5 jaar na diagnose en niet dood

Vorige week nog durfde ik het niet hardop te zeggen uit angst de goden te verzoeken. Niet dat ik in goden geloof, hoor, maar je wilt toch niet het risico lopen dat je ze verzoekt. Gisterenavond gaf Robert me een kus en zei: “Niet doodgaan he, vannacht…”

Vandaag is het zover. Vandaag op de kop af 5 jaar na diagnose. Zoals ik toen voor de spiegel stond, mezelf aankeek en dacht: “Ik heb borstkanker, serieus risico dat ik doodga” loop ik nu rond en denk: “5 jaar verder en ik ben niet dood….”

Het is de verbazing die overheerst. Niet doodgaan was lange tijd meer een wens dan een reëel scenario. Ik had een enorme tumor, positieve okselklieren. Ik ben niet gek. Ik weet ook wel dat je dan de optimist kunt uithangen, maar dat de feiten toch echt iets anders zeggen. Zo vroeg ik aan mijn chirurg of er nog iets in mijn voordeel was.  Hij antwoordde dat eigenlijk alles in mijn nadeel was.

En toch… 5 jaar verder.

Het gevoel is heel dubbel. Een beetje nederigheid is op zijn plaats. Ik heb in de afgelopen jaren zoveel vrouwen leren kennen die er niet meer zijn. Een aantal kende ik goed, een aantal minder goed. Slachtoffers van de draak die borstkanker heet…

Tamara, Gerda, Margreet, Monique, Angele, Marina, Flory, Nicole, Sophia, Ida, Andrea, Dieke, Karin, Marlous, Jolanda, Rosalinde, Ineke, Anne, Miriam, Herma, Margje, Annemarie, Ilona, Esther, Emmy, Irene…

Waarom leef ik nog en jullie niet meer? Waarom ben ik de mazzelaar?

Borstkanker is nog steeds doodsoorzaak nummer één voor vrouwen onder de 50. De sterfte is ietsiepietsie afgenomen, maar er is nog werk aan de winkel, serieus veel werk. Van de miljoenen die ingezameld worden, gaat nog steeds maar een heel klein deel naar onderzoek waardoor de kans op overleving echt vergroot zou kunnen worden. De rest van het geld gaat naar heel veel projecten van heel veel organisaties, die zelf bedenken wat de patiënt voor behoefte zou kunnen hebben, die wielen opnieuw uitvinden, die hun eigen ego’s strelen en vooral zichzelf bezig houden.

5 jaar verder en ik ben niet dood. Ik ben blij, zeker weten. Niet alleen voor mezelf, maar zeker ook voor Isis. Je wilt je kind zo graag dat verdriet besparen.

Niet dood maar springlevend. Met een lijf en een hoofd wat vaak niet wil maar fel en fanatiek zoals altijd. Ik ben vastberaden om van me te laten horen. De dames hierboven kunnen dat niet meer en ik kan dat wel.  Menigeen zal er dood en doodmoe van worden. Ik hoor ze denken: “Nee, hè, heb je haar weer, ik wou dat ze zich eens koest hield….”

Ik kan u zeggen, ik ben niet dood en ik ga mij ook niet koest houden. Nu ik zover ben gekomen, wil ik minstens 90 worden, zoals mijn oma’s en ja, ik ga dus nog een jaar of 50 herrie maken !!!

Advertenties

12 Reacties op “5 jaar na diagnose en niet dood

  1. Lieve Dees,
    Ik ben blij dat je er nog bent, en blijf zoals je bent!! Je tanden zettend in de dingen die je belangrijk vindt! Dat is juist wat ik zo in je waardeer. Ik denk NOOIT dat je zeurt en ook nooit dat je moet stoppen…check eerder 25x je weblog of je weer iets hebt geschreven…..

    Liefs en maak er een mooie dag van vandaag, het is het zeker waard!
    Sandra

  2. Dees,

    Ik volg je al ruim 3 jaar (sinds ik zelf de diagnose borstkanker te horen kreeg).
    Van Harte Gefeliciteerd en ik hoop nog heel veel jaren van je weblog te kunnen genieten.

    Groeten,
    Bianca

  3. Lieve Dees,
    Een mijlpaal! Ik kan me je dubbele gevoelens indenken als ik kijk naar de (lange…) lijst van je lotgenootjes die het niet gehaald hebben. Op het waarom kan niemand antwoord geven denk ik maar ik ben wel heel blij dat jij deze datum hebt bereikt. En rots dat je van je blijft laten horen en je in de strijd gooit tegen de borstkanker, voor jou, voor je lotgenootjes, voor de toekomst. En als moeder snap ik zo goed wat je zegt over je blijdschap voor Isis! Dikke kus en ik drink er zo eentje op de volgende vijf jaar voor jou! Mar x

  4. Hoi Dees

    moest alles even laten bezinken na dit stuk te hebben gelezen, het is zo verschrikkelijk herkenbaar. Idd, de angst om de goden te verzoeken…..hier zit er nog zo één, alleen dus nu al 15 !!! jaar na de diagose. Ik dacht toen dat ik niet al te oud zal worden, en daar had ik mijn reden voor: de prognose was niet al te best en om mij heen gingen meiden met veel betere vooruitzichten dood, bizar…
    Ik heb mezelf zovaak vertwijfeld afgevraagd, waarom het met mij goed ging, en dan sloeg de twijfel weer toe. Want waarom ik wel en die ander niet??? En nu, na al die jaren, vind ik het nog steeds een groot geschenk, toen dacht ik dat ik de eeuwwisseling niet zou meemaken, het examen van mijn kids zou missen, en zo waren er veel dingen waarvan ik dacht, dat ik die niet zou meemaken
    En kijk nu eens, 53 jaar, leuk werk, alive & kicking, gelukkig, soms lijkt het een droom

    Ik ben net als jij hebberig, nu wil ik ook oud worden, ben 3x door het oog van de naald gekropen, en daar heb ik nu gewoon recht op vind ik! Net als jij. Jij moet Isis groot zien worden, bij haar zijn, alles van haar meemaken, het is je gegund, zo gegund . We maken er een lekker potje van Dees, ze zullen weten dat wij er zijn!!

  5. Mooi stuk! Herkenbaar. De opluchting van het behalen van de vijfjarige mijlpaal dan. Gefeliciteerd.

  6. Een stevige knuFF en óp naar het volgende jubileum.

  7. Go Girl !
    Ben blij dat jij er nog bent 😉

  8. Dees,

    Ik ben heel blij dat je er nog bent en ik hoop dat je nog heel lang blijft – en dat hoop ik vor mezelf ook, want ik wil erbij zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s