Discussie met mezelf

De nacht van zondag op maandag kon ik niet goed in slaap komen. Dat heb ik soms. Gaat mijn hart te snel kloppen en zie dan nog maar eens in slaap te komen… Om half 2 besloot ik een slaappil te nemen. Nu moest ik naar Hoogeveen de volgende ochtend. Dat is zonder file en tegenslagen zo’n 1,5 uur rijden. Ik moest daar om 11 uur zijn. Er was een drukke ochtendspits voorspeld en er ligt nog steeds sneeuw. Ik wilde om 8 uur in de auto zitten, om rekening te kunnen houden met alle onverwachte omstandigheden, dus ging de wekker om 7 uur.

En wat is dan wijsheid? Na die slaappil mag je eigenlijk 8 uur geen autorijden. Bovendien had ik sowieso maar 5,5 uur geslapen en dan is mijn concentratievermogen niet optimaal. Een verstandig mens zou afgebeld hebben, maar wat doe ik? Ik discussieer met mezelf. ‘Dit is je werk, Dees…’ ‘Je mag blij zijn dat je eindelijk een afspraak hebt.’ ‘Deze klant is belangrijk. ‘

En daar ontstaat de twijfel. Moet ik nou wel of niet gaan? Ligt hier een grens of niet? Ik had zo met mezelf afgesproken dat als ik er buikpijn van kreeg, als ik de neiging kreeg om met mezelf te gaan discussiëren, dat dat dan duidelijk aangaf dat dáár een grens lag…

‘Vind je het onverantwoord?’, vroeg Robert.

‘Nouja, feitelijk wel, ja, maar dit is wel mijn werk en dit is wel wat er van mij verwacht wordt.’, zei ik.

En dus ging ik. Het ging goed. De ochtendspits was minimaal. De wegen waren goed begaanbaar. Ik kon de weg goed vinden. Ik was ruim op tijd in Hoogeveen. ’s Middags had ik nog een andere afspraak en uiteindelijk viel ook de reis naar huis mee. Geen sneeuwstorm, geen file, geen onverwachte omstandigheden. Ik was om 6 uur thuis.

En waarom dan die discussie met mezelf? Nou, omdat ik weet dat mijn concentratie- en reactievermogen niet zo goed is, zeker niet als ik maar 5,5 uur geslapen heb en een slaappil heb gebruikt. Anderhalf uur rijden is eigenlijk net te ver. Niet zozeer voor de heenreis, maar ik moet ook nog terug. Als alles vlot gaat, lukt ook dat wel, maar als het sneeuwt, als het glad is, als er veel files staan, vind ik het doodeng, echt doodeng.

Ik ben nu bijna 3 jaar na de diagnose borstkanker. Ik heb zoveel moeite gedaan om de kans op overleving zo groot mogelijk te maken. Wat zou het dan eeuwig zonde zijn als ik mezelf te pletter rijd in een verkeersongeluk. Snap je de moeilijkheid? Snap je dat het bepalen van grenzen nooit zwart-wit is en dat ik er dus over blijf discussiëren met mezelf?

Advertenties

Een Reactie op “Discussie met mezelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s