Rode draad deel 3: Over reïntegratie en het lot van een zieke te midden van de stoelendans

Rode draad deel 3: Reïntegratie

Ik zit meer dan een jaar in de ziektewet. Er was weer een wissel bij Personeelszaken en dus kwam er een nieuwe dame kennismaken. Best een aardig mens (ookal had ze het over twee mensen, een werkneemster en een vriendin, waarbij ze zei: “Ja, maar die zijn zoooo sterk….” waardoor ik dacht: “Hu? Maar wat ben ik dan?”). Ik heb mijn hele story verteld met alle problemen waar ik tegenaan loop. Ik heb haar gezegd hoe erg ik het vind dat ik nu wéér een andere bedrijfsarts krijg, mijn 5e inmiddels (waarvan de eerste echt zo erg was, dat ik haar nooit meer tegen hoef te komen) en dat ik geen zin heb om weer mijn verhaal te vertellen, weer stress te krijgen en…. het ergste…. weer het risico te lopen dat mijn nogal stoere voorkomen verkeerd geïnterpreteerd wordt waardoor mensen niet door hebben hoe het van binnen nu echt gaat. Nou…… de nieuwe dame wist mij te garanderen dat de nieuwe bedrijfsarts beter zou zijn dan de vorige.

Op een dag werd ik gebeld. We waren net terug uit Gent, waar ik mijn almaar niet genezende tepel moest laten zien. De nieuwe bedrijfsarts. Met de vraag of ik twee weken later voor een afspraak om 15.15 naar Utrecht kon komen. Ik schrok. Ik zei: “Nou, dat is niet haalbaar, want dan kom ik precies in de file als ik naar huis ga.” “Nou”, zegt de man,”ik heb alleen eens in de twee weken voor jouw bedrijf, maar je kunt ook een keer naar Amsterdam komen.” Ik was helemaal beduusd: “Dat kan al helemaal niet. Ik woon namelijk nog onder Arnhem.” Nouja, uiteindelijk konden we wel een afspraak maken, eind maart en dan om half 2, zodat ik voor de file terug naar huis kan.

Ik kon wel janken….. Ik raak echt overstuur van zoiets….. Moet ik dus toch wéér alles uitleggen en op mijn strepen gaan staan, terwijl ik alles zo goed uitgelegd heb, dat ik dus niet meer uren in de auto kán zitten, omdat ik de concentratie niet meer heb om dat veilig te doen…

In afwachting van die afspraak besloot ik toestemming te vragen voor een cursus die mij geadviseerd  werd bij het Helen Dowling Instituut, Leven in de maalstroom. Via de mail kreeg ik  toestemming van de bedrijfsarts en ik wilde weten of ik de Eigen bijdrage en de kilometers kon declareren (ik heb namelijk wel salaris ingeleverd sinds 1 februari). Ik mailde de nieuwe dame van Personeelszaken.

Daarop kreeg ik deze mail terug: “Het verbaasd mij eerlijk gezegd dat jouw afspraak met de bedrijfsarts pas eind maart gepland staat. Wij hadden namelijk de afspraak gemaakt dat je eind februari/begin maart een afspraak met hem zou maken. Dit is weer bijna een maand later. Ik hoor graag wat de reden hiervan is.”

Pardon? Hadden zij en ik een afspraak dat í­k een afspraak met hem zou maken? Nee, zij zou de bedrijfsarts met mij contact op laten nemen. Zijn beperkte beschikbaarheid die niet matcht met mijn beperkingen, wie is daar verantwoordelijk voor? Mijn werkgever maakt toch afspraken met de bedrijfsarts? Wie spreekt er nou af dat zieke werknemers uit het hele land op een vrijdagmiddag naar Utrecht moeten komen, terwijl er vrijdagmiddag vrijwel altijd lange files staan?

Ik heb haar teruggemaild dat ik niet in de file terug naar huis kan rijden, gezien mijn beperkingen, en al helemaal niet naar Amsterdam kan en dat bovendien mijn wonden nog niet dicht zijn en dat er complicaties zijn.

Ik kreeg snel antwoord terug: Helder. Je kunt alle kosten declareren.

Dat was fijn, maar uiteindelijk was ik toch weer zo geagiteerd dat ik maar weer een slaappil heb genomen, want anders had ik zeker niet geslapen.

Tot overmaat van ramp gaat per 1 april ook mijn huidige manager weg. Hij is mijn 12e manager (of was het toch al weer 13?) en hoort bij de 3 beste die ik ooit gehad heb. Nu ga ik dus, behalve een nieuwe PZ dame, een nieuwe bedrijfsarts ook nog een nieuwe manager krijgen. Weer wennen. Weer aftasten en weer het risico lopen dat hij het niet begrijpt. En ja, daar krijg ik dus ook weer stress van.

Tja….. wat moet je als zieke te midden van de stoelendans?

Advertenties

3 Reacties op “Rode draad deel 3: Over reïntegratie en het lot van een zieke te midden van de stoelendans

  1. Voel erg met je mee meis. De typ-miep van het UWV vond het raar dat ik niet op dag 2 na mijn derde chemokuur kon komen voor een herkeuring. Ze zei zelfs: “Dus U weigert dan te komen?” (ZUCHT)

  2. Ach meis, dat kan er ook nog wel even allemaal bij. Zooo vermoeiend. Vreet allemaal energie, die je veel beter in andere (positieve) dingen kunt steken. Sterkte ermee, met alles, je nog helende wonden, bijkomende complicaties en beperkingen en de hele bureaucratie…. Smak!

  3. Het UWV, bedrijfsartsen…

    soms krijg je het idee dat die mensen er zijn om je te tergen en te pesten..

    alsof ze door te porren in een oververmoeid, ziek lijf, nog wat positiefs denken te bereiken..

    al die frustratie, de stress, het vreet alleen maar méér van de, toch al schaarse, energie..

    ik verwacht niet meer dat iemand begrijpt wat ik bedoel, ik vind gewoon dat men mij serieus moet nemen (en daarvoor moest ik leren mezelf en mijn klachten serieus te nemen… 😉 )

    Het rottige is dat je afhankelijk bent van die meningen en interpretatie..en afhankelijk zijn is een positie waar, in mijn ogen, vaak misbruik van gemaakt wordt..

    sterkte met de strijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s