Categorie archief: Case of Dees’ father

Snoeien

Mijn vader snoeide jarenlang onze coniferen- en laurierhaag. “Snoeien doet groeien” zei hij dan. Grof werk, daar hield mijn vader van. Slopen, hakken en aan de slag met zo’n grote elektrische snoeischaar. Alles waar fijne motoriek voor nodig was, was niks voor hem.

Op 23 juni 2013 ging hij ook voortvarend te werk. Hij sneed eerst door zijn verlengsnoer. Nadat die gerepareerd was, snoeide hij de laurierhaag. Toen ik kwam kijken, schrok ik me rot. “Pap, wat heb je nou gedaan?” Er zat een enorm gat in de haag. Mijn vader was er vast van overtuigd dat ie een rechte blok gemaakt had. Hij kon zijn ogen niet geloven toen hij omhoog keek en ook zag dat er een groot gat in zat. Een beetje beteuterd ging hij naar binnen en zei tegen Isis: “Ik heb een voldoende voor de inzet maar niet voor het resultaat.”

Nog geen week later wisten we dat er hiervoor een duidelijke verklaring was. Door een hersentumor had hij nauwelijks meer controle over zijn linkerhand. Door neglect nam hij een groot stuk van zijn linkergezichtsveld niet waar. Mijn vader mocht niet meer snoeien. Gelukkig kreeg mijn vader genoeg tijd van leven om te zien dat het gat in de haag weer dichtgroeide. Hij heeft zelfs nog kunnen zien dat Robert en ik ook best goed kunnen snoeien.

Van de week hebben we de laurierhaag weer gesnoeid. Zou mijn vader vanaf gene zijde meekijken en zien dat het goed is?

20160603_092503

Stil zonder jou

Hé pap….. vandaag ben je vier weken dood. Ik denk nog steeds dat je zo wel zult bellen, hoewel ik natuurlijk heus wel beter weet. Robert dacht al dat hij je zag lopen, met je rode jas aan.

Ik zou je wel willen zeggen dat mama zich zo kranig staande houdt, ondanks de grote leegte in haar leven. Ze heeft lieve mensen om zich heen. Dat helpt. Uiteindelijk zijn verdriet en pijn ontzettend eenzaam en daar moet ze echt alleen haar weg in vinden.

Ik had je willen zeggen dat we een andere auto hebben gekocht, een echte serieuze grote-mensen-auto, een zilvergrijze met achterdeuren, maar dat we nog geen afscheid hebben kunnen nemen van onze vijftien jaar oude verkleurde rode Toyota Starlet.

Isis had haar rapport aan je willen laten zien. Ze had je willen laten zien hoe goed het gaat op school, hoe ze soms worstelt met rekenen en ze had natuurlijk gehoopt dat je je portemonnee zou trekken (maar wees gerust, dat heeft oma al gedaan).

Ik had je willen laten zien dat Isis vandaag getrakteerd heeft op school op Cookiemonster cupcakes, dat ze voor een keukenkluns als ik best aardig gelukt zijn, alhoewel de cookiemonsters hier en daar een beetje op Angry Birds lijken.


Facetime is stilgevallen, papa…
Het is stil zonder jou

Zo stil,
Hoewel ik je nog iedere dag mis,
En waar je nu ook zijn mag,
Echt het is,
Me helder,
Dat stilte nu jouw vriend geworden is.

Bron: Zo stil– Bløf-2012

 

 

 

Afscheidswoorden van mijn vader

Gisteren namen we afscheid van mijn vader. We kijken terug op een waardige bijeenkomst.

Tijdens het informeel samenzijn lieten we een filmpje zien, dat ik van de zomer met mijn vader opnam, met zijn eigen afscheidswoorden. U kunt het hier zien.

Afbeelding

Brabants Dagblad over mijn vader

Mooi stukje over mijn vader. Ik heb deze herinnering als ‘vechtjas’ helemaal niet aan hem. Hij was gewoon mijn vader. Op Twitter zegt iedereen dat de appel niet ver van de boom valt…. Grappig he?

Vechtersjas

Misschien is het via deze link wel te lezen.

Afbeelding

Rouwbrief

Rouwkaart

Afbeelding

17 mei 1944- 20 november 2015

Kist papa

De normaalste zaak van de wereld

Als mensen tegen me zeiden dat hun vader of moeder overleden was, zei ik natuurlijk altijd: ‘Goh, wat naar, gecondoleerd, veel sterkte.’ Ik dacht, eerlijk gezegd, ook altijd: ‘Ja, dat heb je met ouders. Die komen te overlijden. Dat maakt iedereen mee. Het is de normaalste zaak van de wereld.’

De impact was anders toen mijn schoonmoeder overleed. Het was heftiger dan ik ooit ingeschat had. Ik was dol op haar. Haar dood liet een lege plek achter in ons leven. Mijn man en zijn zussen werden wees en in één klap de oudste nog levende generatie. Onze dochter zou haar oma Miets jammer genoeg nooit leren kennen.

Nu geloof ik niet in een leven na de dood maar ik hoop wel altijd dat Miets een nieuw leven heeft gekregen, zodat we elkaar ooit nog eens tegen zullen komen. Zelfs na twaalf jaar is de herinnering aan haar zo levendig dat ik op een bepaalde manier niet eens verbaasd zou zijn als ze ineens ons huis binnen zou wandelen. Wat zou dat heerlijk zijn. Dan konden we even bijkletsen. Ze zou zien dat het ons goed gaat, ze zou onze dochter bewonderen en vooral veel lachen. Dan zou ze opstaan en zeggen: ‘Jongens, ik moet gaan, ik heb een afspraak om te tennissen.’ Dan zou ze met parmantige tred en haar Burberry rok aan ons huis weer verlaten.

Mijn vader is stervend. Hij gaat elke dag achteruit. Zaterdag kon hij nog acht passen zetten om ons huis binnen te gaan. Nu kan hij eigenlijk niet meer zitten.

Het is zo dat ouders overlijden en dat dat de normaalste zaak van de wereld is, maar mijn eigen vader verliezen, dat is anders. Mijn vader die 45 jaar in mijn leven is geweest ga ik straks nooit meer zien. Hoewel ik beter denk te weten, hoop ik toch dat ook mijn vader een leven na de dood krijgt. Ik hoop dat we elkaar ooit weer eens zien en tot die tijd hoop ik dat mijn vader daar mijn schoonmoeder treft, dat ze een potje gaan tennissen of samen een borreltje drinken, dat ze vol trots naar ons kijken en zien dat het goed is.