Halfvol, half leeg

Als ik een jaar zou kunnen leven door elke keer dat iemand mij adviseerde om vooral ‘positief’ te zijn, dan zou ik met gemak de oudste vrouw van Nederland kunnen worden. Ik krijg zelf echt pukkels van al het zogenaamde positieve gedoe, zodra het over kanker gaat. Moet ik ineens zien dat het glas half vol is, terwijl een half vol glas toch echt óók half leeg is. En, stel nou dat ik een cake wil bakken (of zo) en ik heb voor het recept een héél glas melk nodig, tja, dan heb ik met een half glas wél mooi de helft te weinig. Dan kan ik wel roepen dat het glas gelukkig half vol is, maar daarmee bak ik nog steeds geen cake.

Nee, ik ben meer voor realisme. Soms is half vol (of half leeg) niet erg, is dat prima zelfs, maar soms is het toch gewoon jammer. Ik wil van mezelf niet eisen dat ik de nadruk leg op de positieve kant. Ik wil voor mezelf niet roepen dat ik de kanker ga overleven. Ik vind dat naïef en ik weiger mezelf met dat soort kreten voor de gek te houden. Kankercellen hebben geen oren en het is dus echt niet zo dat je door reëel te zijn een grotere kans hebt aan deze ziekte te overlijden dan als je ‘positief’ bent.

Ik geloof er erg in dat je dicht bij jezelf moet blijven; de ene keer ben je bang, de volgende keer sterk, dan ben je boos en ook heel vaak sterk en strijdlustig. Dat heeft niks met negatief zijn of positief zijn te maken. Ik heb het niet nodig om mijn kansen op overleving te overdrijven. Ik weet dat ik alles gedaan heb en zal doen om mijn kans op overleven zo groot mogelijk te maken en nu… ben ik overgeleverd aan wat de eventuele cellen zullen doen en wat het leven voor mij in petto heeft. Ik ben er eigenlijk (meestal) helemaal niet mee bezig. Ik heb er geen invloed op. Ik heb vertrouwen in mezelf en in mijn omgeving, dat we met elk nieuws om zullen kunnen gaan. Meer heb ik niet nodig.

Ik heb vrouwen met uitzaaiingen ontmoet. Ik heb hun verhalen gelezen. Ik ben op begrafenissen geweest. En voor mijn werk word ik dagelijks geconfronteerd met allerlei gegevens over kanker. Ik vind het eigenlijk zelden confronterend. Ik loop er niet voor weg en het blaast mij ook niet van de aardbol. Ik weet dat het niks zegt over hoe het verder met mij zal gaan en het is goed zo. Volgens mij ben ik dus echt wel een positief maar vooral realistisch mens.

En ja, het stoort mij dus enorm dat de media graag willen doen geloven dat kanker een soort griepje is. Het venijnige van die ziekte is nou juist dat het zomaar onderhuids door kan groeien en bezit kan nemen van je lijf. Ga je met al dat positieve gedoe dus wel hartstikke dood. En dan heb je niks meer aan half volle, of half lege glazen. Simple as that. A piece of cake.

Advertenties

7 Reacties op “Halfvol, half leeg

  1. Dees, ik volg jou en andere vrouwen geregeld bij de Amazones. Ik doe niet zelf mee, ik vind me te oud voor dat forum. Maar hier kan ik dus wel even reageren op wat je schrijft over positief zijn en ‘kop der veur’ En vechten! Waar tegen? Je ondergaat wat nodig is om beter te worden en dat is niet makkelijk, maar is dat vechten? Soms hoor je zeggen dat je altijd positief moet denken dan heb je mogelijk meer kansen. Nou,ik vind dat zo tekort doen aan al die vrouwen die zo hun best hebben gedaan om beter te worden en te blijven en het niet hebben gered. Kanker is inderdaad een kwestie van wel of niet overleven, geluk of tegenslag, en vertrouwen op de kennis van de artsen die je behandelen en je toch ook beter willen maken. Meer kun je volgens mij niet. Natuurlijk ben ik er wel één die het goede fruit uitzoekt, donker want antioxidanten, ik drink sap met antioxidanten en drankjes die de weerbaarheid van je lichaam verhogen Wordt er gezegd. Dan heb ik het idee dat ik een heel klein beetje mijn lichaam kan helpen . En zo nu en dan roep ik een zinnentje uit The Secret, dat ik beter ben en dat zal blijven. Kan geen kwaad neem ik aan. Maar ik besef heel goed dat het ‘geloof’in The Secret absoluut moet zijn (en dan hoeft het nog geen invloed te hebben op de kanker) en dat is volgens mij niet mogelijk als je eenmaal weet wat er allemaal kan gebeuren in je lichaam. Bedankt voor je realisme, ik mag dus best soms even lekker somberen, ik zal er niet eerder dood door gaan. groetjes, Frances

  2. Dees, ik had het niet beter kunnen zeggen.. misschien een beetje egoistisch van me, maar dank je wel voor het verwoorden van ook mijn gedachten! Soms zit ik zo te worstelen met al die verwarrende gevoelens en hier staan ze zomaar allemaal op een rijtje!

  3. Hoi lieve Dees

    Ik heb net je boek uitgelezzen en was werkelijk weer ontroerd.
    Wat ben je toch een kanjer.
    Zo leuk geschreven over zo’n k*t ziekte.
    Ik ga je weblog weer eens bijhouden want dat was er even niet meer van gekomen.

    Gr Rona

  4. Poeehhhh…. las je vorige topic met humoristisch kopje, iets waar je heel goed in bent, kopjes verzinnen en niet alleen dat, de inhoud erna, het is nogal niet wat! Wat super dat je dit samen met Mandy kan doen.

    Over bovenstaande, wauw, jij kan zwart op wit, hmm zwart op roze grinnik, precies alles verwoorden wat bij mij maar blijft dazen in het hoofd door onbegrip, dan verstop ik me in spannende boeken, sluit me af omdat zo weinig mensen je begrijpen, heb geen zin in domme telefoontjes, ben ik veel te moe voor, vooral als ze beginnen ik krijg je niet te pakken, neeeee ik slaap op rare tijden, na 5 jaar (mag ik blij zijn he) snappen ze nog steeds niet dat ik loodaanvallen heb (dat moet toch wel overgaan???). Naast de angst die heus wel een plekje heeft en niet altijd je leven beheerst, worden alle “naklachten” door zoveel mensen afgedaan ja, je mag blij zijn dat je nog leeft. Alleen zij snappen niet hoe.. ’s een dag zonder pijn en ongemak, goed slapen, vol energie zijn, jeetje dat is voor zoveel mensen gewoon, dat zouden we ook wel eens willen. Afijn we zeuren niet en zeggen het gaat goed, ja dat is zo maar wat je ook zegt lieve Dees, zoveel mensen verloren die je door deze rotziekte hebt leren kennen, betrokken bent, van gaan houden.

    Zucht ik raaskal nogal door, je hebt me weer zo geraakt, dank, ik mag van je tekst wel gebruik maken he, om een paar mensen heel misschien, wat begrip bij te brengen. Iets wat jij al had voor je zelf ziek werd, hoe bizar toch eigenlijk, elkaar 1x gezien en toen reed je de Ride voor mij en Monika, vergeet ik nooit, traantjes voor alle lotjes die we verloren zijn..

    Liefs
    Ellen

  5. Goed gezegd Dees en wat sta je daar realistisch in. Ik vind het ook altijd zo storend dat mensen roepen dat ze “zo hard gevochten” hebben en mede daardoor hebben overleefd. En al die mensen dan die het niet hebben overleefd, hebben die dan niet hun best gedaan, positief gedacht, gevochten? En is dat dan dus óók al je eigen schuld, want had je maar sterker moeten zijn? Ik kan daar niks mee. Jij dus ook niet. Het valt wat mij betreft een beetje te vergelijken met al die onzin die je naar je hoofd krijgt als je probeert zwanger te worden – jou ook welbekend. Als ik toch een kind had gekregen voor elk welgemeend advies om “er niet zo mee bezig te zijn” of juist “positief te blijven” dan zat het hier nu stampvol. Ik denk dat mensen dit soort dingen vooral zeggen omdat het ze de illusie van controle geeft. Terwijl de keiharde realiteit is: het leven wordt voor een heel groot gedeelte geregeerd door geluk, pech en toeval en je speelt met de kaarten die je krijgt. En jij, Dees, doet dat geweldig!

  6. Ik begrijp je woorden heel goed, wat de anderen ook al zeggen: alsof mensen die het niet overleven DUS niet hard hebben gevochten. Ook geloof ik dat kanker een kwestie is van links of rechts, zwart of wit, geen grijze vlakken, je overleeft het of niet, je krijgt geen ‘beetje’ kanker.
    Maarja, soms is het enige wat in mij opkomt: sterkte meis….en als je dat 10 keer hebt neergetikt beginnen dat ook loze woorden te lijken…
    Het is soms ook heel moeilijk om iets te zeggen…

  7. Je moet positief zijn
    Je moet vechten
    Je moet sterk zijn.

    Wat moet je toch veel als je kanker hebt naast alles dat je al moet van de doktoren.
    Iedereen MOET gewoon eens ophouden met dit te roepen, hoe goed bedoeld ook!

    Dees, je hebt de spijker weer eens op z’n kop geslagen met dit blog.

    X
    Sandy
    (partner van vriend met kanker).

    P.s. ik kwam laatst melk tekort en heb het beslag toen aangevuld met water en… gelukt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s