Werk 28 augustus 2011

Eerst was er nog de hoop dat ik terug kon keren naar mijn werk en daarna de hoop dat ik terug kon keren naar een andere baan bij mijn
werkgever, maar ondertussen werd duidelijk dat beiden niet realistisch waren. Ik zou het alleen maar kunnen op de manier waarop ik het eerder ook gedaan heb, door mezelf en mijn lijf te negeren en stug door te gaan. Die prijs is hoog, heel hoog. Er zijn tijden geweest dat ik me zo beroerd heb gevoeld dat doodgaan aan kanker, niet heel lang meer leven, me een bevrijding leek. Ik heb dat heel lang niet durven zeggen en toen ik dat wel deed, schrok mijn omgeving en nu ik het zelf lees, schrik ik zelf ook.

Ik kan mijn vak als farmaceutisch vertegenwoordiger niet meer uitvoeren, teveel stress, te ver rijden, te veel topsport. En omdat het kantoor in Zeist zit en ik bij Arnhem woon, is ook elke dag naar kantoor rijden een illusie. Dus moesten er knopen doorgehakt worden. Er kwam een arbeidsdeskundige voor een arbeidsdeskundig onderzoek. Ik vroeg een Deskundigenoordeel aan bij het UWV en daar steunden ze de conclusie dat mijn werkgever genoeg gedaan had om mij te laten reintegreren danwel naar mijn eigen baan danwel naar ander werk bij dezelfde werkgever. Dus ging ik, in overleg met mijn werkgever, op zoek naar een reintegratie-coach. Die was niet 1-2-3 gevonden. Reintegratie-coaches vinden zichzelf soms een soort psycholoog. Die willen praten en helpen bij de verwerking en je persoonlijkheid in kaart brengen en dan trucs aanleren om van sommige lastige kanten van je karakter geen hinder meer te hebben.

Ik wil geen psycholoog, want ik héb een psycholoog en nog wel een hele goeie ook. Dus praten en verwerken, dat doe ik met haar. Ze zou overigens zelf zeggen dat ik dat verwerken helemaal zelf doe en dat is ook wel zo, maar ze geeft me wel die dingen terug waar ik iets aan heb.

Mijn persoonlijkheid in kaart brengen en eraan werken wil ik ook niet. Ik ben suf geanalyseerd en ik heb zoveel trainingen en coaches gehad dat ik er iebelig van word. Mijn worsteling is niet aan mezelf werken en zelfinzicht krijgen. Mijn worsteling is accepteren dat ik ben zoals ik ben en dat ik misschien niet perfect ben (wat wel zeker is), maar dat ik eigenlijk best heel prima ben.

Gelukkig vond ik toen Hugo Lemmens. Hugo is van Stichting Do Some Good. Hugo heeft zelf kanker en is na die diagnose een eigen bedrijf gestart. Hij begeleidt mensen bij reintegratie na kanker. Hugo is prettig. Hij schakelt lekker snel en kan me daardoor precies bieden waar ik naar op zoek ben. Mijn werkgever ging akkoord en inmiddels zijn we het begeleidingstraject gestart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s