Hannibal Lecter slaapt

Omdat mijn moeder vandaag gastvrouw was op een bijeenkomst van CNV Onderwijs en ze daar graag heen wilde. ging ik met mijn vader naar het UMC Utrecht voor de bestraling. Ik stond al vroeg voor de deur. Mijn ouders hoorden de bel en telefoon in eerste instantie niet, want ze waren aan het douchen. Eenmaal binnen en boven zag ik mijn vader op de badrand zitten. Hij had het gevoel dat hij moest braken. Gelukkig was dat te onderdrukken. Beneden ging hij meteen weer even in de stoel liggen. Hij had zo’n vieze smaak in zijn mond. Kwam me bekend voor. Smaak van een dood paard in je bek, mooi ranzig. Ik gaf hem een kauwgompje. Kort daarop kwam de taxi. Nog snel even chemopillen innemen en we vertrokken naar Utrecht. “Denk je dat dit het allemaal waard is?” vroeg mijn vader. Ik wou dat ik het wist. Hij wilde het zelf graag proberen en kwaliteit van leven moest voorop staan. Was dit kwaliteit van leven?

We waren aan de vroege kant en mijn vader dommelde alweer een beetje in slaap. Hij had het gevoel steeds te moeten boeren. Zijn naam werd geroepen. Ik mocht mee de bestralingsruimte in. De dames waren superlief. Mijn vader moest op de harde plank gaan liggen. Hij had er bij voorbaat al een hekel aan. Hij kreeg het bestralingsmasker op en dat werd aan de tafel vastgeschroefd.

Afbeelding

Ik mocht mee naar de techniekkamer. Vanaf daar werd de bestraling toegediend. Ze legden me alles uit. Heel lief. Toen mijn vader klaar was, liep ik met hem mee terug. Hij had het weer over die harde plank. “Ja” zei hij, “misschien een beetje galgenhumor, maar ik bedacht me dat ik alvast een beetje kon proefliggen voor als ik in mijn kist lig.” Ik zei: “Ja, ik hoop alleen wel dat je dan dood bent en geen last meer hebt van die harde plank.”

Op weg naar huis, in de taxi, zei mijn vader: “Moest je ook aan Drakula denken toen je me zo op die tafel zag liggen?” Ik zei: “Nee, aan Silence of the lambs…” Dat meende ik. Dat masker deed me denken aan Hannibal Lecter.

Mijn vader deed zijn ogen dicht en viel in slaap. Net voor de Dungense brug maakte ik hem wakker. Thuis viel hij op de bank meteen weer in slaap. Ik ben even ‘chemo-proof’ eten gaan kopen, alles waarvan ik me kon herinneren dat ik het wel te pruimen vond tijdens de chemo’s (paprikachips, tapenade, kauwgom, Rivella Light, worstenbroodjes, focaciabrood, fisherman’s friend, Dubbeldrank citroen-druiven). Een worstenbroodje lustte mijn vader wel en ook wat paprikachips, dat hem goed smaakte. Ik vind altijd dat in deze omstandigheden eten belangrijker is dan persé gezond eten. Mijn vader ging al snel weer op de bank liggen en weer slapen. Een uurtje later wilde hij wel even TV kijken, maar dat hield hij maar even vol en hij viel direct weer in slaap.

Om half 4 ben ik naar huis gegaan. Ik was er weer van in de war. Was mijn vader nou zo moe van de behandeling? En zo misselijk? Of was hij ziek, zoals vooral mannen ziek kunnen zijn? Was hij lui geworden omdat mijn moeder hem alles uit handen neemt? Slaapt hij zoveel omdat ie zich zo goed kan ontspannen, zoals hij zelf zegt, of neemt het toch redelijk extreme vormen aan?

Daar waar ik zondag nog dacht dat mijn ouders misschien wel erg druk waren en zich weinig aangepast hadden aan het nieuwe leven, dacht ik nu: Is hier iets aan de hand? Hoeveel kwaliteit van leven blijft er over als je alleen maar slaapt?

Advertenties

3 Reacties op “Hannibal Lecter slaapt

  1. De bestralingsarts zei ooit tegen ons (eind 1999) al bestraal ik u grote teen u wordt er moe van. Ik weet nog dat mijn man er heel moe van werd. Ook dagen sliep vooral op donderdag en vrijdag. Op zondag was hij dan weer heel wat om vervolgens heel erg tegen de maandag op te zien en tegen donderdag weer moe te zijn. Wat hem erg hielp was andere middelen tegen de misselijkheid. Hij wilde zelf nooit zeggen dat de middelen die hij kreeg dan niet meer goed werkte. Maar als de arts het dan aan hem vroeg een naar mij keek wist hij genoeg. Als hij dan weer een werkend middel had voelde hij zich veel beter. Helemaal verklaren kan ik dat niet maar het is onze ervaring.
    Ik moest tekens de chemo niet denken aan de dingen die jij op schrijft. Druiven komkommer crackertjes en soep vond ik wel weg te krijgen. En komkommer peterselie met granny smit sap. Maar het liefst niks gekruids.
    Zo zie je maar dat smaken en ervaringen verschillen.

  2. Mijn eigen ervaring met de bestraling voor de longkanker onlangs in combinatie met een lage dosis chemo, is dat ik ook juist aan het begin van de behandeling doodmoe was. Ik denk dat dat verschillende oorzaken had: na alle stress van onderzoeken ben je eindelijk aan de behandeling begonnen en dat geeft een soort “rust” , waardoor je heel moe bent van alle stress in aanloop naar de behandelingen toe. Je kunt eindelijk die vechtstand een beetje loslaten en je overgeven aan de behandeling. Je wordt moe van de bestraling zelf, of althans, eigenlijk juist van het genezingsproces van alle in je lijf stuk gemaakte cellen. En dan heb ik het hier nog niet eens over bestraling van het hoofd. Ik denk dat dat wel dubbel telt.
    Van de chemo die ik nu had heb ik vanwege de lage dosis geen problemen gehad met eten en drinken qua smaak (wel qua slokdarm, maar dat is een ander verhaal). Maar van mijn borstkankerchemo herinner ik mij dat ik snakte naar sla, sla, sla. Ik leefde op kant en klare maaltijdsalades van de blauwe grootgrutter met brood. Wel was inderdaad de smaak van kant en klaar eten, die ik normaal verafschuw, opeens juist lekker, waarschijnlijk vanwege het vele zout en vet. Maar verder niet uitgesproken pittig eten.
    Ik hoop dat de bijwerkingen zich stabiliseren. Ik werd ook moe van de anti-emetica. Dus dat speelt allemaal mee. Jullie zijn kanjers zo als team bij elkaar!

  3. Ik sliep tijdens de 6 weken hersenbestraling ook vreselijk veel. Hoefde maar even te gaan liggen en was al weg. Dat terwijl ik normaal altijd bezig ben. In je slaap herstellen je cellen ook juist weer. Dat kost gewoon veel energie . Nu , bijna 3 weken na de bestraling, komt mijn energie weer een beetje terug. Nu hopelijk mijn haar ook nog een keer .
    Al met al viel het mij niet tegen maar vermoeid wel…..hopelijk knapt je vader straks ook weer snel op……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s