Stoppen met sprinten

Vanuit de chaos kwam een nieuw inzicht. Het inzicht dat ik me drieëneenhalf jaar, sinds de diagnose Borstkanker, behoorlijk goed staande heb weten te houden door maar vooral door te gaan. Nu moet ik zeggen dat dat gelukt is door veel op mijn tenen te lopen, door alle creativiteit te stoppen in oplossingen voor mijn handicaps, door alle marge uit mijn privé-leven te halen. Ik kon niet verder kijken dan drie jaar. Het was bijzonder onzeker of ik dat überhaupt zou halen. Ik wilde ervoor zorgen, in het ongelukkige geval ik dat niet zou halen, dat Robert en Isis dan goed, of in elk geval met voldoende middelen, achter zouden blijven. Dat gaf kracht. Ik had een doel om voor te knokken.

Als je weet dat je duizend meter gaat sprinten en bij achthonderd meter ben je uitgeput, maar ik moedig je aan om het vooral nog tweehonderd meter vol te houden, dan haal je dat waarschijnlijk wel. Dan vind je wel weer ergens de kracht om die laatste meters af te leggen. Maar… Als je de duizend meter dan passeert en ik zeg tegen je dat je nu nog even tienduizend extra meters moet sprinten, waarschijnlijk stort je dan in, omdat je je realiseert dat je dxe1t echt niet meer kunt. Pas dan voel je hoe moe je eigenlijk bent.

Zo is het voor mij ook. Drie jaar was vol te houden, want ik moest en ik zou, maar nu ik bijna drieëneenhalf jaar na diagnose ben, nu ik nog niet dood ben en er nog geen tekenen van uitzaaiingen zijn, moet ik er ook rekening mee houden dat ik deze rotziekte kan overleven. Hoe lang kan ik nog doorgaan met rennen dan?

Want, zo hard willen, alsmaar doorgaan, heeft een hoge prijs. Ik kreeg conflicten, op mijn werk, met de mensen die me het dierbaarst zijn. Ik voelde me onbegrepen, gefrustreerd omdat mensen niet zagen hoe erg mijn best ik deed. Ik werd er depressief van omdat er uiteindelijk te weinig tijd en rust overbleef om van dingen te kunnen genieten. Ik zeg steeds: “Als ik me kwaad maak, kan ik alles. Alleen…. nu er een kans is dat ik niet dood ga, kan ik me ook niet de rest van mijn leven kwaad blijven maken.”

Tijd om orde op zaken te stellen. Daarom ging ik naar het Helen Dowling Instituut in Utrecht voor psychosociale begeleiding. Heel veilig vroeg ik om een therapeut, die door mijn lotgenoot en vriendin goed bevonden was. Het eerste gesprek voelde meteen goed. De therapeut gaf aan dat ik al die tijd in de overlevingsstand had gestaan, iets dat je vaker ziet na een trauma. Niet raar dus dat ik het volgehouden had, maar ook niet raar dat ik het nu niet meer trek. Ik kreeg complimenten omdat ik alles zo goed op een rijtje had, wat er loos was en wat ik nodig had. Tja, dat is ook meteen mijn valkuil, denk ik. Ik kom echt niet als ik niet precies weet waarvoor en hoe ik geholpen kan worden. Eigenwijs is ook wijs, zullen we maar zeggen. Maar…. ik ben wel heel blij dat ik daar nou met een traject bezig ben. Hoef ik het misschien toch niet allemaal alleen te bedenken.

De opdracht voor nu is af en toe stil zitten en niks doen. Dat vind ik moeilijk. Ik heb altijd onrust, vlieg van het ene naar het andere. Ik doe aan kettingdenken, ik maak de ene gedachte met de andere aan. Ik blijf drukdoen, terwijl ik nota bene niet eens werk. Als ik in de zon koffie zit te drinken, zie ik dat de lavendel water moet hebben en dat ik de dorre bloemen van de fuchsia even weg moet halen. Om dan niet op te staan en even de boel de boel te laten, dat vind ik helemaal niet makkelijk. Rust nemen, stoppen met sprinten, en dan maar eens voelen hoe moe ik eigenlijk ben, van dat doorrennen en volhouden. Rust nemen om de balans op te maken en dan te bedenken hoe ik nu verder moet met het leven.

Advertenties

12 Reacties op “Stoppen met sprinten

  1. Hoi Dees, je klinkt zoals eigenlijk altijd heel duidelijk en heel herkenbaar… Maar om nu die duidelijkheid om te zetten naar de praktijk is niet makkelijk. Succes hoor! Enneh… leuke nieuwe foto, pittig kapsel, staat je goed! Groetjes, Pauline

  2. Hoi Dees, goed van je. Ik heb ook baat gehad destijds bij het HDI, hele goeie club. Kom een keertje langs? Ik woon er niet zo ver vandaan.
    Liefs
    Ellen

  3. Hoi Deesje,
    Sluit me bij de vorige reacties aan:
    – je ziet er super uit
    – heel herkenbaar
    – kom eens langs als je in de buurt bent!
    Kus, Marianne

  4. Altijd fijn, van die dingen die in theorie heel logisch klinken…. rust nemen, gaan zitten en niets doen.
    Als dat niet jou aard is, is dat nogal lastig om dat ook om te zetten in de praktijk! Maarrrr….alles is te leren zeggen ze! Dus ik zou zeggen: doe gewoon je best, misschien valt het nog mee ook! Hopelijk heb je er echt baat bij en kun je langzaam aan stoppen met sprinten!

    Liefs Anja!

  5. Ooo heet dat kettingdenken, zwaar herkenbaar!! (en ook dat het moeilijk is om aan jezelf te denken en RUSTig aan te doen..)

    Men noemt het ook ´het gevecht tegen…´ (vul maar in) terwijl het zo vaak een ´heleboel energie steken in´ is, Energie die je soms zo veel beter kunt gebruiken, gewoon voor het léven, het leuke, fijne leven (ipv overleven)

    Ieder op zijn/haar Eigen Wijze 😉
    Goed dat je deze weg kiest en ik wens je veel (eigen)wijsheid!

  6. Dees wat ben je een lekker wijf zo echt heeeeel gaaf!

    Enne succes met chillen

    kus Ans

  7. Dees, dit gedicht van David Weatherford hangt op mijn prikbord. Omdat het zo moeilijk is om niet te sprinten, zeker als er dingen zijn gebeurd waar we van weg willen rennen. Om er zo nu en dan even aan herinnerd te worden dat we som even af moeten remmen.

    SLOW DANCE

    Have you ever watched kids
    On a merry-go-round?
    Or listened to the rain
    Slapping on the ground?
    Ever followed a butterfly’s erratic flight?
    Or gazed at the sun into the fading night?
    You’d better slow down.
    Don’t dance so fast.
    Time is short.
    The music won’t last.

    Do you run through each day
    On the fly?
    When you ask “How are you?”
    Do you hear the reply?
    When the day is done
    Do you lie in your bed
    With the next hundred chores
    Running through your head?
    You’d better slow down
    Don’t dance so fast.
    Time is short.
    The music won’t last.

    Ever told your child,
    We’ll do it tomorrow?
    And in your haste,
    Not see his sorrow?
    Ever lost touch,
    Let a good friendship die
    Cause you never had time
    To call and say “Hi”?
    You’d better slow down.
    Don’t dance so fast.
    Time is short.
    The music won’t last.

    When you run so fast to get somewhere
    You miss half the fun of getting there.
    When you worry and hurry through your day,
    It is like an unopened gift….
    Thrown away.
    Life is not a race.
    Do take it slower
    Hear the music
    Before the song is over.

  8. Zo Mar… ik zou zeggen: je slaat de spijker op z’n kop….. mooi gedicht en een waarheid als een koe!

  9. Dees wat een glamour-foto heb je hier staan. je ziet er hartstikke goed uit.

    Dikke kus,

    Sbous

  10. Mar,

    ik ken je niet persoonlijk….
    maar jouw gedicht hangt inmiddels ook op mijn prikbord!
    Thanks
    U

  11. Hallo, lees ik hier mijn eigen verhaal…. ? Je brengt het weer zo goed onder woorden lieverd ! En ik sluit me aan bij vorige schrijvers: je kapsel staat je gaaf !

    dikke kus, Marieke

  12. Dees, ik kreeg een paar weken het advies om blokjes van 3 minuten te proberen. Omdat 5 minuten vast te lang voor mij zou zijn! 😉 Dus even blijven in het moment lang genoeg om te bedenken dat je het goed genoeg doet, dat het zo prima is. Genieten van wat je al in je leven om je heen hebt. Dat je uberhaubt lavendel in je tuintje hebt en fuchsia hebt weten levend te houden! Dat laatste mij nog niet gelukt, trouwens. Succes!(ookniemakkeliviik! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s