Toch naar huis

Tegen elke verwachting in, mocht ik gisteren naar huis. Met nog één drain, vastgebonden tegen mijn buik, als een soort zelfmoordterrorist met een bomgordel om.

Robert en ik hadden eerst nog heel debiel lopen doen op de gang. Ik zei tegen hem: ‘Weet je, we kunnen ook gewoon doen alsof deze drain een hondje is. Lopen we gewoon het ziekenhuis uit…. Niet doen, Fikkie, afblijven…. Niet aan die mevrouw snuffelen…’ Zo heerlijk flauw…

Drain als hond 

Over flauw gesproken, het flauwvallen van zondag was veroorzaakt door een inwendige bloeding. Niet levensbedreigend of zo maar het moest wel stoppen en dat gebeurde niet want mijn drain bleef maar lopen. Dat ik 7 uur onder narcose was geweest, was natuurlijk ook niet echt bevorderlijk. Prompt viel ik dinsdagochtend nog een keer flauw, toen ik met hulp van Robert ging douchen.

Dat was allemaal erg jammer, want ik begon echt enorm genoeg te krijgen van het ziekenhuis (hoe lief ze daar ook zijn). Ik begon Isis, toevertrouwd aan de goede zorgen van opa en oma, heel erg te missen. Ik begon van mezelf te balen, van mijn hoofd zonder make-up, van mijn warrige haar, van dat wazige gevoel in mijn hoofd. Mijn nachthemden gingen me tegenstaan, nog gekocht, toen ik het ziekenhuis in ging voor mijn borstamputatie en eierstokverwijdering. Ik wilde ze dinsdag het liefst meteen weggooien. Ik had voor mijn operatie nog wel gezocht naar iets nieuws maar mijn hoofd stond er niet echt naar. Nu wilde Robert best de stad in gaan. Ik wees hem op de webshop van de winkel precies aan wat ik graag wilde hebben en hij is ze gaan kopen. Echt heel mooi en zo lief dat ie dat wilde doen. Die oude heb ik dus inderdaad meteen weggeknikkerd.

Dinsdagavond mochten de thermometerstickertjes van mijn nieuwe borst af en ook mijn opgeplakte warmtedeken. Stond ik daar in de badkamer, met mijn nieuwe borsten en mijn nieuwe, prachtige nachthempje aan. Ik vond het goed.

SGAP Flap

Hoe het echt wordt, kan ik natuurlijk nog niet beoordelen. Ik zit helemaal onder de hechtingen, korsten, lijm en pleisters en heb dus ook nog die drain. Ik ben nog blauw en opgezwollen. Ik denk dat ik er in eerste instantie best raar uitzie, met van die rare vouwen overal, maar dat geeft niet. Ik heb gezien hoe mooi die buikborst is geworden en ik heb er alle vertrouwen in dat dat ook voor mijn bilborst gaat gelden.

In januari ging ik van plat naar een nieuwe borst en had ik echt een jubelstemming. Nu was dat anders, want ik heb mijn borst ingeleverd. Nu moet ik zeggen dat ik nog geen rouw gevoeld heb over het verlies van die borst. Misschien omdat ik er al 3,5 jaar een haatliefde-verhouding mee had. Nu hoef ik niet meer beducht te zijn op knobbels en dat voelt goed. Bye bye borst.

Ik heb ook eindelijk afscheid genomen van mijn port-a-cath (onderhuidse aansluiting op een groot vat, waardoor ik chemo heb gekregen). Ik durfde steeds maar niet. Hem verwijderen voelde als de goden verzoeken. ‘Zul je zien, laat je dat ding verwijderen en krijg je de week erna te horen dat je uitzaaiingen hebt en weer aan de chemo moet…’ Rationeel wist ik heel goed dat dat onzin is en mijn artsen benadrukten steeds maar dat ie eruit moest, maar ik heb dat een hele tijd weten te rekken. Maar nu was het moment daar, want alles kon nu in één keer. Time to say goodbye. Bye bye port-a-cath.

Zo’n huidsparende amputatie met directe reconstructie is wel prachtig. Het litteken op mijn borst is klein, nouja, een stuk kleiner dan de vorige keer toen er een heel stuk huid tussengezet moest worden. Het litteken van mijn bil is een centimeter of 30. Ik heb niet heel veel last met zitten, want het zit vrij hoog. Ik heb er vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal mooi wordt. Mijn heupen zijn altijd nogal  XXL geweest ten opzichte van mijn bovenlichaam. Eerlijk gezegd kon ik best een hap uit die heupen missen. Volgens Robert is dat XXL nu, in elk geval aan één kant, een heel stuk minder en dat klinkt wel veelbelovend.

Er moet in tweede instantie nog vanalles gecorrigeerd worden. Andere bil moet ook minder XXL worden. De ‘ezelsoren’ (de uiteinden van een litteken) moeten weg. De linker- en rechterborst moeten op elkaar aangepast worden. Er moeten nog tepels op en er moet nog een tepelhof getatoeerd worden. We zijn er nog niet… Maarja,… de winter komt eraan, ik draag veel lange vesten, dus volgens mij loop ik niet echt voor gek. Hopelijk kunnen de belangrijkste ingrepen plaatsvinden vóór de zomer van 2011.

Het blijft allemaal heel persoonlijk. Ik ben zo blij geweest deze zomer met mijn strakke buik dat mij dat litteken van links naar rechts en dat strakke gevoel niks kon schelen. Nu hang ik helemaal van lapjes aan elkaar, maar met kleren aan ben ik nog nooit zo strak geweest en daar kan ik dan stiekem toch óók heel blij van worden.

Nu thuis. Heerlijk in mijn eigen huis. Mijn moeder heeft het hele huis van onder tot boven gepoetst, ramen gelapt en nog meer van die klussen die ik altijd eeuwig uitstel. Isis is ook blij dat we er weer zijn.

Advertenties

5 Reacties op “Toch naar huis

  1. lieve Dees,
    Wat goed om te horen dat je in de kleren al blij bent met het resultaat. Dat is veelbelovend. Fijn dat je weer thuis bent. Dank voor de update want ik was erg benieuwd hoe je het maakt. Geniet van alle zorg en aandacht die er voor je is. En sterkte met de genezing. Lieve groet Annemieke

  2. Fijn dat je weer lekker thuis bent meis! Goed om te lezen dat jezelf, met kleren aan, al hele tevreden bent! Nu nog ‘de afwerking’ en dan op naar je nieuwe titel, wat was het ook alweer? Zomer babe 2011?
    Fijn weekend en geniet van de lieve mensen om je heen!

  3. Lieve Dees,
    gelukkig heb je alles goed doorstaan.
    Logisch, dat je naar je kleine meisje verlangt en wat zijn moeders toch lief hé.
    Mijn moeder en schoonmoeder hebben dat ook voor mij gedaan, toen ik v.w. zwangerschapsvergiftiging niets mocht doen.
    het huis was ze heel dankbaar en ik ook.
    Nu nog proberen voor jou rustig aan te doen.
    Maar dat lukt je vast wel. je weet waar je het voor doet en dat geeft je de juiste motivatie.
    Fijn weekend
    Liefs, Emmy

  4. Fijn dat je weer thuis bent in je eigen stulpje, terug bij Isis en Robert weer lekker heel de dag om je heen.
    Succes met het herstellen van je lappendeken.

  5. Hallo Desiree,net het volkskrantmagazine gelezen met jouw verhaal er in. Ben hetmet je eens dat vechten tegen enzo rare opmerkingen zijn.Ook ik heb BK met een slechte prognose.Toch overleef ik nu zes jaar en lijkt het stil te staan.Mooi,maar ook zwaar.Wel denk ik dat als je positief kunt denken en leven, je in elk geval meer lol hebt en lichter erin kunt staan.Het is niet of/of, maar en/en voor mij.Ik noem me realistisch positief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s