Buikpijn

Schrijven werkt therapeutisch en meestal voel ik me na publicatie een stuk beter. Na het schrijven van de vorige blog, voelde ik me helemaal niet beter. Ik loop al dagen te peinzen en heb er buikpijn van. Sommige van mijn lezers begrepen precies wat ik bedoelde. Anderen vonden dat ik ongekend hard was. Mijn moeder vond dat ik dat zo niet had mogen schrijven. Misschien heeft ze gelijk.

Ik heb niet de bedoeling gehad om de vrouw in kwestie te schofferen. Zij zat daar met haar eigen ervaringen en behoeften en dat begrijp ik. Als ik me in haar probeer te verplaatsen, krijg ik echt buikpijn. Ze startte haar computer op, dacht even leuk een blogje van mij te gaan lezen en ineens viel ze in een verhaal dat over háár bleek te gaan. Dat moet rauw op haar dak gevallen zijn. Ze heeft het ongetwijfeld totaal niet aan zien komen. Ze heeft de signalen die ik,volgens mij, wel uitzond niet opgepikt. Kun je het iemand kwalijk nemen dat ie iets niet aanvoelt? Eigenlijk niet. Het is niet iets waar je je best voor kunt doen. Je voelt iets aan of niet en dat heeft niets te maken met je best ervoor doen.

Had ik duidelijker moeten zijn? Tja, ongetwijfeld, maar hoe doe je dat? Ik was niet voorbereid op die situatie. Ik hoopte dat ik weg kon komen door een boekje te lezen en hoopte dat ik snel geroepen werd. Was er een manier geweest waarop ik haar op een nette manier had kunnen vertellen dat ik geen zin had in een gesprek? Zo’n wachtkamer is klein en stil en als ik iets gezegd had, had echt iedereen daarvan mee kunnen genieten. Je zou een mooie zin paraat willen hebben, maar helaas kon ik zo snel niets bedenken.

Privacy is sowieso een schaars goed in ziekenhuizen en wachtkamers zijn een soort gevangenissen waar je niet uit kunt. Bekenden tegenkomen in een ziekenhuis is eigenlijk altijd delicaat. Vraag je hoe het gaat? Mensen zijn immers niet voor niets in een ziekenhuis en meestal is dat omdat ze er iets ellendigs moeten. Vraag je wat ze mankeren? Maar wat moet iemand dan antwoorden als iemand genitale wratten heeft of iets anders in de taboesfeer of als ze hun probleem gewoon voor zichzelf willen houden?

Had ik er niet over mogen bloggen? Misschien. Het had me echter dusdanig geïrriteerd dat ik besloot dat wel te doen. Ik wist niet of ze mijn blog las. Ik heb nooit een reactie op mijn blog gekregen, dus ik had geen idee en nam het risico. Ze is voor de buitenwereld onherkenbaar en dus maakte ik haar niet te schande. Ik heb geen waardeoordeel gegeven over haar. Het enige dat ik geschreven heb, is dat ze ‘theatraal zat te zuchten’. Hooguit in het woord ‘theatraal’ zit een waardeoordeel en ik kan niet ontkennen dat ik voor dat woord gekozen heb om de situatie wat beeldender te maken.

Moet ik mijn vorige blog nu alsnog weghalen? Heeft dat nog zin? Of laat ik hem maar gewoon staan omdat het een uiting is van de door mij gevoelde irritatie van dat moment en probeer ik met deze blog inzicht te geven in de twijfels die dat ook weer opgeroepen heeft?

Zal ik hem maar gewoon laten staan en kijken of door jullie reacties hierop mijn buikpijn weggaat? Weghalen kan ook altijd nog.

Advertenties

12 Reacties op “Buikpijn

  1. Lieve Dees,
    Het is JOUW blog ja! Meer hoef ik niet te zeggen.
    Liefs
    Ellen

  2. Lieverd, buikpijn is het volgens mij niet waard maar ja dat kan ik wel zeggen, jij hebt het maar.
    Ik sluit me aan bij de vorige reactie dat het JOUW blog is.
    Dikke kus

  3. Lieverd, ik had waarschijnlijk aan plein publiek gezegd. Hallo zeg jij ook hier. Altijd vervelend wachtkamers maar sorrie ik zit hier ook niet voor mijn hobbie. Dus veel sterkte bij de dokter straks. NU heb ik tijd voor mezelf nodig. (of zoiets)

    Tja… ik ben echt recht voor zijn raap….

    En daarnaast tis jouw blog. Als de tekst me niet aanstaat dan lees ik hier toch niet meer!!!

    Gr. Miranda

    ps als je niet meer in Belgenland mag komen gil je maar voor je “dope” van de belg. super. Woon 10 min. van de belg. grens… GRIJNS
    Meneertje post kan heel goed pakketjes versturen!!!!

  4. Beste Dees,
    Tja lotgenoten. Ook ik ben er een. (Ben nu 44 , diagnose 06, ablatie, chemo, bestraling, Femera en in 08 Diep flap) Ik volg je al vanaf je eerste berichten.Deze zijn herkenbaar, humoristisch, confronterend, waardevol, ontwapenend en bovenal eerlijk. Het is zoals het is! Nooit heb ik behoefte gevoeld te reageren. Tot nu… Doe jezelf aub geen geweld aan! Blijf jezelf. Dan ben je wat mij betreft op je best. (Voor zover ik dat kan en mag beoordelen.)Dus vooral niets wijzigen en zeker niets verwijderen!
    Groet, Ien

  5. Gewoon laten staan Dees, iedereen schrijft of mailt weleens dingen waar je achteraf spijt van hebt of anders had willen zeggen.De mevrouw in kwestie snapt nu wel dat je het zo niet had bedoeld.Alleen als je je er zelf beter door voelt moet je alles weghalen.

  6. Ik las laatst een uitspraak van een oud-president van Amerika (ben even kwijt wie): Vijanden gemaakt? Mooi! Dan heb je je ingezet om een punt te maken.
    Ik vond hem wel mooi, en heb hem in mijn zak voor het geval dat…

  7. Weghalen bepaal je alleen zelf.
    Je verhaal is compleet(er) zo.
    Mocht het blijven knagen, kun je altijd nog een mailtje naar haar sturen. Maar of dat nodig is, ook dat bepaal je zelf.
    Je hebt in ieder geval haar email adres al. :-))

  8. Beste Dees,

    Ik ben geen lotgenoot, maar lees je blog al vanaf het eerste uur. Sterker nog, ik volgde je al toen je je klachten en zorgen deelde op het forum van obgyn. Ik heb respect voor de manier waarop je met je ziekte omgaat en vind dat je dat prachtig beschrijft op je blog. Ik kan me zo goed voorstellen dat je niet altijd open staat of ruimte voelt om vol belangstelling naar lotgenoten te luisteren, puur om het feit dat je soms genoeg hebt aan jezelf of in dit geval de zorgen om je zus. En dat zeker in het geval als je ook nog eens niet een klik voelt met die mensen. Niks menselijks is jou vreemd. Bovendien zul je je eigen grenzen op een gegeven moment moeten trekken, want je hebt je energie en ruimte o zo hard nodig, maar dat hoef ik jou (inmiddels ;-)) niet meer te vertellen. Oftewel, je hebt niks verkeerd gedaan, zo gaan sommige dingen nou eenmaal…

  9. Ben jij gek! Ken je die van de zachte heelmeesters….?
    En wij zijn nou eenmaal niet de types die als lief bestempeld worden (daar kan ik niet geod tegen want die zijn zogenaamd lief maar bijten je wel in je staart). Wij zijn de eerlijke types en ja die zeggen of schrijven in jou geval ook wel een iets wat een ander niet leuk vindt. Thuuu

  10. Hoi Dees, Weghalen? Nee zeg. Eerlijk gezegd vind ik het wel verhelderen hoe mensen in deze tijd om kunnen gaan met iemand die ze virtueel leren kennen en de grens waar ze dan tegenaan lopen. Zowel van jou als van haar uit. “Vroeger” haalde je het niet in je hoofd om op een openhartige manier te delen en te vragen. Nu iedereen mondiger wordt, is het weer een zoektocht naar een modus die bij deze tijdsgeest past.
    Je handelt niet rücksichtslos, getuige dit vervolg op een eerder post. Daar doe je dame in kwestie goed aan, eerherstel zeg maar. Prima, toch?
    Liefs, Mikki

  11. Hoi Dees,

    mooi laten staan, je overpeinzingen geven juist OOK aan dat je ermee bezig bent, dat je juist wel betrokken bent bij anderen, maar op dat moment even alleen bij jouzelf en je zus..

    Lijkt me normaal, je zus staat je hartstikke na, dichterbij kan bijna niet..

    Je tipt wel aan het ‘nadeel’ van bloggen, je loopt het ‘risico’ als openbaar bezit gezien te worden..

    Jouw openheid, je kennis, je inlevende verhalen ‘lokt’ mensen die minder zeker zijn..

    Voor advies..

    Anderen willen graag aandacht (natuurlijk logisch) maar dat kun je niet altijd (evenveel) géven..

    Van nature een ´zorger´ en een ´gever´..dé valkuil is dan dat je jezelf verliest, onderweg.

    Het is juist GOED dat je grenzen aangeeft!

    Daarbij is het feit dat iemand lotgenoot is niet per definitie het feit dat iemand een vriendin is..

    Je deelt een ervaring, voor vriendschap is een klik beiderzijds nodig, je bij elkaar vertrouwd voelen, geen éénrichtingsverkeer dus..

    Ik herken jouw ervaring, gelukkig niet in REAL life, maar wel van internetcontacten..(gelukkig is het per mail duidelijk grenzen stellen gemakkelijker dan onverwacht, ter plekke, IRL een respons klaar te hebben..)

    Wens je sterkte, twijfel niet aan jezelf!

    Veel liefs en sterkte, voor jou, je zus en iedereen waar je van houdt

  12. Hoi Dees,

    Dat je achteraf buikpijn voelt siert je. Ook deze blog komt recht uit je hart en geeft je gevoel duidelijk weer. Dees, ken je nu al een tijdje en je bent zeer integer en je gevoel is uitstekend ontwikkeld. Daarmee bedoel ik dat je niet de persoon bent om met kwade intenties iets weer te geven. Deze mevrouw zou het ook bij haar zelf kunnen zoeken en had op welke wijze dan ook met jou contact op kunnen nemen dat zij de situatie totaal verkeerd heeft ingeschat. Wie zit er nu namelijk met zijn/haar zus in een wachtkamer met beide de diagnose BSC? En wat doet dit met je gevoel en acceptatie van iemand die je privacy op dat moment niet accepteert? Dees je bent en blijft mijn kanjer. Je stukje was direct, duidelijk en niet kwetsend van aard bedoeld.
    Liefs Marc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s