Brainteam en De kust

Afgelopen dinsdag ging het Brainteam (mijn vader, mijn moeder, Hilde en ik) weer naar het ziekenhuis. We hadden een afspraak met de verpleegkundig specialist. Haar goede reputatie was haar reeds vooruitgesneld. De neurochirurg had ons gezegd dat ze écht fan van haar was en mijn vriendin Loes had me over haar verteld. Om de lat meteen goed hoog te leggen, vertelden we haar dat. Nu had niemand iets teveel gezegd. Ze was aardig en kundig. Ze is het aanspreekpunt. Wat er ook is, we kunnen haar altijd bellen. Hoe geweldig is dat.

Ze deed neurologische tests. Mijn vader moest op zijn tenen lopen en op zijn hakken. Hij moest met zijn vinger het puntje van zijn neus aanraken. Hij moest gaan liggen en met zijn voeten zijn billen aanraken. Drie woorden onthouden. Een figuur natekenen. En zo nog veel meer. Het deed me aan het consultatiebureau denken. In gedachte zag ik de destijds kleine Isis lopen met haar luiertje aan. Mijn vader zo zien en daaraan denken vond ik meteen ook heel confronterend.

Na dit gesprek hadden we een afspraak met de neuro-oncoloog en radiotherapeut (en ik dénk een co-assistente). De neuro-oncoloog riep ons met ‘Familie H.’. Dat vond ik heel leuk. We waren echt allemaal welkom. Wederom een prettig gesprek, waarbij ze zorgvuldig checkten of mijn vader de informatie goed begrepen had en ons alle informatie gaven die we nodig hadden.

Mijn vader wist het al. Hij zei: “Ik heb niks te verliezen.” Zo klaar als een klontje. Hij wil graag gaan voor zowel bestralingen als chemotherapie. Omdat mijn vader zo fit is en het, naar omstandigheden, zo goed met hem gaat, vonden de artsen dat ook een goed plan.  

Het plan is dat mijn vader 6 weken lang elke dag bestraald wordt. Hij gaat daarvoor 5 dagen in de week met de taxi naar Utrecht. Gedurende die 6 weken zal hij ook elke dag chemotherapie krijgen. De chemo is in de vorm van tabletten en kan hij gewoon thuis nemen. Na deze 6 weken komen er 4 rustweken. Daarna zal hij 6 maanden lang 5 dagen chemotabletten slikken en dan 23 dagen niet slikken. 

De verwachting is dat hij van de eerste 6 weken echt wel moe zal worden. Het is een behoorlijke belasting, de behandelingen en het op en neer reizen. Voor de rest verwachten ze dat de bijwerkingen mild zullen zijn. Dat hopen we dan maar. De tumoren zullen niet verdwijnen maar geremd worden. Laten we maar hopen dat de behandelingen goed aanslaan. Tijd, extra tijd, dat zou echt een cadeau zijn.

Na dit gesprek ben ik naar huis gegaan, omdat ik om 14.30 Isis van school zou ophalen. Mijn vader moest nog bloed laten prikken, bij Radiotherapie een masker laten maken en een CT-scan. Dat kon gelukkig meteen, maar nam uiteindelijk nog een hele tijd in beslag.

En alsof het niets was, reed mijn stoere moeder daarna vanaf Utrecht met mijn vader helemaal naar Renesse, waar ze een paar heerlijke dagen verbleven in het vakantiehuis van mijn tante en oom.

Carpe diem, pluk de dag. Het verdriet voorbij doen ze het gewoon, genieten van elke dag. Je denkt dat het niet kan en toch went het, een agressieve dodelijke hersentumor. Wat moet je anders? 

Hier aan de kust, de Zeeuwse kust. 
Waar de liefde van de lust
Steeds maar weer zal gaan verliezen. 
Omdat ze nooit kan kiezen
Tussen goed en niet zo kwaad.  
Maar het is zoals het gaat. 
Hier aan de kust.

Aan de kust- BLØF

Advertenties

7 Reacties op “Brainteam en De kust

  1. Prachtig Dees! Meer kan ik niet zeggen… Ik hoop op die extra tijd voor jullie om nog vaak de dag te plukken!

  2. Zo fijn dat je ouders aan de kust nog even uitwaaien voordat het dagritme wordt bepaald door stralingen die niet van de zon komen. Hoop dat alle verwachtingen overtroffen worden. Sterkte.

  3. De liefde spat ervan af. Hopelijk komt er nog heel veel extra tijd.

  4. Wat een kanjer die vader van jou. Chapeau.
    Hoop dat er jullie nog vele mooie dagen gegund zijn.

  5. Oh Desiree gek he alles went op een gegeven moment je doorloopt alle afspraken …….en je wilt ook alles uit het leven halen wat er in nog inzit ….hoop dat je vader de kuren kan verdragen….. en dat masker maken herken het zo mijn man kreeg hetzelfde. Alle tijd erna is gewoon een kadootje en samen is ook zo belangrijk. Hoop dat ze het lekker hebben gehad daar in Renesse….hoop ook dat er nog veel van zullen volgen.

    Liefs Jac

  6. Wat ontzettend mooi geschreven… Liefs Hetty

    • Ooit werd Henriëtte getroffen door een dubbele longembolie. Even dacht ik dat ik haar kwijt was. Maar door het kordaat optreden van mijn dochters was ze op tijd in het ziekenhuis, waar onmiddellijk de juiste diagnose werd gesteld, en snel en efficiënt werd gehandeld. Wil heeft blijkbaar net zulke engelbewaarders. Fijn om op zulke momenten omringd te worden door liefhebbende kinderen.
      Groetjes, Ortwin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s