Lymfenimf

Een paar weken geleden had ik de zolder gepoetst en gedweild. Dat doe ik, heel ouderwets, altijd op mijn knieën. Daarna kreeg ik pijn in mijn bovenarm. Natuurlijk, ‘spierpijn’ dacht ik, maar een paar dagen later was er een grote rode plek zichtbaar aan de binnenkant van mijn bovenarm.

‘Is dit nou lymfoedeem?’ vroeg ik aan Mandy, de door mij gedoopte Koningin van het Lymfoedeem. Ik gaf een beschrijving van de symptomen. Het leek haar sterk, maar ze zei wel dat ik naar de huisarts moest gaan. Kostte wat moeite om een huisarts te zien, want ‘een rode plek op mijn bovenarm’ werd door de assistente niet beoordeeld als urgent. Tja, wat is urgent? Als urgent levensbedreigend betekent, nou, nee, dan was mijn toestand zeker niet urgent. Bezorgd was ik wel dus belde ik net zovaak tot ik uiteindelijk aan het einde van de dag mocht komen.

De rode plek bleek een twijfelgevalletje. Was dit wondroos of was het dat niet? Ik had wel een wondje aan mijn vinger. Moesten we nog even afwachten of de zwelling erger zou worden of zou ik meteen maar aan de antibiotica gaan? Ik koos voor het laatste. Liever voor niets ingrijpen dan later spijt hebben omdat je dat niet gedaan hebt.

De rode plek werd minder en verdween. De pijn in mijn bovenarm verdween ook, maar de pijn op mijn elleboog, op mijn hand en tussen mijn wijs- en middelvinger bleef. Niet ernstig, hooguit hinderlijk. Mijn fysiotherapeute, ook oedeemtherapeute, kon er geen lymfoedeem van maken. Gewoon schade, van de operatie en de bestraling. Tja, gewoon… Gewoon gevolgen van die K*T-kanker…

Nu zat ik afgelopen weken niet goed in mijn vel, echt helemaal niet in orde. Het slechte slapen eiste zijn tol. Een verminderde weerstand die op zich weer voor allerlei klachten zorgde. Niet echt depressief, maar tegelijkertijd merkte ik dat ik nergens echt van kon genieten. Moe, heel moe en zelfs na een nacht redelijk goed slapen opstaan met een opgezwollen, verkreukeld gezicht. Ik bleef thuis en pas na een paar dagen leek mijn wereld weer een beetje groter te worden, alsof mijn luikjes weer een beetje open gingen. Ineens kon ik de blaadjes aan de bomen zien en ik kon er nog van genieten ook. Het ging langzaam beter. Altijd te langzaam voor mijn gevoel, maarja, in elk geval wel beter.

Zaterdag heb ik in de tuin een paar planten verplaatst. Daarna zijn we met zijn drietjes naar een stadje in de buurt gegaan om een beetje te winkelen. Het was mooi weer, een leuk stadje en ik genoot ervan om daar rond te lopen.

Mijn hand werd langzaam pijnlijker en toen ik ernaar keek, zag ik dat er een kussentje van vocht op zat en dat twee van mijn vingers heel dik geworden waren. Geen twijfel over mogelijk. Toch lymfoedeem. Ik dacht dat het me bespaard zou blijven, want ik mis ‘maar’ twee okselklieren, maarja, dus toch… Vandaag heb ik het aan de mammacareverpleegkundige laten zien. Het advies is helder: Ik moet rustig aan doen met mijn hand. Niet dweilen. Niet in de tuin werken.

Onder lymfoedeem wordt verstaan een (zichtbare) zwelling van weefsel door ophoping van eiwitrijk vocht in het interstitium ten gevolge van een stoornis in aanleg of functie van lymfestructuren of een afvloedbelemmering van de lymfevaten.

Last but not least, een lymfenimf,… maar wel eentje die alweer een beetje blijer is…

Advertenties

5 Reacties op “Lymfenimf

  1. Lieve Dees, jij bent een beetje mijn pioenroos. mijn herinnering, herinnering hoe kostbaar dat alles is wat ik veel te vaak voor gewoon neem, dat ik weer weet waar het echt om draait, wijst me de weg soms… ja ja en dat allemaal met wat virtuele woorden. ik heb je daar al vaak voor bedankt, maar toch gewoon nog een keer, dank je!

    (…en echt zwaar kloten al die bij- en na verschijnselen. en heeel, heel dapper dat je ze zichtbaar hebt gemaakt an je collega’s, en wat shit dat je niet meer in de aarde mag wroeten!… ja, t wordt tijd dat ik je weer eens in het echt ga koesteren!) dikke kus
    Fré xxx

  2. Hmmm wat kl*te dat je dit er ook nog bij hebt “gekregen” grr. Een voordeel, je fysio weet wat het is en kan zwachtelellende voorkomen (hoop ik voor je!). Welkom bij de club… Vandaag heb ik op mijn “kussenvoetje” dik 2 uur geshopt, dan is de koek weer flink op en moet het beentje weer een paar uur horizontaal, wil ik die kous uitrukken, niet doen… Het is een enorm rotgevoel ja en kan ook erg pijnlijk zijn, rare scheuten die pats door ledemaat schieten. Hoop dat je peut ’t onder controle kan houden met drainage en je geen arm/handkous moet. Afijn je weet ’t zelf wel, je arm op een kussentje horizontaal houden, lastig voor je ivm met je werk shittt!

    Sterkte, ik ga ook weer ’s nachtzwemmen hoewel het niet zo erg is als bij jou, wat jammer dat die zenuwblokkade niet heeft gewerkt.

    Liefs
    Ellen

  3. Jeetje, heb je dat weer! Wat is het toch ontzettend balen dat je constant weer door allerlei ‘mankementjes’ wordt teruggefloten. Ik hoop dat je met een goede therapie voor erger behoed word.

    Liefs Anja!

  4. Lieve Dees,

    Van harte gefeliciteerd!!!

    Hoop dat jullie een leuke dag hebben.

    Verjaardagsknuf
    Ellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s