Chaos deel 1 tot/met 4

Ik zit al weken te broeden op een stukje. Een stukje met een kop en een staart. Maar het wil niet. Er raast zo’n storm in mijn hoofd dat ik moeite heb om er één verhaal van te maken.

Chaos deel 1. Verdriet om Amazones

Zal ik vertellen dat Karin dood is, de Groepshugger, omdat ze bij De Amazones de groepsknuffel invoerde, hoe ze altijd warme woorden voor iedereen over had, hoe ze wonder boven wonder complicaties en ellende overleefde, maar uiteindelijk toch slachtoffer werd van de draak? Zal ik vertellen dat Jolanda dood is, mama van een zoon van 13 en een zoontje van nog geen 2, hoe ze in haar kraamtijd aan de chemo moest vanwege uitzaaiingen en alles heeft aangegrepen om zo lang mogelijk bij haar jongens te mogen zijn? Of over Marlous, mama van Aäron van net één jaar, die haar zoontje voedde met één borst, maar bij wie de kanker toch terugkwam en die binnen 8 maanden afscheid moest nemen?

Drukte in het In Memoriam-hoekje.

Ik probeer mezelf te beschermen. Ik snak naar een dikke huid. Een soort gelatenheid maakt zich van mij meester maar onderhuids raast de woede. Woede over die rotziekte die zoveel levens ontwricht. Woede over de strijd die een Amazone voert om zo lang mogelijk bij haar kinderen te mogen blijven. Woede over het verdriet van een andere Amazone, wiens partner ongeneeslijk ziek is.

Ik wil niet bij de Amazones horen. Ik wil de deur dichtsmijten om nooit meer terug te komen. Maar de meiden zijn me dierbaar en geven me de herkenning en erkenning die ik zo nodig heb. Ik kan niet weggaan en ik wil het eigenlijk ook niet.

En toen kwam als een donderslag het nieuws van Diana. Diana kreeg borstkanker toen ze 28 was. Ze richtte de Amazones op. Dat was ruim voordat ik zelf ziek bleek. Toen ik ging schrijven, mocht ik mee genieten van de manier waarop haar leven weer gewoon werd. Ze werd verliefd, ging samenwonen en… raakte, 8 jaar na de borstkanker, zwanger. Zij was dé successtory. Maar toen bleef ze hoesten en ze viel af en uiteindelijk bleek niet de zwangerschap de reden, maar de kanker in haar lever en longen. 29 weken zwanger en aan de chemo om de woekerende kanker nog een halt toe te kunnen roepen. 8 jaar na dato. Een drama voor haar, voor haar partner en voor haar ongeboren kindje. Voor mij (en andere amazones) een enorme bom onder het toch al wankele vertrouwen.

Chaos deel 2. Moe en gebrek aan dikke huid

De ellende bij De Amazones versterkt het ‘niet happy’-gevoel, waar ik al maanden mee rondloop. Ik ben moe. Moe van het knokken. Moe van het plannen en organiseren om maar een beetje overeind te blijven. Moe van alle bochten waarin ik me wring om mee te draaien. Moe van het onbegrip. Te moe om nog langer op mijn tenen te blijven lopen.

Ik realiseer me dat ik de indruk wek dat ik het type ben dat de zaakjes voor haarzelf goed weet te regelen, dat ik alles naar mijn hand kan zetten. De realiteit is echter anders. Ik kan heel fel zijn als het voor anderen is of als het om zaken gaat, maar de realiteit is ook dat ik helemaal niet goed opkom voor mijn eigen belang. Ik vind het reuzemoeilijk om grenzen aan te geven. Ik wil immers geen watje zijn. Ik wil niet de uitzondering zijn en al helemaal niet omdat ik ‘kanker heb gehad’. Ik ben zo klaar met die kanker, met de immer aanwezige angst en nog meer met mijn gemankeerde lijf.

Door gesprekken met op mijn werk werd me duidelijk dat ik meer inzicht moet geven in de bochten waarin ik me wring om tot een bepaald resultaat te komen en dat ik meer ruimte moet reserveren om te kunnen ademen. Grenzen stellen, daar gaan we weer, maar het moet, want ik kan en mag mezelf niet tot het uiterste dwingen. Dat geldt voor mijn werk, maar dat geldt evenzeer voor thuis. Ja, ik sta er, elke keer weer, maar je zou eens moeten weten wat ik er voor heb moeten doen. Ik kan niet verwachten dat mensen me begrijpen en al helemaal niet als ik niet laat zien hoeveel moeite sommige dingen kosten. Mijn insteek is steeds dat het niet de vraag is of iets niet kan, maar hoe het wél kan. En daarbij heb ik alle oplossingen steeds zelf willen bedenken, zonder er iemand lastig mee te vallen. Als het werkt, is dat prima, maar ik merk steeds dat het bedenken van de oplossingen me al zoveel energie heeft gekost dat ik geen puf meer over heb om daar ook nog eens over te gaan discussiëren. Dat voelt als onbegrip, als wantrouwen, alsof ik overal voor moet knokken.

Ik zou er wel ontspannen mee om willen kunnen gaan. Ik zou willen kunnen relativeren. Ik zou willen dat het er allemaal niet zo hard inknalde. Het is niets ten opzichte van de ellende waar andere Amazones mee geconfronteerd worden. Ik voel me verplicht om te genieten, om gelukkig te zijn. In essentie is alles aanwezig om volmaakt gelukkig te kunnen zijn. Maar zo werkt het dus niet. Ik probeer al jaren een dikke huid te kweken, maar heb de hoop een beetje opgegeven.

Chaos deel 3. En verder

En verder

  • werd Isis 5.
  • trakteerde ze op school. Een tractatie die ze zelf bedacht had, maar die voor 24 kinderen tamelijk moeilijk vervoerbaar bleek (opgeblazen ballon met een bekertje aan drie rietjes, gevuld met mandarijn, snoepje en koekje).
  • had ze haar eerste partijtje waarbij we met 5 vriendinnetjes sieradendoosjes gingen versieren.
  • lastten we het familie- en vriendenfeest af vanwege het weeralarm.
  • kregen we een nieuw huisgenootje. Een poesje van twee jaar oud, een mengsel van een zwarte en een rode kat, luisterend naar de naam Loekie
  • vierden we Kerstavond als vanouds bij Arend en Carla, aten we met Hennie op eerste Kerstdag en vierden we tweede Kerstdag bij ons thuis, waarbij mijn moeder het voorgerecht verzorgde, Robert het hoofdgerecht en Pieter en Hilde het dessert.
  • maakten Robert en ik veel ruzie om tot de conclusie te komen dat het niet simpel is om een relatie na 12 jaar gewoon goed te houden, maar dat we genoeg van elkaar houden om in onze relatie en in elkaar te willen investeren.

Chaos Deel 4. Conclusie

Niemand heeft gezegd dat het gemakkelijk zou zijn.

Advertenties

5 Reacties op “Chaos deel 1 tot/met 4

  1. Lieve Dees, Niemand heeft inderdaad gezegd dat het makkelijk is. Het zal ook wel niet makkelijker worden dan dit. Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm geschrokken bent van de berichten bij de amazones. Ik ken niemand van deze dappere vrouwen, en toch zit ik met kippevel als ik het lees. Het is enorm oneerlijk dat zij zoveel moeten vechten, moeten knokken, en dan nog niet overwinnen. En soms zal het misschien ook oneerlijk aanvoelen, in de zin van waarom ik wel en zij niet…. Lieve Dees, alleen maar menselijk.
    En dan je chaosdeel over je grenzen aan moeten geven, niet alleen aan je omgeving, maar juist ook aan jezelf. Hoe herkenbaar. Had je maar een gebroken been, of iets anders duidelijk zichtbaars waardoor het heel duidelijk zou zijn dat je grenzen liggen waar ze liggen. Niet alleen voor de omgeving, maar eerst en vooral voor jezelf. Omdat er dan makkelijker aan toe te geven is. Omdat je je dan niet hoeft te verdedigen. Omdat … ach… Sterkte met het ontwarren van de chaos, met door te leven in de chaos, met van alles. En dan iets waar ik veel aan heb gehad toen wij zo naar een kindje verlangden: Geef me de kracht om te aanvaarden wat is, geef me de moed om te veranderen wat kan veranderen en geef me de wijsheid zodat ik het verschil kan maken (of zoiets, maar dit is de strekking.. ;o)) Fijne jaarwisseling en op een beter, nog beter jaar! Oja gefeliciteerd met de verjaardag van Isis!
    Liefs, Pauline

  2. Lieve Dees,
    En toen viel het even stil, wat woorden betreft dan. Want je brengt de razernij van onrust in je lijf goed over in dit stukje. Wat een verdriet om telkens weer vrouwen/amazones te verliezen en zelf lotgenoot te zijn. Een draak van een ziekte is het.
    Dat je moe bent, verbaast me eigenlijk niet eens. Ik was al op zoek naar dat aureooltje boven je hoofd. Lieve Dees, dit kon toch ook niet. Je gaf jezelf geen tijd om stil te staan. Doorgaan moest je. Maar voor wie. Wie wil je wat bewijzen? Niet het worden, maar het zijn is belangrijk! En zijn is waar je nu bent, met alle emoties die daarbij horen. Maar ook met alle mensen die bij je horen.
    Lieve Dees, wonderwoman, ik wens je alle goeds toe. En al dat goeds vooral ook voor jezelf.

    Liefs, Mikki

  3. Ik begrijp je gevoelens Dees, ik denk dat je in dit geval moet kiezen voor jezelf en niet voor je werk/baan. Jij weet als geen ander dat alles relatief is.Ik heb zelf een zoon die een jaar op wereldreis is en daarvoor zijn studie heeft gestopt. Ik was het daar niet mee eens maar hij heeft van dichtbij meegemaakt wat kanker kan aanrichten bij mijn zus.Hij wil genieten zolang het nog kan en misschien moet jij daar ook voor kiezen. Ik denk dat het in jouw geval beter is te stoppen met werken en zoveel mogelijk te doen wat je leuk vindt en te genieten van je dochter. Als dat haalbaar is natuurlijk. Ga op reis, ga naar India of Zuid Amerika, de Amazone met man en kind en probeer alles van je af te zetten. Geef je over aan andere culturen en doe unieke ervaringen op. Ik heb die kans nooit gehad maar leer van mijn zoon en denk dat het heel waardevol kan zijn. Zeker als je kanker hebt gehad. Laat alles los
    en ga op reis, dat is mijn advies.
    Het allerbeste toegewenst voor 2010!!

  4. Pfff…. wat een wervelwind in dat hoofd van jou. Wat een verdriet om verloren Amazones.
    Ik vind het heel moeilijk om hier iets nuttigs neer te tikken, ik ken je strijd niet, ik ken je gevoelens niet. Ik kan wel zeggen dat ik met je meevoel en dat ik hoop dat je in 2010 wat meer rust in je koppie vind.
    En alsnog een dikke proficiat met Isis haar 5e verjaardag!

    Liefs en de allerbeste wensen van Anja!

  5. Niemand zei dat het gemakkelijk zou zijn maar oh wat zou het toch fijn zijn …… Fietsen is best leuk maar dan niet steeds met tegenwind … dikke knuf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s