Free Willy

Bij opname in een ziekenhuis moet je er met je verstand bijblijven. Welk probleem heeft de patiënt? Wat moet er onderzocht worden? Wat kunnen we met de resultaten van onderzoek? Wat is de doelstelling?

Mijn vader heeft donderdagnacht overgegeven. Dat ging ten koste van zijn conditie. Hij had de dag ervoor nog 25 kilometer afgelegd met mijn moeder op de duofiets. Hij rochelt een beetje, alsof ie een flinke verkoudheid heeft. Vrijdag was hij heel moe. Dat ging zaterdag al beter maar  vervolgens zag ik gisteren geen verslechtering en ook geen verbetering. Dat zijn conditie verminderd is door de ziekte en door de chemo is natuurlijk niet verwonderlijk. Sinds vrijdag wordt steeds saturatie (opname van zuurstof in het bloed) gemeten en gisteren werd er ook slagaderlijk bloed afgenomen. De saturatie was goed, maar de waarden van het slagaderlijk bloed waren net niet helemaal goed en daaruit concluderen de artsen dan dat hij zuurstof nodig heeft. Mijn vader voelt zich niet benauwd, niet met zuurstof en ook niet zonder zuurstof. Zijn conditie is niet al te best en ik kan u melden dat elke dag langer in bed blijven liggen het met zijn conditie slechter gaat.

In het ziekenhuis zijn veel artsen werkzaam, ook veel artsen in opleiding, en als je niet uitkijkt, word je het onderwerp van ieders eigen interessegebied of specialisme. Het bordje aan het hoofdeinde van mijn vaders ziekenhuisbed, wie momenteel de Hoofdbehandelaar is, was niet ingevuld. Zijn eigen oncoloog zou betrokken zijn, maar heb ik niet gezien. Ik heb gisteren veel vragen gesteld maar geen antwoorden gekregen. Mijn moeder had gisteren andere verplichtingen en ik moest naar huis voor mijn dochter waardoor ik de longarts heb gemist. Deze heeft bedacht dat er een longfunctieonderzoek en CT scan nodig was. Helaas was ik er dus niet bij om te vragen wat de interventie zou zijn bij de mogelijke uitkomsten van die onderzoeken. Ik denk heel simpel, je moet niet alles willen weten, je moet je blijven afvragen waarom je iets wilt weten en wat je ermee kunt.

Mijn vader wil naar huis, maar ondergaat de opname en alle onderzoeken gedwee. Ik word ongeduldig. Mijn vader voelt zich het fijnst als hij thuis is. Daar kan hij genieten van zijn tuin, van de gezelligheid van mensen en van bridgen. Ook mijn moeder vindt het zonder hem maar saai thuis. Een ziekenhuis is een plaats waar je bacteriën en virussen op kunt lopen, waar je conditie achteruit gaat als je teveel in bed ligt, dus als het even kan, moet je er zo kort mogelijk verblijven. Wat heb je aan mooie zuurstofwaarden als de conditie elke dag achteruit holt?

Gelukkig hebben we onze vaste verpleegkundig specialisten van neuro-oncologie, die ik beiden gesproken heb en die beiden begrijpen wat de doelstelling van opname zou moeten zijn. Dat is zorgen dat hij snel op de been komt en naar huis kan. Ze doen in elk geval hun best om alle andere betrokken artsen daarvan te doordringen.

Wat gaat de dag verder brengen? Free Willy?

Free Willy

Advertenties

2 Reacties op “Free Willy

  1. Artsen willen twee dingen: onderzoeken en behandelen, want daar zijn ze ook voor! Mensen (patiënten) willen vooral een ding: zo comfortabel mogelijk leven. Dat wil nog wel eens botsen, is ook mijn persoonlijke ervaring.
    Ik hoop dat je vader weer snel naar zijn eigen huis kan ❤

  2. I agree to Free Willy. He will be much happier at home. Our thoughts are with you all. Give Wil our love and best wishes
    Sue and John

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s