D.Z.N.

Mijn nieuwste inzicht is dat je met een set aan eigenschappen geboren wordt en dat je voor een deel wel kunt leren om daarmee om te gaan en dat je ze ook glashard kunt ontkennen maar dat dat niets verandert aan wie je diep van binnen eigenlijk bent.

Je overlevingsstrategie in stress-situaties bijvoorbeeld, die kies je niet, die maakt onderdeel uit van dat wat je met je geboorte meegekregen hebt. Zo overleef je nu eenmaal bij stress. Vechten, vluchten of bevriezen (Fight, Flight or Freeze). Geen tijd om na te denken en dus doe je wat je ingegeven wordt. Bij mij wordt in stress-situaties de emotie op een laag pitje gezet. Adrenaline gaat door mijn bloed gieren en ik ga organiseren. Ik kan heel goed overleven. Stress, oeps uitdaging, prioriteiten bepalen, organiseren, actieplan en dan gaan. Dat kan ik het best. Stil staan en voelen, dat kan ik eigenlijk niet.

Optimistisch zijn of juist pessimistisch, dat kies je niet, zo ben je. En dus heeft het ook geen zin om tegen iemand met kanker te zeggen dat ie optimistisch moet blijven. De rasoptimist zal optimistisch zijn maar…. Kanker maakt van een pessimist echt geen optimist. Dat kan namelijk niet.

Ikzelf bijvoorbeeld ben niet gemaakt om door het leven te dansen. Ik kan niet oppervlakkig leven. Ik ben niet van de stabiliteit. Ik snak naar avontuur en midden in de avonturen, wil ik rust, maar zodra ik rust krijg, ga ik me vervelen en avontuur opzoeken. Ik kan niet rustig ergens aan werken. Ik kan me er alleen maar in storten en me voor 200% inzetten. Mijn enthousiasme en fanatisme wint het. Ik ga voor de diepgang en stel mezelf meer vragen dan er waarschijnlijk antwoorden zijn. Ik wil analyseren, begrijpen, bedenken, afstand nemen, opnieuw kijken en dingen zien zoals ik ze nog nooit zag. Alles of niets.

Ik lijk heel assertief. Ik praat met verve, kom overtuigend en duidelijk over. Ik heb zo mijn eigen visie op dingen en weet die ook nog onder woorden te brengen. Pas als je me heel goed kent, zie je ook de andere kant. Ik ben namelijk een ontzettend watje en laat mezelf regelmatig overrompelen. Ik kan mezelf ook heel goed wegcijferen, voor het algemene belang en dan kom ik zelf op de tweede of derde plaats. Bij mij is mijn hoofd altijd de baas en mijn hoofd heeft niet van nature een hele goede verbinding met mijn lijf en mijn gevoel. Ik wist wel dat ik overgevoelig was maar ik wist niet dat mijn gevoel het vaak bij het rechte eind heeft. Ik kan namelijk heel goed discussiëren met mezelf. Dan ga ik me afvragen of het eigenlijk wel terecht is dat ik dingen zo voel. Dan ga ik twijfelen en luister ik naar mijn hoofd. Dus zeg ik Ja tegen dingen waar ik eigenlijk al van wist dat ik er Nee tegen moest zeggen. Dus ontken ik de signalen van mijn lijf, gewoon omdat het dan even niet zo goed uitkomt. Moe zijn en dan denken: “Ik ga maar niet zitten, want als ik ga zitten, kom ik niet meer overeind en ik wil toch echt nog een paar dingen doen.”

Dus blijf ik vliegen, rennen, hollen, me ergens mee bemoeien, praten, organiseren. Mijn hoofd maakt overuren, altijd. Continue actie- bereidheid, continue in een alerte status (en daardoor geagiteerd, snel van slag, slaapproblemen, depressieve gevoelens etc). Ik weet dat ik soms moet stoppen, maar het lukt gewoon niet. Het lukt me niet om dat te doen dat het beste voor mij is. Ik vind het oersaai om verstandige keuzes te maken. Ik kan geen weerstand bieden aan een heleboel impulsen. Zo heb ik onlangs besloten dat ik nooit een smartphone mag kopen. Continue binnenstromende informatie, daar kan ik mij niet van afsluiten, ook niet als ik dat wil.

En toen zei mijn psychologe dat het het een soort verslaving is. Mensen met een alcoholverslaving weten ook wel dat die drank niet goed voor ze is, maar ze kunnen er niet mee stoppen. Het is sterker dan henzelf. En zo is het precies bij mij. Ze zei:”Lukt het je nooit om te stoppen?” Ik zei zuchtend: “Meestal niet nee. Ik heb gewoon geen discipline…..” Ik baalde er van. En toen zei ze dat ik teveel van mezelf verwachtte. Dat het soms wel lukt om te stoppen en afstand te nemen en dat dat al heel wat is. Nieuw inzicht en prompt voelde ik me beter.

Van verschillende kanten kreeg ik de opmerking of ik misschien ADHD zou kunnen hebben. Ik keek op internet naar de symptomen en zag overeenkomsten. Ik liet me doorverwijzen. Het werd een raar gesprek, want om de diagnose te kunnen stellen, moest er heel uitgebreid onderzoek gedaan worden en dan zou ik op een wachtlijst geplaatst worden voor behandeling. Ik had geen zin in uitgebreid onderzoek en al helemaal niet in behandeling. Ik wil mezelf gewoon een beetje beter snappen. Ik bleek een aantal symptomen heel duidelijk wel te hebben en andere weer niet. Er werden nog een paar andere opties genoemd waar ik wel wat van had en ook daar herkende ik mezelf ook wel in.

Ik vroeg me af wat een diagnose toe zou voegen en of het dan uitmaakte welk etiketje we erop zouden plakken. Ik concludeerde dat het me eigenlijk niks kan schelen. Het lijstje met mogelijke verklaringen heeft ervoor gezorgd dat ik nu weet in welke hoek ik het zoeken moet. Hoe het dan heet, maakt mij niks uit. Ik hoef geen diagnose. Ik wil mezelf accepteren met al die lastige eigenschappen, waar ik óók plezier van heb.

Het hielp. De D.Z.N (Diagnose Zonder Naam) gaf verklaringen en daardoor nieuwe inzichten. Het bracht me dichter bij mezelf. Ineens ging ik beter naar mijn gevoel luisteren. Mijn gevoel is zo gek nog niet. Als ik een beetje kribbig word, voel ik dat echt letterlijk in mijn buik. Dat is dan omdat er iets speelt, omdat mijn gevoel me iets ingeeft en ik eigenlijk niet weet hoe ik ermee om moet gaan. Ik kan steeds beter de discussie in mijn hoofd beteugelen en daardoor zeggen of doen wat ik eigenlijk wilde. Ik heb de afgelopen weken een paar keer dingen gedaan, die zo in lijn waren met mijn gevoel, dat ik er echt trots op ben.

Het komt goed, echt waar. Een lange en zware tocht en dat alles was nodig om uiteindelijk te ontdekken en te accepteren dat ik ben wie ik ben en dat het goed is zo. En daarmee kom ik steeds dichter bij de persoon die ik eigenlijk altijd al was.

Advertenties

2 Reacties op “D.Z.N.

  1. Hi Dees, wat mooi om te lezen en heel herkenbaar! in onze harde, zakelijke omgeving zijn we nou eenmaal gewend ons hoofd als eerste te gebruiken en het gevoel als ondersteuning. Daarbij zijn we door ons middenstandsmilieu ook geformatteerd om vooral hard te werken en weinig te klagen.

    Wat als we het eens omdraaien en vooral dingen op gevoel doen??? en als we daarbij, om terug te grijpen naar een vorige blog, ook nog proberen het glas halfvol te zien?? in ieder geval, misschien naif, lijkt de wereld een beetje meer rose in de tussentijd. Het kost zo veel energie om te proberen te zijn wie je eigenlijk niet bent!! De mooiste en echtste persoon is diegene achter dat hoofd!

    Omdat het vooral met mijn hoofd werken en rotgevoelens wegredeneren me vooral een rotgevoel bracht heb ik het roer omgegooid — midlife crisis op je 41e. Al wat niet goed voelt gaat op de schop: baan, relatie, land, zekerheid. Redelijk radicaal dat wel maar erg bevrijdend!

    Dees: WEET DAT JE PERFECT BENT ZOALS JE ECHT BENT! juist daarom houden je vrienden en familie van je! Liefs Daan

  2. Hihi, Dees, ik lees jouw persoonsbeschrijving met een grote grijns van herkenning..en och, of het ADHD is..? Ik denk dat veel vrouwen de eigenschappen hebben de spin in het web van organiseren te zijn, altijd in de weer, regelen, iedereen willen helpen..

    De valkuil daarbij is idd dat je jezelf daarin kunt vergeten. Ik was ook altijd assertiever voor mijn patiënten richting artsen dan dat ik dat voor mezelf was (ik wist ook hoe druk het was enz enz..)

    Wordt, door ervaring wijzer, ook assertiever, al kan ik nog afgunstig kijken naar anderen 😉

    Luisteren naar je lijf en gevoel is een Kunst (tenminste dat vind ik, roep ook regelmatig dat mijn lijf chinees spreekt en die taal spreek en versta ik niet ☺)

    Intussen is het daadkrachtig optreden in tijden van stress toch echt wel een handige eigenschap (vind ik, tenminste) dus elk nadeel…je kent em!

    Fijn weer wat van je te lezen, en vooral bijzonder zoveel herkenningspunten te zien!

    Sterkte en liefs en goede feestdagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s