Lukraak van voetwratten, via vakantie en IVF naar vlierbessensap en hormoontherapie

Stukjes moeten uit mijn vingers rollen. Gewoon typen en dan moet het vanzelf een kop en een staart krijgen. Maar de laatste tijd willen de stukjes niet rollen. Ik wil een heleboel vertellen, maar er zit geen lijn in en dus ben ik iedere keer opnieuw maar kom ik niet verder. Ik krijg het gewoon niet getypt. Het mag op mijn blog stil zijn, maar in het echte leven gaat alles door.

Zal ik maar gewoon lukraak wat typen? Vanalles en nog wat zonder enige structuur?

Bijvoorbeeld over mijn voetwratten, die volledig terug zijn gekomen. Ik heb ze, volgens doktersadvies, behandeld, maar daar kreeg ik zo’n pijn van dat ik besloten heb de boel de boel te laten. Ik wilde namelijk van die voetwratten af zodat ik er geen last meer van zou hebben. Gevolg was echter dat ik daar zo’n pijn van kreeg, veel erger dan ik ooit van die wratten gehadheb. Typisch gevalletje Het middel is erger dan de kwaal, lijkt me. Stoppen dus. Nu ben ik nog bij een ‘strijkster’ geweest en nog iemand stopt touwtjes met knopen in de grond. Ik weet het niet, ik wil er graag in geloven.

Of over onze vakantie? Dat we zo’n heerlijke twee weken hebben gehad. De eerste in een fantastische Mongoolse tent, een zogenaamde Yourte en de tweede week in La Franconne, waar we, net als vorig jaar, met mijn ouders en zus, zwager, Menno en Lisa weer geweldig werden ontvangen door Juliëtte en Stefan.

De Yourte

 

Lekker niks gedaan. Gezwommen in een rivier en ook in een zwembad. Ik heb zowaar een boek gelezen, Het eiland onder de zee van Isabel Allende. Een echt Allende-boek, een aanrader voor alle vrouwen die van de boeken van Allende houden.

I: ‘Mama, wat doe jij?’

D: ‘Ik lees een boek.’

I: ‘Waarom lees jij?’

D: ‘Eh, omdat ik dat leuk vind…’

I: ‘Waarom doe je dat thuis dan nooit?’

Ja, goeie vraag. Waarom lees ik thuis nooit een boek, terwijl ik het wel heel leuk vind? Omdat ik altijd druk ben, druk in mijn hoofd. Omdat ik zo goed kan razen en zo slecht kan gaan zitten om tijd voor mezelf te nemen, gewoon even rust te nemen.

Of zal ik vertellen over de vlierbessensap, die ik samen met Isis gemaakt heb? Mijn oma maakte vroeger vlierbessensap en op de één of andere manier heb ik altijd geloofd dat het allerlei kwalen en ziektes voorkomt en geneest. Vlierbessen groeien overal maar mensen doen er niets mee, waarschijnlijk omdat ze het niet kennen dus fietsten wij de wijk rond, met een krukje achterop de fiets, gewapend met een schaartje om zoveel mogelijk vlierbessen te plukken. Twee keer 5 liter en allebei de series smaken totaal anders (omdat ik me namelijk niet aan een recept houd en dus steeds een beetje experimenteer).

Of wil ik ook nog even wat melden over iets dat ik van de week in de krant las, namelijk dat veel mensen vinden dat er in de Gezondheidszorg het beste bezuinigd kan worden op oudere zwangeren en op IVF-behandelingen? Weer stak het mij en werd ik er verdrietig van. Ik was er sowieso wel weer mee bezig, want er worden om me heen weer een heleboel babies geboren, wat ik heel leuk vind, maar wat me ook wel raakt. Zo open als ik kan zijn over de kanker, want iedereen snapt dat dat serieuze shit is, zo voorzichtig moest ik zijn over de ongewenste kinderloosheid. Mensen denken zich daar allerlei meningen over te kunnen permitteren, maar ik zeg het nogmaals: ‘Ik heb van de ongewenste kinderloosheid véél meer verdriet gehad dan van de kanker.’ Een rauwe pijn vond ik het en dan ook nog één die door veel mensen niet begrepen werd. Mensen die bewust kinderloos waren, zeiden: ‘Joh, je kunt het toch ook heel leuk hebben zonder kinderen.’ Mensen met kinderen, zeiden: ‘Joh, je moet niet idealiseren, er zitten heel veel nadelen aan hoor.’ En ondertussen voelde ik de hevige pijn van het steeds maar niet zwanger raken. Toen wist ik niet wat ik nu wel weet: ‘Moeder zijn is een waanzinnig zware taak, maar… het is echt het allermooiste dat er is.’ Ik adem diep in en voel ergens diep verborgen de oude pijn, van toen en van het stille verdriet, omdat ik óók graag een tweede had gewild, nog een keertje zwanger had willen zijn.

En nu ik toch bezig ben, wil ik ook meteen iets kwijt over de hormoontherapie, waar ik vanochtend mee gestopt ben. Ik had al weken enorme pijn in mijn hand en schouderblad en zo’n stramme spieren. Ik slaap ook weer zo enorm slecht. Ik vertelde erover aan Mandy en zij vermoedde dat het door de hormoontherapie zou kunnen komen. Omdat ik 10 dagen voor de operatie toch moet stoppen met mijn pillen, bedacht ik me dat dit het ideale moment is voor een experiment. Hoe voel ik mij als ik geen hormoontherapie meer krijg? Welke klachten houd ik over en welke verdwijnen er als sneeuw voor de zon? Nu is 10 dagen heel kort voor een echt experiment en na de operatie kan ik nog wel een tijdje geen pillen slikken, maar echt goed observeren is ook lastig als je herstellend bent van een operatie. Dus bedacht ik dat ik ook 20 dagen van te voren kon stoppen. En toen bedacht ik me dat ik ook ongeveer een maand van te voren kon stoppen. Vanochtend heb ik de daad bij het woord gevoegd en heb ik mijn pil geskipt. Ik ben benieuwd.

En dan nog even iets over mijn huidige mentale toestand. Voor de vakantiedacht ik steeds: ‘Ik hoef nu nergens over na te denken, want ik ga zo opvakantie en daarna zien we wel weer verder.’ Maar nu ineens is dat moment aangebroken en krijg ik het onbestemde gevoel dat ik niet zo goed weet hoe het verder moet. Haast, stress, drukte. Gelukkig kon ik bij mijn therapeute van het Helen DowlingInstituut terecht. Ze zei: ‘Alleen als je rust vindt, als je tijd en ruimte voor jezelf maakt, voel je vanzelf wat je met je leven wilt en welke kant het uit moet.’ Dus ga ik weer verplicht zitten met een kopje koffie in de hand op het bankje naar de lucht staren, te bedenken of ik al voel waarheen het moet.

En om te besluiten, vat ik het allemaal nog even samen in een paar goede voornemens:

  • Tijd en ruimte voor mezelf maken
  • Thuis een boek lezen
  • Volgend jaar drie weken in plaats van twee wekenop vakantie gaan
  • Nog een paar series vlierbessensap maken
  • Nog maar even niet nadenken over mijn aanstaande operatie (23 september) en alles wat daarna komt
Advertenties

3 Reacties op “Lukraak van voetwratten, via vakantie en IVF naar vlierbessensap en hormoontherapie

  1. Het zal we samehangen met het feit dat ik ook een vrouw ben, goed kan multi-tasken en dus ook jou wirwar prima snap en het dus helemaal geen wirwar vind!
    Heerlijke vakantie iig! Leuk zeg, zo’n mongoolse tent, waar vind je die? (buiten het platte land van Mongolië dan uiteraard).
    En ja, mijn haren rezen ook ten berge bij het lezen van het ‘bezuinig maar op oudere zwangeren en IVF bericht’…. Helemaal kriebelig wordt je ervan…
    Hopelijk krijg je je lijstje met goede voornemens afgewerkt enne….wb je operatie: HEEL VEEL SUCCES EN STERKTE!!! Komt allemaal goed meissie!
    Dikke kus van mij!

  2. Zo herkenbaar, die gevoelens omtrent IVF en dat de kinderloosheid zooooooo veel meer verdriet met zich mee bracht dan de kanker! Niemand begrijpt dat, lijkt het…. Je voelt je haast schuldig of een beetje gek dat je het zo ervaren hebt. Je durft het haast niet uit te spreken…. Kanker is inmiddels uit de taboe sfeer, kinderloosheid en het verdriet daaromheen nog lang niet. Zou wel moeten!
    Veel succes en sterkte met de operatie! Ik lees nog steeds (stilletjes) met je mee.
    Liefs, Anke

  3. Hoop dat het je goed gaat!
    Groetjes, Mikki

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s