The story you don’t want to hear

X: ‘Hoe is het met je?’

Ik: ‘Nou, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik dansend door het leven ging. Ik heb in januari een borstreconstructie gehad en terwijl ik daar van aan het herstellen was, kreeg mijn zus de diagnose borstkanker. Ze wordt volgende week geopereerd. Te bizar voor woorden. Een te foute film. Er is geen gendragerschap aangetoond, maar tegelijkertijd gelooft geen arts dat het toeval is.’

X: ‘Gelukkig kunnen jullie elkaar steunen.’

Ik: ‘Dat is ook zo, zeker.’

X: ‘Maar gaat het met jou fysiek wel goed?’

Ik: ‘Nouja, de reconstructie is goed verlopen ja, dat wel, het resultaat is mooi. Het heeft natuurlijk wel veel impact, die diagnose bij mijn zus, want ook mijn prognose is daardoor veranderd. Het heeft direct consequenties voor mij. Het risico dat er kanker in mijn andere borst komt, is tussen de 20 en 50%. Daar kan ik niet mee door blijven lopen, dus moet die borst er ook af. Dat betekent dat het traject niet bijna beëindigd is, zoals gepland, maar dat er nog een heel traject volgt. Amputatie plus reconstructie uit de bil, als de verzekering akkoord gaat. Plastisch chirurgische operaties voor zover ik kijken kan. Daar heb ik natuurlijk helemaal geen zin in en toch kan ik het niet negeren.’

X: ‘Gelukkig dat je zo overtuigd bent dat het het beste is als je andere borst er ook af gaat. Nu kun je er wel naar handelen.’

Ik: ‘Klopt ja. In het verleden heb ik me natuurlijk ook afgevraagd of mijn andere borst er niet af moest, maar ik had geen zwaarwegend argument om dat te doen. Nu heb ik dat wel. Ik slik potjandorie van die rotpillen voor een paar procent risicoverbetering, dus kan ik onmogelijk het risico van mijn andere borst blijven ontkennen.’

X: ‘Hoe is het op je werk?’

Ik: ‘Nou, ik werk momenteel niet. Ik kan het er ook echt niet bij hebben. Overdag kan ik wel mooie verhalen gaan zitten vertellen, dat er nu een stuk uit mijn bil gehaald moet worden en dat ik daar toch vet genoeg heb, maar ’s nachts werkt dat allemaal niet meer. Ik slaap altijd slecht, maar nu nog veel slechter. Ik ben vaak niet te genieten. ’s Nachts vallen alle stoere praatjes weg en blijft alleen het balen en de angst. Ik heb mijn kop er ook niet bij. Ik doe echt domme dingen, heb laatst geld in het pinautomaat laten zitten.’

X: ‘En hoe is het met Robert?’

Ik: ‘Ja, zo’n beetje hetzelfde. We zitten echt niet de hele dag op de bank te kniezen hoor, maar hoe je het ook wendt of keert, het is wel zwaar.’

Het is goedbedoeld, echt waar, en toch voel ik een enorme kloof. Mensen willen er blijkbaar heel graag een positieve touch aan geven. Het is The story you don’t want to hear, maar sorry, leuker kan ik het niet maken. Het is niet leuk. Het is gewoon zwaar. Het raakt aan een heleboel en het haalt veel onverwerkte zaken naar boven. Ik begrijp wel dat het niet te snappen is, als je hier niet zelf mee geconfronteerd bent. Het is ook lastig. Lastig om uit te leggen. Lastig om te snappen.

Het is ook niet The story I want to tell. Het is leuker om stoere verhalen te vertellen en steeds te horen dat je er zo knap mee om gaat. Maar ik kan het niet meer. Ik geloof mijn eigen verhalen niet meer. Overdag soms nog wel, maar ’s nachts zeker niet. De waarheid komt dan snoeihard binnen.

Ik zit weer in een foute film en niemand die me zeggen kan waar dat heen gaat.

Advertenties

8 Reacties op “The story you don’t want to hear

  1. Lieverd,

    Jij hebt het zo lang volgehouden om rationeel beslissingen te nemen en daarnaast dan ook nog op de been te blijven en dat te doen waarvan jij vond dat je het weer moest kunnen.
    Dat de kloof nu nog groter is met de rest van de gezonde wereld is ook heel begrijpelijk, er zijn onder je lotgenoten al bijna geen mensen die in dezelfde film mee moesten spelen als in welke horrorfilm jij nu mee moet spelen. Laat staan dat de rest van de buitenwereld in kan voelen wat jij nu doormaakt.
    Ik hoop echt dat ook hierbij weer zal gelden dat de tijd je beste vriend zal zijn. Ben alleen bang dat nu die tijd wel echt zijn tijd zal gaat nemen.

    Als ik zo zelf op een stoel zit moet ik er overigens niet aan denken een reconstructie vanuit je bil, ik vind je super moedig.

    Kus

  2. *Kus, aai*
    ‘Ja, ik hoor je.’

    Liefs Isis

  3. Eigenlijk is dit allemaal niet te bevatten voor een normaal mens. Ik zou er zelf helemaal gek van worden, geen wonder dat je niet kunt werken, wie zou dat wel kunnen? Ik zou graag iets bemoedigends willen zeggen maar wat?? Probeer in ieder geval te genieten van je dochtertje, ze zijn zo snel groot. En verder kan ik je alleen heel veel kracht en sterkte toewensen en hopen dat alles zo goed mogelijk afloopt.
    Katie

  4. Het horen van de waarheid, als ie niet leuk is, is voor veel mensen moeilijk en confronterend. Meegaan in een anders (zo grote) verdriet, beangstigend. Ik hoop lieve Dees, dat er een aantal mensen om je heen staan die een stuk met je mee durven gaan en je steun, kracht en troost kunnen bieden. Ik sla mijn armen in gedachten om je heen. Liefs,
    Mar

  5. Lieve meid, ik weet geen woorden te vinden, een dikke troosthug dan maar zucht.
    Ellen

  6. Och Dees, ik vind het zo erg voor je. Die positieve draai, ja die proberen mensen te geven omdat ze je zo graag willen helpen. Maar de keiharde realiteit is: er is geen positieve kant en er is geen troost, er is alleen deze vreselijke ellende waar je doorheen moet. Nooit voel je zo sterk dat je uiteindelijk alleen bent als wanneer je in het donker ligt met je angsten – hoe veel mensen ook van je houden, jij moet erdoorheen. Dat is zwaar en ik vind het niet meer dan normaal dat je het niet trekt. Omdat ik het toch niet kan laten om met goedbedoelde raad komen: zou je rouwverwerkingstherapie willen overwegen? Want als je niet mag rouwen om het verlies van je oude leven en dromen, waarover dan wel? Heel veel sterkte voor jou, Robert, je zusje, jullie ouders en alle anderen dichtbij je. Maar vooral voor jou.

  7. Het is gewoon K en niet anders.
    En als jij dan no zo’n lange strijd het niet kan en wil om mooie verhalen te vertellen is dat niet meer dan je goed recht. Ik heb genoten van je kracht…..
    En wil je graag wat van mij geven als je me nodig hebt en ook zo maar kan je ALTIJD bij me terecht!!!!

    XXX
    U

  8. Pingback: ‘Mijn bilvet maakt promotie en mag een etage hoger wonen’ | Campusblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s