Dag lieve Mir

Vorige week in de nacht van donderdag op vrijdag overleed één van onze lotgenootjes, Mirjam, 36 jaar. Ze kreeg te horen dat ze uitzaaiingen had in het najaar van 2007. Ik heb toen niet meegelezen. Ik kon het simpelweg niet. In januari van dit jaar hebben we elkaar bij een Amazone-meeting ontmoet en door de tijd heen ben ik meer en meer van haar gaan lezen.

Mir was een bijzondere vrouw. Haar man scheidde van haar, net nadat ze voor de eerste keer borstkanker kreeg. Haar twee zoontjes bleven bij haar wonen. In 2007 sloeg het noodlot toe, want ze bleek uitzaaiingen te hebben. Hoewel ze steeds schreef dat ze het liefst haar kop in het zand wilde steken, deed ze dat eigenlijk niet. Realistisch als ze was, ging ze de confrontaties aan en organiseerde haar leven én haar afscheid. Na de nodige kuren, bleek de kanker steeds harder te gaan woekeren en waren er geen gepaste behandelingen meer. Eind juli moest ze haar zoontjes vertellen dat hun mama dood zou gaan. Tussen het begrijpelijke verdriet door probeerde ze zoveel mogelijk herinneringen te maken en haar afscheid voor te bereiden.

Begin augustus schreef ik haar dit: ‘Mir, je hebt geen idee hoeveel dit kijkje in jouw leven voor mij betekent. Het is helder dat jij momenteel de ‘worst nightmare’ van iedere moeder beleeft, maar op de één of andere manier krijg ik het gevoel dat je het nog wel redt, ondanks de ups en downs, ondanks alles. Ik kan alleen maar hopen, mocht ik ooit onverhoopt in deze zelfde ‘worst nightmare’ komen, dat ik dan net zo moedig ben als jij, nog zoveel evenwicht kan vinden. Je weet hoe ik me staande probeer te houden, gezien mijn slechte prognose en zo….., door de confrontatie op te zoeken en inzicht te krijgen hoe die ‘worst nightmare’ er eigenlijk uitziet, simpelweg om minder bang te kunnen zijn. De eerlijke manier waarop jij schrijft, over de ellende, de momenten die echt moeilijk zijn, maar ook over de mooie momenten, dat helpt mij enorm…..’

Ze snapte het en ze vond het fijn dat ze op die manier toch iets voor anderen kon betekenen.

De week voor haar overlijden ging ze nog naar haar zusje in Zwitserland, alleen, met het vliegtuig. Ze genoot ervan. Bij thuiskomst ging ze steeds verder achteruit. Ze maakte een bord voor op haar slaapkamerdeur, zodat de jongens wisten dat ze niet zomaar binnen mochten komen, natuurlijk om haar lekker te laten slapen, maar vooral ook omdat ze bang was dat zij haar dood zouden vinden. Dat ze op die manier na kon denken, om haar kinderen te beschermen, daarmee heeft ze zo’n indruk op mij gemaakt. Zoveel liefde dat ze haar eigen verdriet opzij kon zetten en zich op die manier kon verplaatsen in haar kinderen, dat vind ik ongelooflijk en bewonderingswaardig. Alsof ze het wist, want ze is uiteindelijk in haar slaap overleden.

Woensdagmiddag ging ze met een vriendin een plekje uitkiezen op de begraafplaats. Ze koos een plekje op een leeg veld, precies dat plekje waar drie madeliefjes groeiden, ‘de hele dag de zon op m’n giegel’, zoals ze zelf schreef.

Vrijdagochtend is ze overleden.

Madelief_3 

Lieve Mir, ondanks de bewolking en de regen hoop ik dat je lekker ligt, met je giegel in de zon, drie madeliefjes op je buik. Het blijft ongelooflijk dat je vertrokken bent. Ik hoop dat jouw jongens nooit vergeten dat ze jouw grenzeloze liefde in zich dragen.

Ik heb jou in mijn hart (uit de film Tarzan)

Huil nou maar niet meer, dan je huilen moet.
Hier neem mijn hand het komt wel goed.
Ik zal je behoeden voor de gevaren
Ik zal er zijn huil maar niet.

Jij lijkt zo sterk maar bent nog klein.
Hier in mijn armen kun je veilig zijn.
Wij zijn verbonden voor het leven.
Ik zal er zijn huil maar niet.

Want ik heb jou in mijn hart.
Ja ik heb jou in mijn hart.
Van nu af aan zal ik steeds bij je zijn.
Ik heb jou in mijn hart,
dat is voortaan een feit.
Ja ik heb jou hier in mijn hart… Altijd..

 

Of het origineel You’ll be in my heart van Phil Collins (eigenlijk nóg mooier).

Advertenties

5 Reacties op “Dag lieve Mir

  1. Slik…..

    Dikke knuffel voor jou Dees, omdat je altijd weer zo’n mooie woorden vind!

  2. Lieve Dees, jouw lotgenootje Mir klinkt als een heel bijzonder mens, wat een verlies :-(. Ik herken overigens veel in jouw strategie van het opzoeken van het ‘worst case scenario’, om hopelijk op die manier de angst een beetje te onzenuwen. Alleen is die angst bij jouw een veel grijpbaarder ding, die hond die in je nek hijgt (als niet (ex-)kanker patient hoor je ook best af en toe een hond blaffen, maar van een stukje verder weg). Dat jij je angst zo open en moedig steeds recht in het gezicht durft aan te kijken en te confronteren, dat bewonder ik enorm in jou.
    liefs,
    Mar

  3. gatver, wat een naar bericht. Weer een huivering over onze ruggen en een kilo kippevel… Toi toi toi.

    dikke knuffel,
    Marieke

  4. Wat heb je dat mooi verwoord! Het leven kan oh zo oneerlijk zijn….

    Moral of the story….

    Dream Theater: Change of Seasons

    I’ll always remember
    The chill of November
    The news of the fall
    The sounds in the hall
    The clock on the wall
    Ticking away
    “Seize the Day”
    I heard him say
    Life will not always be this way
    Look around
    Hear the sounds
    Cherish your life
    While you’re still around

    Dikke knuffel!

  5. Ooh Dees, ik heb al tig keer zitten lezen en val echt stil. Waarom houdt het nooit op verdorie!
    Liefs
    Ellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s