De rode tas

Ik weet nog dat Esther aarzelde of ze die ene rode tas van Bree zou kopen. Ze wist dat ze niet meer beter zou worden en ze wist niet hoe lang ze nog zou kunnen genieten van die mooie rode tas. Ondanks alle praktische bezwaren, besloot ze hem te kopen. Ze zei tegen Iduna: “Als ik er niet meer ben, is ie voor jou.”

Toen Esther overleden was, ging ik met Roland, Esther’s echtgenoot, op kraamvisite bij Iduna en Wouter. Ze waren de trotse ouders geworden van een prachtig jongetje. Roland had voor het babietje een babycadeautje en voor Iduna de rode tas.

Na verloop van tijd bleek ook Iduna ongeneeslijk ziek. We bezochten samen ziekenhuizen en met onze gezinnetjes maakten we uitstapjes in Den Haag. Bij ons laatste bezoek pakte ze de rode tas en zei tegen mij: “Wil jij hem, als ik er niet meer ben?” Ik knikte en zei dat ik hem dan heel graag wilde. We vermoedden allebei dat we elkaar niet meer zouden zien. Kort daarna overleed ze.

Vandaag  waren Wouter en zoon bij ons. Het was fijn om ze te zien.

Van Wouter kreeg ik de rode tas.

Bree tas

Advertenties

7 Reacties op “De rode tas

  1. Wat een roerend verhaal. Ik heb iets dergelijks meegemaakt. Mijn oudere zus heeft zelfmoord gepleegd. Toen zij nog leefde schafte ze twee Perzische katers aan Bael en Boaz. Na jaren alcoholisme is ze door uiteindelijk levercirrose overleden. In de tijd dat ze nog aanspreekbaar was maar wel het besef had dat er iets flink mis met haar was, heeft mijn moeder haar beloofd voor haar katten ze zorgen. Mijn moeder kreeg de katten en wist niet wat ze er mee aan moest, maar eenmaal in haar huis hechtte ze zich al snel aan beide katten. Als er iets met een van hen was belde ze mij en gingen we samen naar de dierenarts, ik knipte hun nagels en kamde de klitten uit hun vacht. Bael overleed na een hele nare val en brak zijn nek. Mijn moeder was ontroostbaar. Boaz werd door mijn moeder vertroeteld. Toen kreeg zij na 2 x borstkanker te hebben gehad, darmkanker. Ze werd wel geopereerd maar ze was veel te ziek. Inmiddels had ik Boaz al mee naar mijn huis genomen, Voor ze achteruit ging zei ze dat ze hoopte dat ik Boaz in huis zou nemen. Niet lang daarna overleed zij. En Boaz bleef zoals afgesproken bij mij. Ik heb nog jaren een heerlijke metgezel aan hem gehad. Boaz had altijd hele verhalen tegen me en lag altijd naast me op de bank. Als ik met de honden ging wandelen wandelde Boaz altijd mee. Hij is uiteindelijk bijna 20 jaar geworden. Vanwege nierfalen, en blind worden heb ik Boaz moeten laten inslapen. De kat had ondanks het missen van zijn twee voorgaande bazen een goed leven gehad.

  2. Heel aangrijpend, Desiree. Liefs, Jeanne.

  3. Ik hoop dat hij hééééél erg lang in jouw bezit blijft!!

  4. Pfff tranen heel emotioneel. Maar ook weer mooi dat dit tasje een hechte band heeft en had met jullie? Ook hier vele herinneringen van mijn petekind gisteren. De oudste van Nicole werd gisteren 12 en dan komen veel herinneringen boven.

  5. Pfff heftig maar ook weer mooi tranen hier. Zo,n tasje is een kostbaar bezit dat je moet koesteren. Ook hier gisteren vele herinneringen Pieke werd gisteren 12 jaar en dan ga je weer terug in de tijd van hoe het toen was.
    Blijft moeilijk.

  6. Mooi om te lezen. Ook ik heb een rode-tas-verhaal. Mijn schoonzusje is al jaren geleden gescheiden. In de periode daarna kreeg ze borstkanker. Ze leek daarvan genezen en leerde een nieuwe vriend kennen, met wie ze nogal hoteldebotel een relatie startte. Zijn dochter ontdekte dat pa (zelf weduwnaar) een nieuw lief had, toen ze op een ochtend onverwacht het ouderlijk huis betrad: onder de kapstok stond een volslagen onbekende rode handtas. Ze wist meteen wat dat betekende, en wilde in eerste instantie die nieuwe vrouw niet leren kennen. Eenmaal bekomen van deze onverwachte confrontatie, kwam het goed en sloot ze mijn schoonzusje in haar hart. Helaas kwam de kanker toch nog terug; in 2012 overleed mijn schoonzusje. Ik kreeg een aantal van haar handtassen, waaronder het rode exemplaar. Toevallig is het hele verhaal vandaag nog een keer naar boven gekomen: betreffende tas stond “in beeld” toen familieleden die vanuit Noorwegen op vakantie zijn, een paar foto’s wilden maken. Desiree, ik hoop voor ons allebei dat we de rode tas nog heel lang mogen bezitten!

  7. Wat een aangrijpend verhaal… Ik hoop dat jij zelf lang van de tas gebruik mag maken!

    Ieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s