Adrenaline 25 juli 2011

Achteraf gezien lijkt het jaar, dat ik de diagnose kanker kreeg, niet mijn slechtste jaar. Het leven werd simpel en overzichtelijk. Er was
wat om voor te knokken en alle andere vragen werden minder relevant. Het leven was hectisch maar daardoor ook één groot avontuur. De adrenaline gierde door mijn lijf en daar voer ik wel bij. Natuurlijk kreeg ik behandelingen die niet leuk waren, maar ik kon er mee omgaan. Natuurlijk was er de onzekerheid of ik wel of niet dood zou gaan, maar aangezien ik daar toch niet direct antwoord op kreeg, kon ik het gemakkelijk parkeren. Het lukte me goed om bij de dag te leven en te genieten van de tijd die ik met mijn man en kind en alle andere dierbaren doorbracht. Alle aandacht was aangenaam.

Ik zei laatst tegen mijn psychologe dat ik vaak had bedacht dat doodgaan na kanker wel een mooi en dramatisch einde had kunnen zijn. Drama, hectiek, dat past wel bij me. Ik weet nog dat ik eens tegen Sanne zei dat ik wel wilde dat mensen zich tijdens mijn begrafenis huilend op mijn kist zouden storten. Tegelijkertijd moet ik toegeven dat niet doodgaan ook wel typisch iets voor mij zou zijn.

De continue gierende adrenaline heeft me uitgeput. Ik moet een pas op de plaats maken. Ik moet mijn leven een andere wending geven. Ik kan niet meer en ik wil zo ook niet meer.

Was het echt zo of is dit zoals ik het me herinner? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet.

Ik weet wel dat ik het nu veel moeilijker vind. Vier-en-een-half jaar verder en ik ben niet dood. Ik moet bedenken wat ik met het leven wil.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s