Zorg, afko’s en een verstuikte enkel

René Mijland van Buro Zorgregie en Carla van der Velden van NAH (Niet-Aangeboren Hersenletsel), ik noemde ze al eerder, zijn onze redders in nood. Omdat er meer zorg nodig is voor mijn vader en omdat mijn moeder zwaar overbelast is, heeft René een aanvraag gedaan bij CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg)  voor een indicatie. De consulente kon gelukkig snel komen. René en Hilde (mijn zus) waren erbij. De consulente begreep de situatie heel goed en gaf een indicatie voor de WLZ (Wet Langdurige Zorg). Afgelopen maandag startte ook de Thuiszorg. Drie ochtenden in de week komt er een verpleegkundige, die mijn vader helpt met wassen en aankleden en die mijn vader zijn injectie toedient. Het is voor mijn moeder een grote stap om professionele hulp in huis toe te laten. Het voelt als een nieuwe fase, een fase waar ze liever niet aan wilde beginnen, maar waar ze echt niet meer omheen kan.

Donderdag kwamen er nog gasten logeren uit Portishead, een Britse zustergemeente. Ze logeerden al vaker bij mijn ouders en mijn ouders vonden het leuk dat ze kwamen. Vrijdagavond was er vanwege die uitwisseling een avond georganiseerd, waar mijn moeder tot overmaat van ramp haar enkel verzwikte. Taai als ze is dacht ze dat het vanzelf wel over zou gaan, maar ze kon er niet op staan en ’s nachts kon ze niet slapen van de pijn.

Zaterdagochtend belde ze op, ze huilde en zei: “Ik zit in een noodsituatie. Ik kan geen kant op en heb zo’n pijn.” PJD (PotJanDrie) Ze maakte zich niet eens zo’n zorgen om zichzelf, maar vooral om mijn vader. De situatie waar ze al die tijd bang voor was geweest. Ze wist dat als zij om zou vallen er acuut hulp moest komen. Gelukkig hadden we dat nét opgestart. Mijn moeder had de thuiszorg al gebeld of er vandaag toch nog iemand kon komen voor mijn vader en wij, Robert, Isis en ik togen naar het huis van mijn ouders. Een vriend met EHBO (Eerste Hulp Bij Ongelukken)-kennis had haar aangeraden naar de HAP (Huisartsenpost) te gaan om zeker te weten dat het niet gebroken was.

Isis en Robert bleven bij mijn vader, terwijl mijn moeder en ik naar de HAP gingen. Een bijzonder lieve huisarts stelde vast dat het (waarschijnlijk) niet gebroken was en dat mijn moeder met sporttape om haar enkel zou kunnen lopen. Ik parkeerde mijn moeder met de rolstoel en Libelles in de wachtruimte en reed naar de apotheek die open was. Die bleek aan de andere kant van de stad te liggen, zonder dollen, ik heb 10 kilometer heen en 6 kilometer terug gereden. Mijn moeder vroeg zich al af waar ik bleef en was de verhalen over slechte huwelijken uit de Libelle een beetje zat. De lieve huisarts verbond haar voet en ze kon weer een paar passen zetten. Wat was ze opgelucht dat ze weer enigszins mobiel was.

Weer thuis hebben we samen geluncht en kropen mijn moeder en Isis (die bij een vriendje gelogeerd had en doodmoe was) samen in bed en mijn vader ging in de tuin op een stretcher in de zon slapen.

Maandag ga ik René bellen en hem om instructie vragen hoe het nu verder moet. Hij is als zorgregisseur onmisbaar. We willen het liefst een PGB (Persoonsgebonden Budget), maar in de tijd van de aanvraag en goedkeuring, moet de thuiszorg gewoon doorgaan omdat mijn ouders niet zonder hulp kunnen. Dat heet dan ZIN (Zorg In Natura). En oja, dan heb je ook de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) van de gemeente nog. Hoe zich dat tot elkaar verhoudt? Ik heb werkelijk geen idee. Ik ben het spoor tussen alle afko’s compleet bijster.

Zorg WMO

In alle ellende toch ook nog iets positiefs te melden. Mijn vader slikt sinds vorige week weer dexamethason en hij is daar echt van opgeknapt. Hij eet beter, hij is actiever en staat stabieler op zijn benen. Dinsdag hebben we een gesprek over het vervolg, wel chemo proberen of toch niet. We denken eigenlijk allemaal dat het het proberen waard is.

Advertenties

4 Reacties op “Zorg, afko’s en een verstuikte enkel

  1. Wat een geluk dat je ouders jullie hebben, moet je eens voorstlellen hoe het zou gaan zonder jullie!!!

  2. Het lijkt me inderdaad een hele grote stap voor Tiny om hulp in te moeten schakelen voor de persoonlijke verzorging van Wil, maar ik denk wel dat het haar uiteindelijk zal ontlasten. Het is weer zo’n drempel waar je overheen moet.
    Ik wens Tiny heel veel beterschap met haar enkel en hoop dat ze niet al te veel pijn meer heeft.
    Liefs, Jeanne.

  3. Het lijkt me inderdaad een hele grote stap voor Tiny om hulp in te moeten schakelen voor de persoonlijke verzorging van Wil, maar ik denk wel dat het haar uiteindelijk zal ontlasten. Het is weer zo’n drempel waar je overheen moet.
    Ik wens Tiny heel veel beterschap met haar enkel en hoop dat ze niet al te veel pijn meer heeft.
    Liefs, Jeanne.

  4. Het lijkt me ook voor Tiny om de zorg voor haar man , ook aan derde door te moeten geven erg moeilijk

    Weer zo’n drempel waar je overheen moet.

    Maar petje af voor HAAR en voor jullie .

    En WIL zelf niet te vergeten .

    Want opgeruimd blijven in deze toestand i is erg fijn , voor hem zelf en zijn omgeving.

    Sterkte allemaal.

    Ria van Son Meuwissen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s