Leven, ziek en tempo

In de afgelopen week waren mijn ouders druk. Mijn ouders zijn altijd druk geweest. Altijd een volle agenda. Om hen te plagen zeg ik wel eens: Ledigheid is blijkbaar des duivels oorkussen. Mijn vader wilde heel graag weer bridge cursus gaan geven en dat deed hij op maandag. Vervolgens sloot hij dinsdagochtend en dinsdagavond ook weer aan bij cursussen.

In het ziekenhuis verliep het één en ander minder vlot. Er was een afspraak gepland met een oncologieverpleegkundige op dinsdag om kwart voor 4. Ze zouden dan samen het chemoschema bespreken, dat was belangrijk. De oncoloog zou het schema aan haar geven. Om een lang verhaal kort te maken, de oncologieverpleegkundige liep enorm uit en toen mijn moeder vroeg om haar in elk geval het schema te geven, bleek ze het schema niet te hebben. Mijn ouders besloten daarop onverrichterzake naar huis te gaan en omdat het inmiddels spits was, deden ze er anderhalf uur over om weer thuis te komen. De oncologieverpleegkundige zou nog bellen, maar niet de volgende dag, omdat ze dan vrij was. Al met al niet oké. Daarvoor laat je mensen een uur heen en een uur terugrijden. Echt balen, want alles verliep tot dan toe zo vlot in UMC Utrecht.

Ondertussen kreeg mijn vader koorts. Niet goed. Was hij te druk geweest? De operatie was nog maar 3 weken geleden en aanstaande maandag begint de chemo plus bestraling.

Mijn ouders kennen geen ziekte. Mijn ouders kenden hun huisarts amper. Ze weten niet wat het is om jezelf in acht te nemen, voordat je denkt: Had ik mezelf maar in acht genomen… Ik uitte mijn zorg. Confronterend. Ik ben zelf zo hard tegen de muur gevlogen omdat ik zoveel wilde dat ik er uiteindelijk de rekening voor betaalde.

‘Ja’, zei mijn moeder, ‘maar papa wil dit.’ Ik zuchtte. Een lichaam dat niet gezond is, kan wel een hoofd hebben dat van alles wil, en toch moet je op de rem trappen, omdat je zelf de tol betaalt als je toegeeft aan alles dat je wilt en alles dat je leuk vindt. Ik heb zelf ook lang gedacht dat mijn lichaam zou protesteren als het teveel zou zijn, maar aangezien ik die signalen ontkende, rende ik maar door, totdat ik uitgeput en doodongelukkig was. Blijkbaar is het moeilijk over te brengen aan anderen. Zal ik mijn ouders vertellen over De Lepeltheorie of snappen ze het pas als ze het zelf ervaren hebben?

Gelukkig zette het mijn moeder aan het denken. Ze belde de afspraken af en overlegde met neuro-oncoloog en huisarts. Mijn vader bleek keelontsteking te hebben en per direct moest hij met een antibioticakuur starten. Hij kan echt niet aan chemo plus bestralingen beginnen als hij een infectie heeft.

Gisterenavond was de koorts nog niet gezakt. Mijn moeder heeft op mijn vader in moeten praten dat ie dan ook echt gisterenavond niet naar nóg een bridgecursus kon.

Rekening houden met een ziek lichaam, ondanks alles dat je wilt en leuk vindt. Hopelijk leert mijn vader snel, want de komende periode gaat echt wel iets van hem vragen. De chemopillen, de antimisselijkheidsmedicatie en de schema’s liggen al klaar.

Er is meer in het leven dan het tempo opvoeren.
– Mahatma Gandhi

Update van 11.36: Hilde belde. Mijn vader blijft koorts houden, is afwezig en heeft meer last van uitval. Na overleg met de huisarts zijn mijn ouders nu naar de spoedeisende hulp in het UMC Utrecht. Hilde staat hen daar op te wachten en neemt ondertussen contact op met de neuro-oncoloog. Heel, heel spannend…

 

Advertenties

Een Reactie op “Leven, ziek en tempo

  1. Oef sterkte Dees. Hopelijk valt het mee en hoort het bij de keelontsteking.
    xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s