20 maart 2010, 4 jaar precies

Vandaag 4 jaar geleden kreeg ik de diagnose Borstkanker. Een paar weken ervoor had ik een echo en mammografie laten maken waar niets op te zien was geweest. Dat was de tweede keer, want ongeveer een jaar eerder had ik dat ook al eens laten doen en werd ik met de geruststellende woorden: "Mevrouw, het is verdikt klierweefsel" naar huis gestuurd.

Op 20 maart 2007 ging ik naar het ziekenhuis voor een MRI. Ik had er eigenlijk niet zo'n zin in, maar mijn chirurg (thank God) bleef volhouden dat we toch maar een MRI moesten maken. Nouja, uiteindelijk vond ik dat voor mijn werk best interessant.

Met mijn laptop onder mijn arm, in mijn zakelijke tenue ging ik naar het ziekenhuis, alleen. Ik had die middag een afspraak voor een presentatie. Op weg naar het ziekenhuis belde ik nog met een collega en zaten we een beetje te dollen. In het ziekenhuis kreeg ik die MRI en dat was inderdaad interessant. Na afloop besloot ik even te gaan kijken bij de Mammapoli. We hadden het bruine tepelvocht, dat ik verloor, laten onderzoeken. De mammaverpleegkundige ging even in de computer kijken of er al een uitslag was. Terwijl ik wachtte, zag ik jonge vrouwen voorbij komen en dacht ik: "Goh, dat is ook balen, als je zo jong bent en je hebt borstkanker…." Kort daarop riep ze me. De chirurg wilde mij toch even zelf zien. Dat vond ik niet raar, want ik kende hem via mijn werk. Ik kwam zijn kantoor binnen en ik geloof dat ik wel was gaan zitten, toen hij zei: "Het is niet goed." Puur rationeel riep ik: "Oh, dan ben ik blij dat ik hier zit…"

En pas toen werd de omvang van de ramp duidelijk. Ik liep al meer dan een jaar met een tumor in mijn borst rond. De kans dat ik dit niet zou overleven was enorm. Wat moest ik? Ik zat daar, in mijn eentje. Ik moest mijn werk afbellen. Ik moest het Robert vertellen. Ik wilde eigenlijk naar huis gaan om het persoonlijk aan Robert te kunnen vertellen, maar ik vond dat hij het als allereerste moest weten. Dus belde ik hem. In een waas heb ik daarna mijn collega en mijn werk gebeld en me ziek gemeld. Toen reed ik naar huis. We zouden die middag om 15.00 een afspraak hebben met chirurg, oncoloog en radiotherapeut, we zouden komen op de 'zware gevallen'-poli.

Onderweg naar huis bleek dat ik eigenlijk meteen moest omdraaien omdat ik bij Radiologie verwacht werd. Ik ging toch even naar huis. Robert en ik vielen elkaar in de armen. Wat een hel. Wat een ramp. Ondertussen had Robert mijn ouders gebeld. Die zouden op Isis komen passen, zodat hij met me mee kon naar de 'zware gevallen'-poli. Ik ging naar Radiologie waar ze biopten gingen nemen van die enorme plek. 's Middags werd duidelijk hoe erg het eigenlijk was. Ik had een tumor van 10 bij 6 bij 7 centimeter. In mijn oksel waren plekken gezien. De dagen erna waren er onderzoeken gepland om te kijken of ik al uitzaaiingen had. Ik wist, hier hangt mijn leven van af. Als ze iets vinden ga ik dood. Daar vonden ze niks, godzijdank. Ondertussen moest de chemo gepland worden om die enorme tumor aan te gaan pakken.

Er is een tijd geweest waarin ik jaloers was op vrouwen die 3, 4 jaar na diagnose waren. Lange tijd heb ik zover niet kunnen kijken. 4 jaar na diagnose. Ik heb geen uitzaaiingen, voor zover ik weet, en ik ben niet dood, dat weet ik zeker.

Ben ik blij? Natuurlijk, ten opzichte van doodgaan, gaat het nu goed met me. Gaat het echt goed? Zo geneigd ben ik om 'Ja' te zeggen, maar in alle eerlijkheid is het ploeteren, is er nog teveel onverwerkt, kamp ik met de fysieke en mentale gevolgen en nee, dat is niet gemakkelijk en ja, dat is teveel om te zeggen dat het gewoon goed gaat…. Nobody said that it would be easy…

Advertenties

3 Reacties op “20 maart 2010, 4 jaar precies

  1. vier jaar, heel lang en ook weer heel kort, heel raar als je het zo op schrijft. Waar ik wel heel blij om ben is dat ik het gevoel heb dat je meer en meer erkent dat het niet makkelijk is, dat je niet meer alle pijn, verdriet en angst met 1 veeg onder de tafel veegt en dat je dus-hopelijk- jezelf wat meer ruimte geeft om te herstellen, wat meer hulp vraagt en accepteert en soms ook wat milder kunt zijn voor jezelf.

    heel veel sterkte lieve Dees!!!

    en zoals iemand ooit zei tegen mij: als je in je hoofd tegen jezelf praat op de toon die je gebruikt voor goede vrienden, dan voel je je heel anders! dikke kus!

  2. Jemig vier jaar, ik kan me nog als de dag van gister herinneren dat je me belde. Ik van wal wilde steken over mijn prietpraat over mijn pasgeboren zoon. Maar dat je zoals je bent direct met de deur in huis viel. En gelukkig kun je dat nog steeds!!! En dat het zwaar is lees ik heel vaak en dat maakt dat ik zo veel bewondering voor je heb!!! Blijf een voorbeeld voor heel vele.
    U

  3. He lieve Desiree, ja ik herinner me het zo goed, trek ook vaak parallel naar vriendin Aisha waar ik enkele weken later diagnose van kreeg. Jullie zijn sterk.Gelijkenis in hebben van een dochter waar je keihard voor gaat, in schrijverskwaliteiten betreft blog, in relativeringsvermogen, vechtlust en noem maar op. Trots op jullie. Enne mijn aanbod staat nog hoor. Tineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s