Stop de frons en Calm, assertive energy

Anderhalve week geleden had ik een feestje, van een dierbare vriendin, die ik helaas te weinig zie. Het feestje was in Amsterdam en het beloofde een echt swingfeest te worden met mensen die ik van vroeger ken. Robert had er weinig trek in. Hij zou er niemand kennen en zin in swingen had ie ook niet. Ik vroeg mijn vriendin Loes of ze zin had. Dat had ze. Ik boekte een Bed& Breakfast, zodat we er konden overnachten. Ik had zin om te gaan, maar ik wist dat het ook een uitdaging zou worden. Ik ben niet zo goed in maat houden en al struinend door zo’n leuke stad, blijf ik lopen, lopen en nog eens lopen. Naar een feestje, indrukken opdoen en dan proberen te slapen, ook dat zou niet zo eenvoudig zijn. Een gedisciplineerd en rustig leven, dat is het beste voor mij, maarja, soms heb ik daar gewoon geen zin in, want dan ga ik dus nooit meer naar een feestje, naar een leuke stad of waar dan ook naar toe.

We hadden het supergezellig, Loes en ik. We sliepen op de Bed& Breakfastboot. We mochten fietsen lenen. We struinden door de stad en gingen ergens eten. Daarna omkleden en optutten op de boot en naar het feest. We zagen een heleboel oude bekenden. We dronken niet (doen we nooit), maar we dansten des te meer. Om 02.00 waren we terug in de boot. Loes sliep al snel. Ik niet. Zelfs niet met een slaappil. Uiteindelijk sliep ik maar een paar uur. Ik voelde me brak, maar ach, dat mocht de pret niet drukken. Ik zou het wel weer inhalen.

Of dit feest en de slechte nacht, die daarop volgde het begin was of dat het gewoon maar één ding in een reeks was, ik weet het niet, maar feit is dat ik me al anderhalve week slecht voel. Ik had een onaangenaam gesprek met iemand die niet tot rede te brengen was. Er waren emotionele confrontaties tussen vriendinnetjes. Robert ging door zijn rug en kon Isis niet meer naar school brengen. Normaal gesproken laat hij me ’s morgens liggen en kan ik rustig opstaan, maar nu moest ik haasten om haar en mezelf op tijd op het schoolplein te krijgen. Het mag raar klinken, maar zo’n slechte start van de dag, daar heb ik de hele dag last van. Toen werd Isis ziek. Niks ernstigs, gewoon een beetje ziek, maar daardoor kwam ze ’s nachts wel uit haar bed, precies op dat moment dat ik één seconde weggesukkeld was, waardoor ik niet meer in slaap kon komen. En dat allemaal in deze tijd van het jaar, met de drukke decembermaand in aantocht, waarin we niet alleen het feest van de Goedheiligman en Kerstmis vieren maar ook de zesde verjaardag van Isis.

De slechte nachten volgden elkaar op. Elke nacht kreeg ik meer en meer last van hartkloppingen en dat op zich was ook weer een reden om slecht te slapen. Ook overdag voelde ik me opgejaagd. Ik voelde me niet lekker, steeds meer last van mijn maag en van hoofdpijn. Ik voelde me ook benauwd (en als altijd kon ik het niet laten te denken dat dat óók door uitzaaiingen kon komen). Allerhande pilletjes, tegen hoofdpijn, om te slapen en tegen maagpijn hielpen niet meer. Snel geïrriteerd en in de verte voelde ik depressieve gevoelens bovenborrelen.

Zondagochtend had ik ineens een rode streep boven mijn wenkbrauw. Ik had me niet gestoten en ik had niet raar gelegen. De rode streep voelde wel gespannen en hij zat bij het oog, dat al anderhalve week nerveuze spiertrekkinkjes vertoonde. Natuurlijk dacht ik ook toen aan huiduitzaaiingen (hoewel ik ook wel weet dat die héél, héél zeldzaam zijn), maar toen ik fronste, zag ik het. De rode streep was een frons.

Frons 

Zondagmiddag besloot ik niet mee te gaan eten bij Arend en Carla, maar terug mijn bed in te kruipen om úren naar The Dogwhisperer te kijken. Ik sliep zowaar nog even en de rust deed me goed. Langzaam kwam het inzicht dat het zo niet verder kon. Het adrenalinegehalte moest omlaag. Hoewel ik objectief gezien niet heel druk ben, ben ik in mijn hoofd wel druk en hoe vermoeider ik raak, hoe sneller mijn hart bonkt en hoe harder mijn gedachten gaan zoeven.

Als eerste besloot ik de afspraak die ik vandaag had met mijn therapeute bij Helen Dowling Instituut te veranderen in een belafspraak. Dat gaf een beetje rust. De rest kwam van de therapeute zelf. ‘Zo kan het niet langer’, zei ze en daar was ik het mee eens. Waar ik voorheen niet hoorde dat mijn lijf protesteerde en mijn hoofd besloot dat het nog best even kon, daar zei mijn lijf nu Stop. Het voelde als falen, want ik was zo goed op weg.

 ‘Nee’, zei mijn therapeute, ‘dat is geen falen. Vroeg of laat was er toch een terugval gekomen en nu kun je mooi leren hoe je daarmee om moet gaan.’

Dus moet ik weer op het bankje zitten, maar dan nu binnen (dat zei ze niet, maar met -2 graden Celsius is het buiten zo onaangenaam, zeker als je minimaal een half uur moet blijven zitten). De lavendel is inmiddels dor, dus dat scheelt, die hoef ik geen water te geven. Ik heb een afspraak gemaakt met mijn huisarts om eens te praten hoe we de slaapproblemen kunnen doorbreken (en ja, ondertussen denk ik: ‘Zou het dan toch niet van de hormoonpillen zijn?’). Ik heb wat afspraken geskipt of naar een later tijdstip verplaatst. Ik ben me bewust van mijn lijf en de spanning die erin zit en volgens mijn therapeute heb ik alles in huis om me binnenkort weer kiplekker te voelen, als ik maar rust neem en rust ga voelen. Ik geloof haar.

Voor een vrouw met hoge pieken en diepe dalen is het niet gemakkelijk om een gelijkmatig leven te gaan leiden. Ik snak er wel naar, maar ik vind het ook doodsaai. Ik ben nooit van de gelijkmatigheid geweest en wat denk je, na veertig jaar, dat dat ineens zomaar wel zo wordt? Ik denk het niet, dus ga ik maar accepteren dat ik ben wie ik ben, dat het niet beter wordt dan dit, dat alle wijze lessen maar een beperkte houdbaarheid hebben en dat dat allemaal niet zo erg is, als ik er maar voor zorg dat ik op tijd mezelf serieus neem en op het juiste pad krijg.

De frons moet in elk geval weg. Stop de frons.

Ik denk aan Cesar Milan, The Dogwhisperer. Ik haal diep adem en denk: ‘Calm, assertive energy…’

Het komt goed. Niet vanzelf, maar het komt wel goed.

 

Advertenties

4 Reacties op “Stop de frons en Calm, assertive energy

  1. Hmmmm, dan toch maar luisteren naar de mensen die er misschien echt verstand van hebben! Succes! En lekker blijven zitten op dat bankje van je!

  2. Jammer Dees dat je niet drinkt.Volgens mij zijn het echt een soort paniekaanvallen waardoor je niet slaapt. Ik had ongeveer hetzelfde toen mijn zoon 9 maanden over de wereld zwierf.Ik deed geen oog meer dicht,had ook last van hartkloppingen en af en toe benauwd. Daarbij ook haaruitval trouwens,pure stress volgens mij.Het enige waardoor ik heerlijk kon slapen was een paar glazen rode wijn en dat heb ik dus al die tijd gedaan.Je zou het eens kunnen proberen!! Het is onschuldig maar werkt vaak prima.

  3. Nou, mijn ervaring met alcohol als slaapmiddel is niet goed. Ik kan er wel door inslapen, maar als ik wakker ben, kom ik niet meer in slaap. Ik heb zowel een inslaap- als een doorslaapprobleem. De hartkloppingen komen niet door paniek, maar dat is een reactie van mijn lijf door te weinig slaap. Alsof alles extra hard moet werken om overeind te blijven…. Zoiets…

  4. beste Desirèe,
    las je verhaal vertragen verstillen en verstaan in het blaadje van de BVN ik herken er me zo zelf in in alles heb zitten janken om zoveel herkenning… moet ook iedere dag weer opnieuw strijden op mijn werk en thuis na mijn behandelingen voor borstkanker… vind het heel bijzonder jouw verhaal, probeer er iets voor mezelf mee te doen,groetjes van conny versluys

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s