K met peren

Hoe gaat het hier? Wat zal ik zeggen?

Nog niet alle wonden zijn dicht. Zucht. Het zal wel weer een kwestie van geduld zijn. Van binnen voel ik ook dat het één grote wond is. Het trekt en doet zeer, al helemaal als het koud is (en dat kun je met dit herfstige weer toch niet helemaal voorkomen). Je kunt wel zien dat het best mooi gaat worden. Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen. Langzaamaan begin ik ook wat meer kleur in mijn gezicht te krijgen en begin ik me minder slap te voelen. Mijn hoofd is nog een beetje daas. In huis is dat niet zo erg, maar bij de kleine stukjes die ik in de auto gereden heb, voel ik dat ik me nog niet goed kan concentreren. Robert zegt het stelliger. Die zegt dat mijn rijstijl totaal onverantwoord is. Tja… Geen woord Spaans bij.

Ondertussen stormt het. K met peren. Mijn vriendin Mandy heeft te horen gekregen dat er twee afwijkingen te zien waren op de botscan, één in haar nek en één op haar bekken. Ze weet nog niet met 100% zekerheid dat het uitzaaiingen zijn, maar ze is bezorgd. Ik ben ook bezorgd. Het kan niet, het mag niet. Ik wil het niet. Ik kan de angst vaak wel op een afstandje houden, maar nu vliegt ie naar mijn keel. Als het haar kan overkomen, waarom dan mij niet? Stiekem ga ik dan toch snel rekenen hoe oud Isis is en hoeveel jaar ze nog moet totdat ze 18 is, totdat ze op eigen benen kan staan, totdat ze haar mama niet meer zo nodig heeft.

Uiteindelijk heeft het me wel doen besluiten om weer met de hormoontherapie te beginnen. Vanochtend ging de kogel door de kerk en het tabletje in mijn lijf. Ik kan nu zeggen dat ik zonder hormoontherapie in elk geval nauwelijks gewrichtsklachten heb, maar voor de rest blijf ik even slecht slapen, kan ik me even slecht concentreren en heb ik nog een aantal klachten, waar ik niet verder over uit zal wijden. Nu kies ik er dus weer voor om die pillen weer te slikken en ik weet dat ik binnen afzienbare tijd weer enorme pijn in mijn gewrichten krijg. Het is niet anders.

En inmiddels ben ik bezig om mijn derde portie (door mijn pa geraapte) stoofperen te bereiden. Eén pan hele peertjes met het steeltje er nog aan en één 5 literpan met peertjes in stukjes…. Uren koken in de Glühwein, zoete Spaanse wijn en port. De buren hebben er al van gesmuld en de mama’s van vriendinnen van Isis ook.

Voordat we met de gebakken peren komen te zitten, kunnen we ze beter koken en oppeuzelen. 

Ja toch?

Advertenties

4 Reacties op “K met peren

  1. Jeetje dees, dat is nog eens rotniews voor mandy. Hoezeer het ook geregeld door de gedachten schiet, confronteert je bericht me. Het gevolg van (borst-)kanker: je hebt echt levenslang. Het is pijnlijk te lezen dat de jaren van isis telt tot ze 18 is, want je moeder is altijd onmisbaar. Ze heeft je nog veel langer nodig. Goed dat je doet wat je dragen kunt en weer met de hormoon pillen begonnen bent. Liefs, mikki

  2. Kanjer, en je blijft echt onmisbaar voor je dochter!!!!! En de rest van de wereld!
    U

  3. Lieve Dees,

    Ik heb gelezen wat je allemaal hebt doorstaan en ik wens je heel veel sterkte. Het blijft een gevecht.

  4. Hoi Dees,
    Ben via de freya op je forum terecht gekomen en lees vaak je verhalen en heb ontzettend veel respect voor de manier waarop je met alles omgaat! (knap hoor)
    Sterkte met alles!
    Groetjes Bianca

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s