Voetfight

Vóór de chemo had ik twee kleine voetwratten. Sinds de chemo zijn deze gaan woekeren en er kwamen er meer en meer, verspreid over mijn voeten, nog één op mijn teen en één op mijn vinger. Nu heb ik ook ontzettend droge voetzolen, waar in de zomer echt kloven in komen en dat is met die voetwratten echt niet fijn. Ik liep er al een paar jaar mee en de problemen werden alleen maar groter, dus besloot ik dat daar maar eens iets aan gedaan moest worden.

Via de huisarts kwam ik bij de dermatoloog. Hij stelde voor om ze weg te snijden en daarna te laseren. Andere methoden waren niet echt geschikt, gezien de hoeveelheid en de grootte. Dit zou dan plaats moeten vinden onder lokale verdoving. Eeeeeeks.

Nu ben ik geen held, echt helemaal niet, dus vroeg ik al meteen of dat niet onder narcose kon. Nee, dat kon echt niet. Vanuit huis belden we er nog eens over, probeerden het nogmaals, maar nee, kon echt niet. De secretaresse suggereerde nog dat het eventueel wel met een zenuwblokkade kon, maar dat we dat dan zelf moesten vragen bij Anesthesiologie. Nu heb ik wel wat contacten met de anaesthesisten in mijn ziekenhuis, gezien de eerdere zenuwblokkades tegen de opvliegers, dus bijdehand als ik ben, besloot ik eens een mail te sturen.

De anaesthesist gaf daarop aan dat narcose helemaal geen probleem was. Met die informatie wendde ik me tot de secretaresse van de dermatoloog. Hmmm, hier hadden ze niet van terug. Zo bijdehand kwamen ze ze zelden tegen. Ik weet echt wel dat ze hier enorm van baalden, maarja,.. het gaat om mijn voeten en ik had geen zin in nóg een ziekenhuistrauma.

Uiteindelijk bleek het logistiek een enorme uitdaging, maar… het lukte en afgelopen maandag mocht ik me, nuchter en wel, melden op de Dagverpleging. Bloemetje mee voor de secretaresse van de dermatoloog (die het namelijk wel had moeten regelen). Operatiehemd aan. Daar ging ik.

De anaesthesist was echt zo ontzettend lief. Hij lachte en zei dat ik een vaste klant van hen was. Hij vroeg of ik wel eens misselijk was geweest na narcose en toen ik daarop Ja zei, zei hij dat ik dan iets extra’s kreeg, ‘Narcose zoals ie hem zelf graag zou willen hebben’. Ik zei: ‘Goh, ik kom als vaste klant dus in aanmerking voor het verwenpakket?’ Ja dus.

Voor de zekerheid hebben de dermatoloog en ik nog even alle plekken gemarkeerd (terwijl de anaesthesist, heel lief, mijn schouder vasthield). Daarna… toedeledokie, weg was ik. Ik kwam langzaam bij, niet misselijk, maar wel met veel pijn. Twee keer kreeg ik extra pijnstillers. Ik mocht terug naar de afdeling, waar ik heerlijk lag te soezen toen Robert kwam.

Mijn beide voeten zaten in een enorm verband gewikkeld en ook mijn ene vinger. De verpleegkundige had geen verdere terugkoppeling gehad maar had wel even een vervolgafspraak gemaakt voor over drie weken. Ik kreeg een recept voor pijnstillers en stapel pleisters van haar mee. In een rolstoel reed Robert me naar buiten. Thuis hinkelde ik een beetje en ben met veel moeite in mijn bed beland.

De volgende dag zagen we pas echt hoe groot de plekken waren, echt enorm en ook nog diep. Dat ging nooit werken met de pleisters die we van de verpleegkundige hadden gehad. Enigszins bezorgd besloot ik contact op te nemen met de huisarts, waar ik ’s middags terecht kon. Ze schrok zichtbaar van de enorme plekken (twee van ongeveer 5 bij 5 cm) en een aantal andere kleinere, diepe plekken. De assistente verbond de wonden opnieuw. Thuis verdiepten we ons via internet in Wondgenezing, wat er zoal bestaat en toog Robert naar de apotheek om wondzalf, vette gaasjes, steriele gazen en een wikkel te kopen. Sindsdien dokteren we zelf, dokter Bernhard en ik, zuster Ursula. Gisteren deed het verschonen zo zeer dat ik diclofenac, paracetamol en een Tramadol nam. Door die laatste heb ik de hele dag stoned en suf in bed gelegen. Wel heel lekker is dat en beter voor mijn voeten.

Vandaag was het minder pijnlijk en het ziet er best goed uit. Morgen mogen we weer naar de huisarts.

Voetfight_2 

Ik zal jullie een foto van de voeten zonder verband besparen. Het is echt zo ranzig.

Advertenties

3 Reacties op “Voetfight

  1. beterschap lieverd en dat je snel van het verband en zo af bent weet wat het is om zo te zitten

    xxx annemarie

  2. Wat een mooi en lief gedicht liet je achter op dat reisblog. Het verlies van die jongen en zovelen is niet te bevatten. Leven kan zo oneerlijk zijn. Niet meer kunnen zeggen hoeveel je van iemand houdt. Niet meer kunnen aanraken. Niet meer kunnen troosten. Er niet meer zijn. Juist wanneer dit het allerbelangrijkste is. Zo oneerlijk.

  3. Jee, ik lees het nu pas…. auwie!
    Ik hoop dat het inmiddels wat beter gaat (ga zo eens verder lezen!). Beterschap ermee!
    Fijn weekend!
    Liefs Anja!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s