Tomaten

Mijn opa was een rijkeluiszoon, die zijn hele jeugd niet had hoeven werken. Zijn ouders werkten ook niet, ze handelden een beetje en verkochten steeds een stuk land. Met het geld konden ze dan weer leven. In de oorlog was nagenoeg al het geld op. Mijn opa erfde de achterste helft van de boerderij en een groot stuk land. Mijn oma had in haar jeugd echte armoede gekend. Ze ontmoette mijn opa en die twee werden verliefd. Omdat er geen geld was, bedacht mijn oma dat ze wel groenten konden gaan telen en gaan verkopen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze verbouwden groenten, hadden de winkel aan huis en mijn opa ging venten, huis aan huis met een vrachtwagen om groenten en fruit te verkopen. Ze konden er, met hun zeven kinderen, goed van leven.

Hoewel mijn vader altijd in het onderwijs gewerkt heeft, is het groenten telen hem in het bloed gaan zitten. Hij heeft altijd een kasje en een moestuin gehad. Beroemd en berucht is zijn tomatenteelt. Ik kan me een jaar heugen dat mijn ouders zelf op vakantie waren en er zoveel tomaten rijp waren dat Robert en ik de halve buurt van tomaten hebben voorzien. Toen mijn ouders veertig jaar getrouwd waren, hebben we er zelfs een lied over gemaakt (op de muziek van Kom van dat dak af, van Peter Koelewijn) en schonken we ze een tafelkleed met de print van…. jawel… tomaten.

*****

Kom Uit Die Kas Wil  (Kom Van Dat Dak Af)

 

Héé…, Wíl…,Wííl…, Wíííl…,

Refrein:
Kom uit die kas Wil

Tiny wil nog meer

Willy, Willy, Tiny wil tomaten

Doe het nog een keer

Kom uit die kas Wil

Pluk er nog veel meer

 

Tiny wil tomaten voor de soep en de saus

Wil die heeft ze hangen in z’n eigen greenhouse

Hele grote trossen, en hij pakt ze beet

In Den Dungen klonk haar kreet

Refrein

 

De voorraad is groot de nieuwe vriezer staat bol

Maar de kelder is leeg en die moet ook nog vol

Tiny die denkt het is nog niet te laat

En toen weerklonk het in de straat

Refrein

 

Samen hebben zij al 40 jaren gevuld

Tiny heeft met Wil en Wil met Tiny geduld

Maar soms is ie verdwenen, waar ben je nou Wil?

En Tiny slaakt een gil

Refrein

 

Ze wil tomaten, hùhù

Tototomaten, hùhù

Ze wil tomaten, hùhù

Tototomaten, hùhù

Ze wil tomaten

Wil, kom uit die kas

Kóm eruít…!

*****

Gisteren waren Hilde, Pieter en de kinderen en Robert en ik met Isis bij mijn ouders. Het was mooi weer en we zouden de laatste groenten van dit jaar uit de moestuin halen. Kinderen laarsjes aan en mijn vader ging trots tonen wat ie allemaal gekweekt had. De aardappelen (twee soorten) werden gerooid. De tomaten werden geplukt. Ook de boontjes haalden we eraf. En de pompoenen en koolrabi werden geoogst. De kinderen genoten en mijn vader genoot ook.

De oogst 2013

Ondanks alle plezier zat er een rauw randje aan de dag. Mijn vader stiefelde wel door de tuin, maar verdween al snel in huis om op de bank te gaan liggen. Terwijl we aan het oogsten waren, vroegen we ons stiekem af of dit de laatste keer zou zijn. De moestuin zonder mijn vader, dat kán helemaal niet.

Eenmaal thuis was ik chagrijnig en in de war. Ik kon maar niet bedacht krijgen of het, naar omstandigheden, wel goed ging met mijn vader en moeder of eigenlijk helemaal niet. Ze gaven tegengestelde signalen. Enerzijds gingen ze wel wandelen, op bezoek bij mensen en bridgen. Als ze dat kunnen, kán het niet heel slecht gaan. Anderszijds straalden ze aan alle kanten uit dat de bestralingen en chemo tegenvielen. Zwaarder dan verwacht, betekent dat dat je het zwaar hebt of dat je er te licht over hebt gedacht? Gaat dat over de behandelingen en de bijwerkingen of komt in volle hevigheid binnen hoe groot de ellende eigenlijk is? Begint het altijd maar door gaan, zoveel mogelijk blijven doen wat ze altijd deden, zijn tol te eisen? Is het de omschakeling van nooit ziekzijn naar het leven als/met een patiënt?

Ga er maar aan staan. Het leven met een hersentumor gaat niet over rozen.

Advertenties

10 Reacties op “Tomaten

  1. Goed beschreven Desirée. Ik denk dat in volle hevigheid binnenkomt hoe groot de ellende is. Sterkte.

  2. Ergens op facebook kwam je voorbij, ik las hersentumor en schrok me wezenloos, het zal toch niet dacht ik. Dat was de reden dat ik je weblog weer eens opzocht en je laatste stukje “Tomaten” is zo herkenbaar. Bij jaarlijks terugkerende gebeurtenissen die voor het hele gezin erg belangrijk zijn denk je onwillekeurig, zou het de laatste keer zijn en zo wordt een vrolijke dag van weleer beladen met verdriet. Als buitenstaander en in jouw geval als dochter kun je niet meer doen dan signalen opvangen en die interpreteren, dat neemt niet weg dat je interpretatie wel eens verkeerd zou kunnen zijn, hier thuis zijn er ook elkaar tegensprekende signalen van mij en van hem, die bij de omgeving voor veel verwarring zorgen. Er zit niets anders op dan er met een haviksoog bovenop te zitten, alleen diegene die het allemaal ondergaat kan echt zeggen hoe het is, maar de ervaring leert dat van gezond naar ernstig ziek een lang proces is naar acceptatie en zeggen hoe het nu werkelijk is, ik hoop voor jullie op een lange goed tijd.

    Groet Aleida

  3. Lieve Dees,
    Ik las het nieuws van je vader ook op Faceboek, en volg je blog, leef mee op en afstand. Ga er maar aanstaan, inderdaad :-(. Wat een hoeveelheid van emoties, herinneringen, plannen maken, genieten van het moment, pijn en verwarring lees ik uit je stukje… Ik heb mijn vader vorig jaar verloren en alhoewel ons verhaal heel anders is als dat van jullie, herken ik veel van de emoties die je deelt. Sterkte meis, ik zoek naar woorden die niet cliche klinken maar vind ze niet. Hoop mee met de vorige schrijfster een een lange tijd goed met elkaar. De liefde die jullie delen voel ik door het scherm. liefs uit Londen, Mar x

  4. Desiree wij wensen jullie allemaal heel veel sterkte en hopen toch nog op een mooie tijd met jullie Vader gr Rien en Nellie

  5. Vandaag maakte ik je moeder mee als (mede) gastvrouw op een bijeenkomst van CNV Onderwijs. Fijn dat jullie haar hebben aangespoord om dit toch te doen, ondanks al haar zorgen om en voor Wil. Ook je vader blijft zoveel mogelijk de dingen doen waaraan hij plezier beleeft: zowel bridgen als met de kleinkinderen de oogst binnenhalen. Dat hem dat zowel lichamelijk als emotioneel moeite kost, is begrijpelijk. Ook bij hem rijst op die momenten de vraag “Hoe lang kan ik dit nog blijven doen?” Ik heb veel bewondering voor de manier waarop jullie je ouders steunen in deze moeilijke tijd: de helpende hand reiken, in plaats van meteen uit handen nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s