Kanker en het risico om mezelf tegen een boom te parkeren

Bij de Amazones is het momenteel zwaar weer. Vorige week vrijdag is één van de meiden, Angel, vrij plotseling overleden. Verder zijn er verschillende meiden die na een periode relatieve rust opnieuw uitzaaiingen hebben gekregen en daarmee alweer een zware en onzekere periode ingaan. Vanmorgen kwam daar het nieuws bovenop dat een jonge vrouw, die na borstkanker een kindje kreeg, nu uitzaaiingen heeft en niet meer beter zal worden.

Vergeleken met hen is mijn leed verwaarloosbaar en voel ik me zelfs schuldig dat ik de afgelopen weken niet heb kunnen genieten.

Maarja,… ik heb me wel erg rot gevoeld. De slaapproblemen zijn nooit weg geweest, maar soms zijn ze ernstiger en invaliderender dan anders. De afgelopen weken was dat zo. Vrije weekenden waren niet genoeg om bij te tanken. Brak, ontzettend brak en chagrijnig, zó chagrijnig dat ik zelfs een hekel aan mezelf kreeg. Onuitstaanbaar voor Robert. En overdag moe, ontzettend moe. Eigenlijk niet in staat om te werken.

Maandagnacht sliep ik in een hotel in Amsterdam. Ik zou dinsdag een symposium volgen, maar was bang dat ik te slecht zou slapen als ik om 07.00 in de auto moest zitten. Nouja, het maakte dus niks uit. De nacht in het hotel werd een ramp. Synthetisch dekbed en de ene na de andere opvlieger, alle uren voorbij zien komen, dus de volgende dag gesloopt. Uiteindelijk heb ik het halve symposium gevolgd en besloot ik me ’s middags ziek te melden en naar huis te gaan.

Daar moest ik natuurlijk eerst een potje over janken. Word je natuurlijk niet mooier van, dus dat leidde tot nog meer zieligheid en tot overmaat van ramp kreeg ik daar ook nog een enorme koortslip bij….

Donderdag had ik een teambuildingsessie… Ik werd thuis voor gek verklaard, want ik was eigenlijk nog steeds niet in staat om te werken maar ik ben wel gegaan (en heb me dus beter gemeld)….

Het was wel hartstikke leuk. Ik werk met erg leuke mensen en de training was ook erg leuk. Het ging over de verschillende persoonlijkheden in ons team, over hun sterktes en hun zwaktes en hoe we daar het beste gebruik van kunnen maken. In de loop van de middag werd ik wel heel moe. ’s Avonds zijn we met zijn allen uit eten gegaan. We hadden allemaal iets persoonlijks meegenomen en hebben allemaal een persoonlijk verhaal verteld.

Ik had twee precies dezelfde foto’s, van Robert, Isis en mijzelf op de bank. Bij de tweede foto had ik lijntjes getrokken en hokjes getekend met alles wat je niet aan me ziet, maar waar ik wél last van heb, de opvliegers, de angst, de pijnlijke knieën, de angst voor de dood, het niet meer kunnen multitasken etc…. Het was mijn manier om toch even aan te geven dat ik wel normaal wil zijn, maar dat het toch niet meer echt normaal wordt. Ik vraag niet om medelijden, maar ik kan ook niet verwachten dat mensen rekening met me houden als ze niet weten waar ik mee kamp. Ik vond het best emotioneel, maar het voelde ook goed.

Uiteindelijk werd het toch best laat, in elk geval voor mij en tja,… te weinig tijd om te chillen, dus weer in een hotel en weer slecht geslapen. Vrijdag hadden we een vergadering. Het was leuk en productief, maar omdat ik zo moe was, ben ik toch eerder weggegaan. 

Slecht slapen en de opvliegers, ik word er langzamerhand echt knettergek van. Zo gek dat ik serieus overweeg om met de hormoontherapie te stoppen. Wat heb ik aan een paar procent meer kans om kanker te overleven als ik door de vermoeidheid mijn kansen enorm vergroot om tegen een boom te pletter te rijden? Als ik nauwelijks kwaliteit van leven overhoud en het leven verpest van diegenen die naast me staan?

Ik heb nog wel een paar ideëen wat ik nog kan proberen. Ik kan een andere aromataseremmer proberen of eventueel toch tamoxifen gaan slikken. Verder slik ik sinds een week een betablokker, een middel waardoor ik minder hartkloppingen hoop te krijgen. Ik heb nog een middel achter de hand, gabapentin, wat mogelijk een gunstig effect zou kunnen hebben op de opvliegers.

Vannacht heb ik in elk geval wel goed geslapen. Ik heb zowaar niet gehoord dat er vannacht enorm lawaai op straat was en dat is voor mij echt bijzonder. Kun je nagaan hoe moe ik was. Verder heb ik vandaag een heerlijke dag gehad. Samen met Isis wezen winkelen, ultiem mama-en-dochter-moment. In de tuin gezeten en gebarbecued.

Hopelijk heb ik het diepste punt gehad en kunnen we alleen nog maar omhoog.

Kaarsje2

En voor mijn Amazone-dinnetjes steek ik een kaarsje aan. Hopelijk is onze Angel goed geland hierboven. En ik duim dat de andere meiden nog heel lang bij ons zullen blijven.

Advertenties

6 Reacties op “Kanker en het risico om mezelf tegen een boom te parkeren

  1. Jeetje Dees, dit is weer een heftig stuk. Ik ben zelf helemaal niet actief op de amazones en krijg dit dus allemaal niet zo mee.
    Maar ik schrik er wel van…
    Word je weer even flink met je neus op de feiten gedrukt en sta ik weer stil bij het feit dat die k*kanker altijd op de loer ligt.

    Lieve Dees wil je alsjeblieft een beetje op jezelf letten en jezelf niet voorbij lopen.

    Dikke kus,
    Linda

  2. Jezelf tegen een boom parkeren of de hormoontherapie in de boom hangen.
    Lastige keuze die mij ook bezighoud.
    Ik snap dat het heel moeilijk is om voorjezelf te kiezen, door dit stuk ben je in ieder geval weer heel eerlijk naar de buitenwereld toe geweest.
    Hopelijk lezen de juiste mensen het die je in je dagelijks leven kunnen ondersteunen.
    Overigens hulde aan onze mannen, want inderdaad ze hebben het niet altijd makkelijk met ons, weer met extra dank aan de pillen.

  3. Lieve Desirée,
    Ook al zou je af en toe wat medelijden vragen, dan is daar nog niks meer mee. Je hebt daar alle reden toe.
    Liefs van Jeanne.

  4. Mag ik je ook gewoon alleen even een dikke, virtuele, knuffel geven?
    (((((((Dees))))))))

    Liefs Anja!

  5. He, Dees, moeilijk!!

    Helemaal als je van nature meer ´hulpverlener´ bent, vooral dan is heet verdomd moeilijk om ook eens hulpvrager te zijn (en nee, vooral NIET zielig)

    Maar soms is het nodig, de tijd en de aandacht voor jezelf!

    Ik merk bij mezelf dat ik soms minder actief ben op fora omdat het ook energie vreet.

    Hoezeer ik ook altijd graag met raad en daad mensen een hart onder de riem wilde steken, soms was en is het gewoon teveel!

    En ik leer dan ook te kiezen voor mezelf, even een poos niet de hulpverlener zijn..

    Ik weet niet of je het herkent (denk het wel 😉 )

    Wat betreft de opvliegers: heb je al eens gelezen over voedingsmiddelen en ook veel water drinken (?) bijv. deze site http://www.gezondheidsnet.nl/overgang-in-eigen-hand/artikelen/35/gezond-eten-tegen-opvliegers

    alhoewel ik niet weet of fyto oestrogenen in voeding verstandig zijn, maar daar weten de dokters misschien meer over?

    Sterkte, niet meer slapen is fnuikend!

    Mien

  6. Kippenvel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s