Motor

Ik had deze blog al half geschreven, maar na het telefoontje van vanmiddag, moest ik daar eerst een blog over schrijven. Nu deze afmaken…… Dachten we twee weken terug nog dat mijn vader het niet lang meer zou maken, blijkt ie in de afgelopen dagen zowaar echt op te krabbelen.

Mijn vader is weer gaan bridgen en hij speelde behoorlijk goed. Hij is samen met mijn moeder stenen gaan kopen om nieuwe beelden te maken. Hij maakt weer plannen.

Vorige week vrijdag zorgden de beste vrienden van mijn ouders ervoor dat de dames naar de sauna konden terwijl de heren mijn vader op sleeptouw namen. Mijn moeder aarzelde eerst, want ze wist niet of ze mijn vader in de handen van de heren achter kon laten, maar ze overtuigde zichzelf dat dat prima zou gaan. En zo geschiedde. Terwijl de dames zaten te puffen en relaxen, gingen Ben, Jan en mijn vader koffiedrinken en een nostalgische trip maken naar de Bedafse bergen, waar ze vroeger met Jong Nederland waren geweest. Ben wist de weg niet, maar mijn vader wist het gelukkig nog precies. Roadtrip to Memorylane. Zowel mijn vader als mijn moeder hadden een geweldige dag.

Zaterdagavond ging mijn vader kaarten met zijn broers. Er was nog een kleine calamiteit want de Ritalin bleek bijna op te zijn, maar na een spoedtelefoontje naar Utrecht, kon mijn moeder bij de weekendapotheek een nieuwe dosis ophalen. Zondag vertrokken mijn ouders naar Zandvoort, waar schoonzus Rina en partner René logeerden. Ze hadden fantastische dagen bij het strand. Eergisteren zocht mijn vader uit zichzelf contact met ons via Facetime, terwijl mijn moeder met vrienden naar de schouwburg was en mijn vader wachtte op bezoek. Hij was voor het eerst echt weer spraakzaam. Mijn ouders wandelen ook weer.

De afgelopen weken was er regelmatig contact met de verpleegkundig specialisten. Ik kan het niet genoeg zeggen hoe belangrijk ze voor ons zijn. Dinsdag was er een gesprek gepland met de oncoloog om te bespreken of ze nou wel of niet met de chemo door zouden gaan. Van te voren had mijn vader bloed laten prikken. Ik kon zelf helaas niet bij het gesprek zijn, omdat ik, namens de patiëntenraad van Pink Ribbon, bij een vergadering van de Wetenschappelijke adviesraad moest zijn. Gelukkig kon Hilde er wel bij zijn. De oncoloog schatte in dat de chemokuur toch te zwaar was geweest. Hij vertelde dat de passiviteit, het gebrek aan initiatief wel vaker voorkomt bij mensen met een hersentumor. Dat wisten we niet. Dat is goed om te weten. Dan hoeven we ons daar een stuk minder zorgen om te maken. Hij vond het eigenlijk zonde om om die reden helemaal te stoppen met de chemo. Daar heeft hij wel gelijk in. De beslissing werd geforceerd omdat het bloed onvoldoende hersteld was. Over twee weken opnieuw contact. Tijd om nog verder op te krabbelen en als dat goed gaat, krijgt mijn vader de volgende chemokuur met iets lagere dosering. Tot nu toe heeft hij van de pillen zelf nauwelijks last gehad, dus moeten we gewoon gaan zien hoe dat volgende keer gaat in de hoop dat ie niet weer zo hard achteruit gaat.

Mijn moeder is de motor om mijn vader in beweging te krijgen. Dat doet ze goed. Ze verdient een standbeeld. Ze gaan weer, mijn ouders, ze leven en genieten.

En ik…… ik ben blij en onnoemelijk trots.

Advertenties

5 Reacties op “Motor

  1. Lieve allemaal,
    Wat ontzettend fijn, dat Wil weer energie heeft om de dingen te doen, waar hij zo van kan genieten. Heerlijk ook voor Tini en de kinderen en kleinkinderen, die daar weer energie van krijgen en geluk kunnen ervaren. Ik wens dat dit nog lang zo door mag blijven gaan.
    Liefs, Jeanne.

  2. Trots? Terecht! Dat standbeeld voor je moeder heeft je vader al klaar. Die voor zijn dochters zijn in de maak.

  3. Tine van Ommen-Douwes

    Fantastisch dat het zo goed gaat.
    En je mag trots zijn Desi en Hilde, dat jullie er voor gezorgd hebben dat pa in het andere ziekenhuis wel is geholpen.
    En voor Tini een warme omhelzing.

  4. Echt geweldig,je mag inderdaad trots zijn,op je zelf maar ook op je vader en moeder,ze doen t geweldig samen,als gezin brengt het jullie nog meer bij elkaar.
    Lieve allemaal,ga zo door,dan kunnen wij er ook van mee genieten.

    Een dikke vette pluim,doei liefs R en R.

  5. Yvonne Dootjes-Leijten

    Hallo Wil en Tini,

    Wat geweldig goed te lezen dat het langzaam aan weer beter met je gaat Wil. Het was even heel, heel erg spannend, maar jullie wilskracht en geloof in het leven maakt jullie supersterk. Echt een voorbeeld voor anderen zou ik bijna zeggen.
    Geniet samen van de dagen en de vele activiteiten en we komen gauw weer eens langs om de verhalen te horen.

    Heel veel groetjes en liefs van Yvonne en Robbert uit Berkel-Enschot

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s