Leven en een beetje sterven

Uitbehandeld, maar daar stopt het natuurlijk niet. Wachten op de dood is geen optie en er tegen vechten ook niet, dus wordt er ondertussen gewoon geleefd. Twee dagen na het slechte nieuws vertrokken mijn ouders met mijn vader’s jongste broer en zijn vrouw, Rinie en Joke, naar hun oudste zus en haar man, Erica en Bert, in Frankrijk. Ze namen fietsen en de duofiets mee en toerden samen door het mooie Franse land. Mijn vader kocht worsten, voor zichzelf en wij kregen er ook één. Héérlijk.

Daarna logeerden ze een week in het huis van mijn zus en ondertussen verbleven Rina en René op de camping, zodat ze overdag konden fietsen en ’s avonds gezellig konden bridgen. Rinie en Joke kwamen op de fiets naar hen toe, bleven barbecueën en slapen en ook dat werden gezellige dagen.

Mijn moeder zorgt ervoor dat elke dag de moeite waard is en natuurlijk ook alle lieve mensen die op bezoek komen, mijn vader meenemen en op andere manieren medeleven laten blijken. Mijn vader is iets vermoeider en iets minder stabiel, maar hij vindt zelf dat het heel goed gaat en hij is heel gelukkig. Dat is natuurlijk prachtig.

Alle zorgovereenkomsten en zorgcontracten zijn inmiddels verzameld en aangetekend verstuurd naar het Zorgkantoor. Ik werd nog gebeld door een dame van het Zorgkantoor met de vraag of ze ons kon helpen en of ik haar wilde waarschuwen als de papieren gepost waren. Heel attent. Bij de meeste instellingen werken welwillende mensen. Het systeem is alleen zo complex geworden dat niemand verantwoordelijkheid voor het geheel kan nemen. We gaan het zien of de contracten nu goedgekeurd worden en of we kunnen gaan declareren.

14793333763FCB9BA8Toen mijn moeder laatst naar een afspraak ging, besloten mijn vader en ik samen een filmpje op te nemen. Een kort interviewtje en een wandelingetje door de tuin. Geen Famous Last Words, geen opdracht voor achterblijvers, zoals astronauten en televisiemakers dat plachten te doen, maar een mooi, klein portretje van mijn vader, die zegt dat hij een prachtig leven heeft gehad met veel lieve mensen. Robert heeft er een fraai geheel van gemaakt. Eén van de dingen die mijn vader zegt is: ‘Partir, c’est mourir un peu maar ik draai het liever om: Mourir, c’est partir un peu.’

Doet me denken aan dat gedichtje van Toon Hermans:

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
’t is vreemd, maar die vergeet je
Het is je dikwijls zelfs ontgaan
Je zegt: ik ben wat moe
maar op ’n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

Leven in het hier en nu, omdat je toch geen voorschot kunt nemen op toekomstig leed. Het gaat zoals het gaat en alles wat je genoten hebt, neemt niemand je meer af. Opdat er nog veel mooie momenten mogen volgen.

Advertenties

13 Reacties op “Leven en een beetje sterven

  1. Ria van Son Meuwissen

    Ga zo door Wil met het genieten en optimist blijven .

    Dat hoef ik je niet te vertellen eigenlijk , want je haalt nog alles uit het leven wat er nog te halen is.

    Dikke duim voor jou en ook voor Tiny en je kinderen .

    Groetjes en tot op de verjaardag van Jo en Wim.

  2. Mooi verwoord! Carpe Diem…

  3. Heel mooi, zoals je gedachten en gevoelens onder woorden brengt en een parallel trekt met het gedicht van Toon.
    Bewonderenswaardig zoals je ouders met het trieste gegeven omgaan en proberen elke dag voluit te leven en ervan te genieten.

    Geniet zoveel mogelijk met en van elkaar. Liefs, Jeanne.

  4. Mooi gschreven Dees en ik wens jullie veel kracht toe!

  5. Ingrid Boelhouwer

    Hallo Dees,

    Ik reageer niet vaak op FB, maar nu even een mail om je te laten weten dat ik alles lees en volg. Heel veel sterkte én veel gelukkige momenten samen gewenst.

    Groet, Ingrid.

  6. Dit vind ik je mooiste blog ooit!! ((( ❤ )))

  7. Weer heel mooi onder woorden gebracht,dank steeds voor je berichten.

    Jullie vader is ook z,n danbare en optimistische man geweldig ,jullie mogen trots op hem zijn.

    Lieve Gr Rene en Rina.

  8. Wederom een mooi beschreven verhaal.
    Wat kunnen wij veel leren van je vader en moeder.
    Iedere dag uit het leven halen wat erin zit. Samen met alle mensen om hen heen er iets moois van maken ook al kost dit veel energie.

    Geweldig om te zien!

    Lieve groeten, Tiny en José

  9. Wens en hoop dat je ouders nog heel lang samen mogen genieten. Xxx

  10. Ik wens jullie inderdaad nog heel veel mooie momenten toe. Maak van iedere dag een feestje .Ik heb het zelf helaas ook meegemaakt, en het is inderdaad de beste manier om het zo te doen. Dat geeft jullie veel kracht. Complimenten!

  11. Wil, Het moment dat de specialisten in het UMCU zeiden dat ze nu echt tegen de muur stonden was een vreselijke klap voor jou, Tiny en je kinderen. Je accepteerde het slechte bericht. ” Ik verwachtte het nu ook”, zei je me op de bridge. Erg ontroerend om te zien en te horen dat jullie elke dag met beide handen aangrijpen om zoals jullie altijd al deden er
    samen nog steeds iets moois van te maken.
    Liefs van Paula.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s