Rode draad deel 4: Het lappenlijf

Sommige mensen denken dat je met reconstructie-operaties gewoon weer borsten krijgt, een beetje zoals ze waren. ‘Hup, je plakt er nieuwe borsten op en dan klaar, dan zijn alle problemen voorbij.’ Nu is dat natuurlijk niet zo. Mijn lijf is een lappendeken. Nog niet alles is hersteld. Mijn ene tepel wil niet dicht en op mijn bil zitten nog open plekken. Het resultaat is voor mij nog niet goed genoeg. Er zit nog een flinke cupmaat verschil tussen de ene en de andere kant. Het is voor mij te vroeg om te accepteren dat dat niet beter kan. Ik ben al heel blij hoor, maar… we zijn dit hele proces niet begonnen om met dat verschil te blijven zitten, dus in de toekomst moet daar nog wel wat mee.  

Gisteren zijn we op controle geweest. We gingen een dag eerder en sliepen weer met Isis bij Kris van Su’Ro. Het was prachtig weer en we hebben een biertje gedronken op de Vrijdagsmarkt met mijn ‘borstenmaatje’, die voor de tweede operatie kwam, samen haar partner. Onze oncoloog heeft ons aan elkaar voorgesteld. Ik hield eerst de boot een beetje af, maar ze blijkt zo’n waanzinnig leuk mens te zijn dat we bevriend zijn geraakt. Het was een bijzondere ontmoeting daar op de Vrijdagsmarkt. Memorabel, echt memorabel. ’s Avonds hebben we gegeten met mijn ouders, die toevallig ook in Gent waren. Was ook erg gezellig.

Gelukkig waren we een dag eerder gegaan, want we moesten in het ziekenhuis lang wachten voor onze afspraak. Toen de professor eenmaal kwam, had hij een Italiaanse, Griekse en Argentijnse arts in zijn kielzog. Kwamen allemaal even naar mijn lappenlijf kijken. Ze vonden het mooi. Goed gelukt, zeg maar. Omdat mijn professor per 1 april een nieuwe functie heeft in het UZ Brussel en dus Gent gaat verlaten, was het lastig om echt een vervolg af te spreken wat we gaan doen met die cupmaat verschil. Vooralsnog adviseert hij me om te wachten en ondertussen de tepeltatoeages te laten zetten. Hopelijk is er te zijner tijd een contract tussen mijn zorgverzekeraar en het UZ Brussel, want alleen dan kan ik met hem mee verhuizen.

Rustig aan, geen haast hebben en stukje bij beetje zal het allemaal wel dicht gaan. Mijn lijf voelt anders. Als ik hard loop, doet alles zeer. Ongemakken. De littekens zijn vers en stug. Ik masseer ze en zo gaan ze bij mij horen. Ik weet ook wel dat je na verloop van tijd niet meer weet hoe het oude lijf ook al weer voelde. Dan zit er niks anders op dan leven met het nieuwe lijf met al zijn ongemakken. Het resultaat is mooi en dat helpt.

Advertenties

Een Reactie op “Rode draad deel 4: Het lappenlijf

  1. Dees, had je even niet gelezen. Maar nu dus drie stukken tegelijk! Wat een zware kar. Heb tranen voor je in mijn ogen. Ik vind het ECHT ONVERSTELBAAR HOE STERK JE BLIJFT!
    Denk veel aan je en zou heel graag een stukje van je problemen op me willen nemen. Het enige dat ik kan doen is je af en toe een hart onder de riem steken. KEEP BEING STRONG!!!!
    U

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s