Vriendschap

Laatst las ik weer dat iemand beweerde dat je in nood je echte vrienden leert kennen.

Ik ben het er helemaal niet mee eens dat je pas in slechte tijden er achter komt wie je vrienden zijn. Het klinkt alsof vooral die anderen iets te verwijten valt.

In werkelijkheid vind ik dat dat er een stuk genuanceerder uitziet. Je verandert zelf enorm als je ellende op je pad krijgt. Sommigen uiten zich op een extroverte manier. Anderen uiten zich helemaal niet. Dat is maar net afhankelijk van je karakter. Soms heb je helemaal geen zin in contacten en heb je geen puf om te investeren in je relaties.

Voor die anderen is het daarom ook helemaal niet simpel. Ze zijn bang dat ze iets verkeerds zeggen. Ze weten niet waar je behoefte aan hebt. En soms spelen er in het leven van die mensen ook dingen, waar je geen weet van hebt, maar waardoor ze tijdelijk minder beschikbaar zijn.

Mijn ervaring is dat pijn en verdriet ontzettend eenzaam zijn. Vroeger was ik wel eens kwaad omdat ik me dan in de steek gelaten voelde, maar later kwam ik erachter dat die eenzaamheid in mij zat en inherent was aan mijn traject en dat ik dus niet van iemand kon verwachten dat die mijn eenzaamheid op kon lossen. Dat geeft enorm veel rust, want dan heb je niet zo’n hooggespannen verwachtingen meer van anderen.

Nu in mijn leven heb ik nauwelijks nog verwachtingen van anderen. Ik weet wie mijn vrienden zijn. Ik weet dat ik van ze houd en ik weet dat ze van mij houden. Zij hoeven niet te bellen of te schrijven om mij te bewijzen dat ik nog steeds belangrijk voor ze ben. Ik op mijn beurt doe dat ook niet. Ik denk heel vaak aan de mensen die mij dierbaar zijn. Dat voelen ze niet direct, maar het is wel zo. Ik zet dat niet altijd om in bezoekjes, kaartjes, mailtjes of telefoontjes. Mijn vrienden weten dat ik soms heel attent ben en op andere momenten niet, maar net hoe het uitkomt. Dat skippen van die verwachtingen, waardoor je eigenlijk alleen maar teleurgesteld kunt raken, geeft enorm veel rust en het maakt de contacten veel puurder en echter. Ik heb contact met mijn vrienden als het hen én mij uitkomt en dat is toch een stuk lekkerder dan dat zij of ik dat doen, omdat het zonodig nog even moet.

Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Je kunt het toch gewoon bij jezelf houden? Als je zin hebt om iemand te spreken of te zien, neem je gewoon zelf contact op. Je hoeft toch niet te tellen wie de laatste keer contact opgenomen heeft, wie het meeste in wie geïnvesteerd heeft? Uiteindelijk doe je dat alleen maar omdat mensen zich toch naar je moeten bewijzen?

Want… maakt het echt uit wie wie belt? Als je elkaar maar spreekt toch? Wat ik al schreef, dat heb je alleen maar nodig als die ander moet bewijzen dat jij de moeite waard bent. Als je jezelf de moeite waard vindt en weet wat je waard bent voor je vrienden, dan hoeft niemand zich te bewijzen, toch?

Heel eerlijk, als mensen mij in de positie duwen dat ik mij en mijn vriendschap moet bewijzen, dan zijn we snel klaar, dan haak ik af. Daar heb ik geen zin in. Ik wil geen vriendschappen die gebaseerd zijn op verwachtingen en het bewijzen of je iemand nog wel leuk vindt. Ik wil contacten waar ik blij van word.

Ik stel mezelf regelmatig de volgende vragen:
1. Wat wil ik met dit contact?
2. Is dat realistisch?
3. Wat is het maximaal haalbare?
4. Wat kan ík doen om dat te realiseren?

En misschien is het maximaal haalbare met sommige mensen een half uur per maand koffie te drinken. Of een half uur per jaar. Nou, als je daarmee de relatie behoudt (als je dat graag wilt), dan is dat maar zo. Moet je wel echt zorgen dat het een half uur is en niet langer….

En weet je, als je conclusie is dat er eigenlijk niks meer is dat jullie bindt, als vriendschap niet meer blijkt te werken, simpelweg omdat je zulke andere dingen meemaakt dat je niet zoveel meer deelt, dan wordt het misschien tijd om de wegen te laten scheiden. Dat zegt niks over de vriendschap die er was. Het zegt alleen dat dat met de tijd veranderd is. Het is als met een vlammetje, die kan nog zo hevig branden en vervolgens uitdoven. Dat zegt niks over hoe hevig het gebrand heeft.

Ja toch?

Advertenties

8 Reacties op “Vriendschap

  1. En zo is dat maar net! En het is een feit, het maakt het leven een stuk makkelijker als je niets meer verwacht van anderen, kun je ook niet teleurgesteld raken! Ik heb daar ooit eens ergens een hele goeie tegeltjes wijsheid van gelezen, maar ben ff kwijt hoe die ook alweer ging!

  2. Lieve Désirée,
    Je hebt weer heel wat achter de rug, maar gelukkig is het voorbij en kun je je nu helemaal op je herstel richten. Ik ben benieuwd naar het resultaat als alle wonden genezen zijn, maar zo te horen is het een kundige professor geweest, die je opereerde, dus dat komt vast helemaal goed.
    Heel veel beterschap en doe het rustig aan.
    Liefs, Jeanne.

  3. Wow………….. indrukwekkende weblog! Je hebt een geweldige schrijfstijl.
    Ik was aan het googelen naar mijzelf en ik kwam jou tegen. Ook een Dees, of Deesje, of Desirée (afhankelijk van wie je naam noemt).
    Ik wens je alle goeds!
    Desirée

  4. en zo is het maar net!
    dit is nou eens respectvol en begripvol met elkaar omgaan.

  5. annemieke driessen

    Lieve Dees,
    wat heb je dat weer mooi verwoord, gij zijt een wijs wiefke, zelle!
    groetjes Annemieke

  6. pfff even een wijze les en weer wat om over na te denken….Geloof dat je helemaal gelijk hebt, nu even op me in laten werken.

    groetjes Judica

  7. Wauw Dees, in het dagelijkse leven ben ik een flapuit, iemand die niet gauw met de mond vol tanden staat, maar zoals jij het beschrijft, beschrijf je precies wat ik al jaren denk.

    Die opmerking over merken wie je vrienden zijn..zo bitter en wrang..

    Nee, het is inderdaad meer iets van je zelf, je eigen verdriet en eenzaamheid, het besef dat niemand iets kan doen om het leed te verzachten.

    En ook het besef hoe machteloos die ander zich zal voelen (en als er iets is wat ikzelf ERG vind, dan is het machteloosheid..)

    Prachtig verwoord!

    Liefs!

  8. Hallo Désirée,
    Jouw verhaal is heel anders als dat van mij, je weet waar ik het over heb, maar je heb perfect beschreven hoe ik nu ook tegenover vriendschappen sta..en over hoe de eenzaamheid in jezelf zit.
    Ik ben zo blij te lezen dat je ondanks al je tegenspoed geen bitter mens bent geworden..ik ben er ook nog niet maar ik ben zelf ook veel toleranter geworden naar anderen want wat jij zegt is waar: je kunt niet altijd doorgronden waar iemand mee worstelt.
    Maar het is niet altijd makkelijk om begrip voor anderen te hebben als je het zelf moeilijk hebt en het bij anderen zoveel beter lijkt te gaan.
    Big hug,
    Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s