Goed is goed en de rest telt niet

Maandagavond had mijn vader bloed bij de urine. Mijn ouders gingen naar de huisartsenpost. De dienstdoende arts vermoedde blaasontsteking en gaf mijn vader alvast een antibioticum. De volgende ochtend bracht mijn moeder urine naar de huisarts om te controleren of er inderdaad sprake was van een ontsteking. Dat bleek niet zo. Daarop belde de huisarts met UMC Utrecht en daar werd geadviseerd om naar de Spoedeisende hulp te komen.

Mijn zus belde mij en ik besloot zelf ook maar even naar de Spoedeisende hulp te gaan. Het zonnetje scheen toen ik naar Utrecht reed. Here comes the sun. Toen ik binnenkwam, waren mijn ouders en zus er al. Er was al bloed en urine verzameld. Voor de rest voelde mijn vader zich best goed. Hij was wel moe. Er was niet direct een calamiteit, maar voor de zekerheid wilden ze toch weten wat er aan de hand was. “Als we niks kunnen vinden, roep ik de uroloog erbij” zei de arts in kwestie. Ik zei dat ik graag wilde voorkomen dat mijn vader van onderzoek in onderzoek zou rollen, speurend naar ziektes waarvan het bestaan niets zou veranderen aan dat wat hem het meest bedreigt, namelijk de hersentumoren. De arts begreep wat ik bedoelde. Mijn vader was zo moe dat hij even een tukje ging doen op het onderzoeksbed. Hij viel zowaar echt in slaap. Na een tijdje kwam de arts terug. Er was geen infectie in de urine aangetroffen en het bloed was helemaal goed. Ze had overlegd, maar er was geen noodzaak om nu verder te zoeken. Mijn vader kreeg het advies mee om aan de bel te trekken als hij weer bloedverlies had of als er stolsels in de urine zaten. Misschien was het een niersteentje geweest. Laten we het hopen.

Gelukkig. Mooi zo. It’s all right. Goed nieuws moet gevierd worden, dus gingen we met zijn viertjes lunchen in het restaurant van het UMC Utrecht. Mijn vader genoot van zijn hamburger, maar was wel erg moe. Hij hoorde slecht en ik vond dat hij moeite had het gesprek te volgen. Toen hij naar het toilet wilde, zag ik hem moeilijk lopen en hij leek een beetje verward. Mijn vader ervaart dat zelf niet zo. Hij vindt dat het goed met hem gaat en hij zegt dat hij elke dag zeker een 8 of een 8,5 geeft. Hij is blij dat hij nog kan bridgen en dat hij intellectueel niet teveel ingeleverd heeft. It’s all right. We hadden een gezellige lunch en namen afscheid.

Gisteren zijn mijn ouders naar Den Bosch gefietst. Het was mooi weer en ze hebben een tijdje rondgewandeld. Here comes the sun. Mijn moeder wilde even kijken in het Noordbrabants museum. Mijn vader was moe en ging op een bankje zitten terwijl mijn moeder rondkeek. Daarna fietsten ze terug naar huis. Of mijn vader nou te moe was of dat hij toch een beetje wiebelig was, is niet duidelijk, maar in elk geval viel hij vlak voor de garage van zijn fiets en kon niet meer overeind komen. Mijn moeder riep een toevallige voorbijganger die hielp om mijn vader weer op zijn benen en naar binnen te krijgen. Nadat hij een uurtje geslapen had, kwam er bezoek en daar genoot ie wel weer erg van.

Mijn zus en ik vonden wel dat mijn vader achteruit ging, weer van dingen waar je niet precies je vinger op kunt leggen. De dexamethason was alweer afgebouwd tot een halve milligram en wij twijfelden of verder afbouwen nou wel zo slim was. Mijn moeder twijfelde ook. Vermoeidheid? Toch een beetje in de war van die Spoedeisende hulp? Of… toch weer zo’n ‘hersendingetje’?

Vanochtend sliep mijn vader lang uit. Toen hij wakker werd, voelde hij zich eigenlijk nog steeds moe. Hij had moeite om op zijn benen te blijven staan en zijn broek aan te trekken. Mijn moeder besloot meteen naar het UMC Utrecht te bellen. Ze kreeg het advies om de dexamethason toch weer te verhogen naar anderhalve milligram. Als het nu beter gaat, weten we dat er waarschijnlijk weer vocht in zijn hersenen zat. Zou dat nog steeds een gevolg zijn van de bestraling? Een teken dat de ziekte verder huishoudt in zijn hoofd? Willen we het weten? Ik denk van niet.

Goed is goed en de rest telt niet.

Here comes the sun, here comes the sun,
and I say it’s all right

Little darling, it’s been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it’s been here
Here comes the sun, here comes the sun
and I say it’s all right

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here
Here comes the sun, here comes the sun
and I say it’s all right

Sun, sun, sun, here it comes…
Sun, sun, sun, here it comes…
Sun, sun, sun, here it comes…
Sun, sun, sun, here it comes…
Sun, sun, sun, here it comes…

Little darling, I feel that ice is slowly melting
Little darling, it seems like years since it’s been clear
Here comes the sun, here comes the sun,
and I say it’s all right
It’s all right

Bron: Here comes the sun– George Harrison 1969

Advertenties

5 Reacties op “Goed is goed en de rest telt niet

  1. Hans v.d. Langenberg

    Dag Desiree,
    Het blijft ‘leven met de dag’. Toen ik vorige week bij je ouders op bezoek was was je vader in mijn ogen erg alert en goedlachs. Hij wilde wel dat ik zijn nieuwe beeld mee ging bekijken en dat ik eerlijk mijn mening moest geven. Je kent het beeld waarschijnlijk al, maar hij legde mij uit dat hij en Tiny elkaar vasthouden. Hij leunt op haar.
    “Nou Hans, wat moet er nog gebeuren?”
    “Als dat jouw hoofd is dan is dat nog veel te plat. Je moet het dieper uithouwen om dat hoofd ronder te kunnen maken”.
    “Klopt Hans, maar bij mij is er al een hoop hersens weg”, zei hij, “maar dat zeggen we niet als we weer binnen zijn”.
    Zijn humor is hij gelukkig niet kwijt…
    Liefs
    Sterkte
    Hans vd Langenberg

  2. Wat kun je toch ontzettend leuk schrijven Dees. Ga door!

  3. Wat heb je dat mooi verteld, Dees.
    Liefs,
    Margriet

  4. Lieve Desirée,

    Jullie hebben weer een enerverende week achter de rug.
    Wat ik vooral zo bewonder, is dat jullie er elke keer weer het positieve uithalen en dat vastgrijpen om er kracht uit te putten en verder te gaan.
    Het allerbeste!

    Liefs, Jeanne.

  5. Beste Tiny en Wil,

    Wat komt er toch veel over jullie heen! Ik lees en leef op afstand met jullie mee en zie hoeveel een mens kan hebben. Hoe sterk je bent als het nodig is. Natuurlijk is het niet gemakkelijk om steeds weer die oh zo vervelende “nieuwe” wendingen in Wil’s ziekteproces te moeten trotseren, maar als ik het zo lees, genieten jullie ook van de momenten waarin je samen nog iets leuks kunt doen. Fijn dat die lichtpuntjes er ook zijn.
    Veel sterkte,
    groetjes,
    Mieke van Gameren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s