Knockout

Ik had al geschreven dat ik moest wachten. Robert was naar de B&B gegaan om nog even te slapen. Uiteindelijk werd ik toch om 12 uur opgehaald. Ik belde Robert en hij racete naar het ziekenhuis, maar we hebben elkaar niet meer gezien.

Bij de OK werd ik neergezet en toen kwam de professor om me af te tekenen en te fotograferen. Ik had een briefje bij me met alle puntjes. Ik ben een controlefreak en wilde zeker weten dat hij niets zou vergeten. Na het aftekenen begon opnieuw het grote wachten. Ik heb er bijna 2 uur gestaan, voordat ik werd opgehaald. Ik ben een professionele patiënt, dus noem ik standaard dat ik zo misselijk word van de narcose (zodat ik alle geschikte geneesmiddelen krijg). Ik noem ook dat ik slecht te prikken ben en infusen heel naar vind. De narcose werd toegediend en ik voelde me wegzakken.

Terug op de verkoever deed ik mijn ogen open. Ik moest plassen (heel raar, want ik had een katheter) en ik had pijn. Ik probeerde te roepen, maar mijn keel deed zo zeer. Ik was ook misselijk. Uiteindelijk kon ik de aandacht van iemand trekken en kreeg ik de nodige medicatie toegediend. Iemand zette me mijn bril op (die ik altijd meeneem en in een zakje aan mijn bed laat plakken). Dat scheelde.

Ik dommelde steeds weg. Op een gegeven moment hoorde ik een bekende stem. Robert. O, wat was ik blij dat hij er was. Ik was nog steeds beroerd en had pijn, maar hij ging iemand halen om de medicatie te verhogen. De verpleegkundige vertelde tegen Robert dat de operatie 5 uur geduurd had, waarvan ze het laatste uur bezig waren geweest om me op te warmen. Sommige dingen wil je misschien eigenlijk liever niet weten.

Robert wierp een blik op alle operatieplekken, weer zo’n 2 meter gehechte wonden. 4 drains. Geen wonder dat ik pijn had. Maar… hij vertelde me dat het er mooi uit zag. Ik zou pas naar de kamer verplaatst worden als de pijn en misselijkheid onder controle was en dat moest voor half 10, want anders moest ik daar de nacht doorbrengen. Daar had ik geen zin in. Robert kon niet blijven en ging om iets over 9 weg. Ik dommelde steeds weg. Voor mijn gevoel kwamen ze me al snel halen om me terug te brengen. Een hobbelige, bobbelige rit ondergronds van het ene gebouw naar het andere.

Ik heb aardig geslapen, voor zover je aardig kunt slapen, als ze om de zoveel tijd bloeddruk en temperatuur komen opnemen en als je buurvrouw moet plassen, in de badkamer die op een meter van je bed ligt. Gelukkig was ik zo groggy als wat, met al die pijnstillers.

Ik had me ingesteld op een redelijk lichte operatie, want mij was verteld dat ik maar één nacht in het ziekenhuis hoefde te blijven. Ons leek dat sterk, dus we hadden wel gedacht dat het misschien twee nachten zouden worden. Vergeleken met die verwachting is het me ontzettend tegengevallen. Ik lig er knap belabberd bij. Mezelf beschouwend leek het me echt sterk als ik vandaag naar huis zou mogen. De verpleegkundige kon er niks over zeggen, dus werd een assistent van de professor gebeld. Die kwam. Hij keek me ongelovig aan toen ik over die ene nacht begon. ‘Nee’, zei hij, ‘zeker vier of vijf nachten.’

Nou klopt dat wel met mijn fysieke gesteldheid. Het is alsof er een vrachtwagen over me heengereden is (en dan niet zo’n minivan, he, maar minstens een truck met oplegger). Het is alleen balen omdat Isis erop rekende dat we vandaag naar huis zouden komen en Robert had er ook op gerekend dat we vandaag naar huis zouden gaan. Gelukkig valt er met Kris wel wat te regelen, dus kan ie in elk geval ergens slapen. Verder heeft ie twee blouses gekocht bij de Solden, dus dat helpt ook. Mijn ouders kunnen gelukkig op Isis blijven passen en we hebben straks even met Isis geskypt. Ze was wel een beetje teleurgesteld, maar ze heeft me het tweelingbroertje van haar knuffel meegegeven en die past op mij en dus vindt ze het goed.

Dus lig ik hier weer gedwongen rust te nemen. Diegenen die mij een beetje kennen, weten dat mij knockout slaan zo ongeveer de enige manier is om ervoor te zorgen dat ik ook echt rust neem. Zo’n operatie is wat dat betreft hartstikke effectief.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s