Babies

Babies, babies en nog eens babies. Mijn buurvrouw is net bevallen. Een andere buurvrouw is hoogzwanger. Een vriendin is net bevallen en sprak ik van de week uitgebreid, terwijl ik haar dochtertje op de achtergrond hoorde.

Een collega van mij kreeg deze week te horen dat het babietje in haar buik een trisomie 18 heeft, een ernstige afwijking die niet verenigbaar is met het leven. Ze is 40 en was na een paar miskramen eindelijk zwanger. Zo ontzettend zielig….

Een collega is net vader geworden. Een dierbare vriend van vroeger gaat eindelijk papa worden. Een andere collega zit in de medische molen omdat ze ongewenst kinderloos is. Babies, babies, babies…

Babyvoetjes_2

Al met al voel ik verdriet omdat er nooit een tweede kindje zal komen. Isis speelde op vakantie zo leuk met haar neefje en nichtje en toen we thuiskwamen, was het ineens weer zo stil zonder andere kinderen. Isis is een sociaal kind. Ze is graag met anderen. Ze zoekt continue contact. Een broertje of zusje zou leuk geweest zijn. Ze vraagt wel eens waarom zij geen broertje of zusje heeft en dat leg ik haar dan ook gewoon uit, dat ik ziek werd in mijn borst en dat ik daarom geen kinderen meer kan krijgen. Ze snapt het wel en ze vindt het ook wel eens jammer. Niet dat het een groot drama is, want eigenlijk kan ze zich er ook niets bij voorstellen.

Ik had nog zo graag een keertje zwanger willen zijn, een kindje ter wereld willen brengen, zo’n klein moppie willen knuffelen. Ik had ook zo graag de interactie met Isis gezien. Ons huis was er op ingericht en nu is de babykamer-to-be uiteindelijk Isis’ speelkamer geworden. Ook leuk, maar toch…

Ik ben nu 2,5 jaar na diagnose en ik krijg ruimte om óók verdrietig te zijn over dat tweede kindje dat nooit meer zal komen….

Advertenties

6 Reacties op “Babies

  1. Tja Dees, wat moet ik hierop zeggen…ik weet hoe graag je kinderen wilde…heb viavia gehoord hoeveel moeite je voor Isis hebt moeten doen en dan komt die k*tkanker om de hoek..het zit je allemaal niet mee! Ik bewonder je om hoe je je leven telkens weer op orde krijgt…wat je voor anderen doet. Je bent een kanjer!! Isis is vast (later) heel blij met zo’n mamma!!

    dikke knuffel, Sandra

  2. Lieve Désirée,
    Jeetje, wat ben je weer productief geweest, Désirée! Waar haal je toch al die energie vandaan?
    Spannend, zo’n borstreconstructie, maar ik kan het me wel voorstellen. Moedig ook van je, dat je het aandurft, want het lijkt me toch een behoorlijke ingreep. Ik wil je in ieder geval heel veel succes en sterkte toewensen, ook al duurt het nog even voor het zover is.
    Veel liefs van Jeanne.

  3. Lieve Dees, ik heb met je meegeleefd in je strijd om Isis te krijgen en zoals je weet, weet ik zelf maar al te goed hoe het is om een tweede kinderwens te hebben – en dat die net zo sterk is als de wens voor een eerste kindje. Dat het verdriet als die wens niet in vervulling lijkt te gaan net zo groot is. Ik heb uiteindelijk mijn tweede hummel wel gekregen en dat het jou niet gegeven is vind ik echt heel erg. Sommige mensen krijgen meer te dragen dan anderen en jij bent zwaar getroffen. Dat je sterk bent en doorgaat en er het beste van maakt betekent niet dat je het verdriet niet mag voelen. Neem er de tijd voor.

  4. Ja, naast het verdriet om je borstkanker, mag je hierom ook rouwen. Moet je dat zelfs, want bij een oermoeder als jij horen eigenlijk veel meer kinderen.
    Dat je een oermoeder bent, blijkt uit al je verhalen, je liefdevolle woorden over Isis.
    Ze heeft een neefje en nichtje, gelukkig, maar bovenal een geweldige moeder, die met al haar inzet en liefde het gemis om een broertje of zusje heel klein kan/gaat maken. Naast haar lieve papa natuurlijk !
    Sterkte, ook met deze ‘strijd’.
    Liefs, van een MMM-moeder, die dit heel goed begrijpt …

  5. Ach lieve Dees… zou graag iets nuttigs zeggen. Kan ik niet, het verdriet zit er, ik ken het. Dikke smak en geef jezelf en het verdriet de ruimte.

  6. Lieve Dees,
    Wat kan ik me je verdriet om je tweede kindje dat er niet zal gaan komen goed voorstellen…
    Ik ben zelf na een heel lange weg met veel miskramen in 2004 mama geworden. Van een dochter, Isa. 1 week na mijn bevalling werd ik heel ziek. Longembolie, later bleek een hartafwijking, diabetes. Ik ben daar echt wel wat van opgeknapt hoor, ik mag niet klagen. Ik kan (met een doos medicijnen iedere dag)een vrij normaal leven lijden. Ik werk weer gedeeltelijk en bovenal prijs ik me gelukkig met mijn meissie. Als de artsen voor haar geboorte mijn hartafwijking ontdekt hadden, had ik nooit een kindje mogen krijgen. Ik heb ongelovelijk veel geluk gehad dat ik uberhaupt een zwangerschap en bevalling overleeft heb.
    Ik ben me daar echt wel van bewust. Ik ga ook echt niet het risico nemen dat ik er een tweede keer, vooropgesteld dat ik nog een tweede keer een doorgaande zwangerschap zou mogen meemaken, veel slechter uit kom. Maar toen me gezegd werd door mijn artsen dat een zwangerschap er echt niet meer inzit…. ik denk dat ik ruim 2 jaar het niet wilde weten. Het gewoon keihard ontkende voor mijzelf. Ik verschool me achter vanalles. Eerst was Isa te jong, daarna had ik nog niet zoveel puf om weer de medische molen in te gaan, toen wilde mijn man zogenaamd echt niet meer… er was iedere keer wel iets. Toen ben ik er heel boos om geweest. Dat iemand anders voor mij die beslissing nam. Zo voelde het. En dat vond ik niet eerlijk. Ik vond dat we al genoeg mee hadden gemaakt op het gebied van kinderen willen krijgen. En ik was het er dus niet mee eens. Toen zei iemand tegen me het volgende. Ze vroeg of ik mijn ogen dicht wilde doen en wilde voelen. Voelen. Zeggen wat ik voel, voelen wat ik voelde. Toen vroeg ze me of ik me voor kon stellen dat er een kindje in me groeide, dat er een kindje uit me geboren werd en dat ik daar de zorg voor had. En toen vroeg ze of ik voelde dat dat goed was of dat ik voelde dat ik dat lichamelijk niet aan zou kunnen.
    Ik heb weken gehuild, want ik voelde heel duidelijk dat dat te zwaar voor me zou zijn, zelfs met hulp van man en oma en weet ik wie.
    Het klinkt een beetje wazig misschien, maar ik kon er wel iets mee. Het voelt nu meer als een beslissing van mijzelf.
    Ik vind het moeilijk uitleggen zo, maar wie weet snap je mijn warrige verhaal toch. Ik wilde je eigenlijk ook alleen maat zeggen dat ik je begrijp. Dat je veel verdriet kunt hebben over een kindje dat er niet komen zal. Isa is ook ontzettend sociaal, geniet van alle andere kindjes om haar heen en heeft zelfs al aan oma gevraagd of die niet nog een babytje kan krijgen voor haar….Lieve Dees, het is ergens niet eerlijk dat je er dit nu ook nog bij krijgt. Ik vind het dan ook erg zuur en rot voor je. Sterkte, Plien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s