Volkskrantmagazine

Onlangs ben ik geinterviewd door een journaliste voor Volkskrantmagazine. Het artikel voeg ik hierbij toe: 2 oktober 2010 Volkskrantmagazine

Het gaat over het jargon dat altijd weer opduikt in de media, met name in de borstkankermaand, die net gisteren weer begonnen is. ‘Vechten’ tegen je kanker, ‘positief denken’, ‘de strijd aangaan’ om je ziekte te ‘overwinnen’. Ik was erg gemotiveerd om mee te werken aan het artikel en wat kanttekeningen te plaatsen bij al die dooddoeners (hoewel de term Dooddoener in deze context niet heel handig gekozen is).

Mensen zeggen vaak: “Een optimist leeft niet langer, maar heeft wel een fijner leven.” Dat heb ik zelf ook wel zo geroepen. Nu, met de tijd, ben ik daar toch genuanceerder over gaan denken. Het klinkt leuk, mensen roepen het heel vaak, maar niemand is 100% optimist. Er zijn gewoon mensen die wat zwaarder op de hand zijn dan anderen. Er zijn mensen die ogenschijnlijk luchtig door het leven gaan en mensen die altijd de diepgang opzoeken. Je kunt niet zeggen welk leven fijner is. Iedereen heeft één leven (voor zover ik weet) en dat richt je in met wat je in huis hebt en met wat je meemaakt. Het klinkt prachtig dat je er zelf wat van moet maken en dat is natuurlijk ook zo, maar je doet dat met dat wat je bent en dat wat je in je rugzak hebt. De manier waarop je voorheen in je leven omging met crisissen en moeilijke situaties, is, denk ik, kenmerkend voor hoe je ook met zo’n diagnose als kanker om zult gaan. Dat is blijkbaar hoe je in een stress-situatie met de dingen omgaat. Als je iemand bent die overal wel om kan lachen, kun je in geval van kanker altijd wel iets grappigs vinden. Ben je zwaar op de hand, dan is het niet zo dat je door de diagnose kanker ineens een optimist en een knokker wordt….

Om dingen voor jezelf gemakkelijker te maken, helpt het niet om jezelf te dwingen positief te denken. Het wordt, denk ik, eigenlijk alleen maar gemakkelijker als je van jezelf gaat accepteren dat je bent wie je bent en dat je de dingen doet zoals je ze doet. En dát accepteren is al een hele klus.

Ik ken een vrouw van De Amazones, die net de diagnose had gehoord en in shock was. Haar manier van met de dingen omgaan, was zoveel mogelijk vragen en doorvragen. De mammacare verpleegkundige werd een beetje geirriteerd en zei:”Het zal wel aan je persoonlijkheid liggen dat je alles wilt weten….” Toen sprak deze Amazone de legendarische woorden: “Weet je, ik heb net te horen gekregen dat ik een agressieve vorm van borstkanker heb. Het lijkt me niet het moment om nu ook iets aan mijn persoonlijkheid te gaan doen….” 

Advertenties

6 Reacties op “Volkskrantmagazine

  1. henriette en jan jansen

    Hoi Desiree,
    Ik heb het artikel uit de krant intussen gelezen. Ik vond het een heel goed artikel. Het zet je zeker aan het denken om niet zomaar iets te roepen.
    Veel groeten en dat het goed (beter) met je mag gaan.
    Jet

  2. En zo is het!
    Het is een hard gelach om daar via een nare omweg achter te komen, maar het is een waarheid als een koe.
    Maarten van der Weijden heeft het fenomeen ‘vechten’ ook al eens tegenover ‘simpelweg geluk hebben’ gezet in zijn boek en interviews.
    Fijn dat het weer de goede kant opgaat. (Wat blijf ik je toch een dappere vrouw vinden.)
    Hoe is het met je zus?
    Groetjes, Mikki

  3. Lieve Désirée,

    Wat heerlijk om weer thuis te zijn in je eigen vertrouwde omgeving, maar vooral weer met Isis in je nabijheid.
    Ik vind het een heel goed artikel in De Volkskrant over dat positief denken versus ‘het op een positieve manier omgaan met’.

    Veel lieve groetjes en sterkte met het herstel,Jeanne.

  4. Lieve Dees,

    Wil je heel veel sterkte wensen met je herstel!!
    je bent al zo’n mooi mens, je schrijft ook zo mooi. Heb na (te lange) tijd je weblog weer gelezen en oooh my God,de tranen prikken weer achter mijn ogen.
    Wellicht plaats ik deze reactie op de verkeerde plek, ben niet vertrouwd met weblogs, maar desalniettemin komt de reactie recht uit mijn hart: Ben onwijs trots op jou!!

    Dikke knuf hilde

  5. uit het hart gegrepen! Toen mijn vader zo ziek was kreeg ik als dochter ook voortdurend de opmerking: “hou je taai hé”, “voor hem is het fijn als je positief blijft” en al dat soort moois en absoluut lief bedoeld. Maar wat had ik er soms het schurft aan, soms wil je zeggen dat het kut met je gaat en dat je het niet ziet zitten. Als het mij toen al zo irriteerde kan ik me voorstellen dat je er als ‘patiënt’ helemaal de rambam van krijgt. (Zo dat lucht heerlijk op………..)
    Veel liefs van Marije

  6. Lieve Dess,
    Wat een wijs mens ben je toch! Bedankt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s