Angst parkeren

Behalve met het bang zijn ben ik de afgelopen dagen erg druk geweest met nádenken over die angst. Ik kom direct in een soort actie-modus. “Aha, angst, dus handen uit de mouwen, dat gaan we aanpakken. Waar komt het vandaan? Wat moet ik ermee? Hoe ga ik het hanteerbaar maken?”

Ik ben er achtergekomen dat ik een stap terug moet zetten. Niet direct willen handelen, maar eerst maar eens voelen en accepteren dat het er is. Dat is niet raar, want ik heb genoeg redenen om reële angst te hebben, maarja… Niemand kan mij zekerheid geven. Er is geen onderzoek die mij van die angst af kan helpen. Mandy vertelde me dat zij onlangs weer helemaal door de molen is gegaan en dacht dat ze dan wel van de angst af zou zijn, maar niets was minder waar. “We hebben levenslang, Dees, levenslang…”, zei ze. Een ander lotgenootje vertelde me dat wij weliswaar bijzonder gefocused zijn op alles wat met kanker te maken heeft, maar ondertussen lopen we óók risico om ziektes te krijgen, waarvan we het bestaan niet eens weten, laat staan dat we de symptomen ervan kennen. Garanties krijg je niet, nooit en dat is inherent aan het leven…

Met betrekking tot het knobbeltje tussen mijn ribben, gaven mijn lotgenootjes van de Amazones me het duwtje in de rug. Knobbels, daar houden we niet van, dus moet je meer weten om gerustgesteld te worden en nee, ik ben geen aanstelster. Uiteindelijk belde ik dus gisteren en kon vandaag terecht.

Om 08.15 was ik bij Ellie, één van de superlieve mammacareverpleegkundige in mijn ziekenhuis. Waar zat het bultje ook al weer? Ik dacht dat ik het gevonden had en liet het haar voelen. Ze zei dat het onschuldig aanvoelde, maar wilde even met de chirurg overleggen. Toen ze weg was, realiseerde ik me dat we op het verkeerde plekje hadden zitten duwen. Het plekje waar ik onzeker van werd, zat hoger. Hahaha…. Zucht…

Ellie voelde nog een keer, op de nieuwe plek. Ze was wederom niet ongerust. Intussen was de chirurg gearriveerd. Ook gevoeld en ook niet ongerust, maarja, meten is weten, dus mocht ik een echo laten maken. Ik was al snel aan de beurt. Het plekje was goed te zien. De radioloog was ook niet ongerust, maarja, je weet het pas als je erin prikt, dus dat is wat ie deed. Het vocht was eruit te halen, dus dat was goed nieuws. Het moest een cyste zijn. Kanker kun je zomaar niet wegzuigen. Oef… Toch maar even op een glaasje en naar pathologie. Morgen hoor ik meer, maar ik ben nu al gerustgesteld.

Ik heb nu toch maar weer een controle-afspraak gepland over 3 maanden. Ik weet dat er eigenlijk zelden afwijkingen gevonden worden bij deze controles, maar ik hoop dat het me gaat helpen om mijn angst te structureren, dat ik dan denk: “Ja, duuuh, dan en dan heb ik een afspraak en dan vraag ik het dan wel…”

Parkeren die angst. Ik ga het proberen. Nu ben ik opgelucht (alweer) en blij…. Hond weer in zijn hok en ik ga de lente opsnuiven….

Advertenties

2 Reacties op “Angst parkeren

  1. Dees,

    Wat ben ik blij voor je dat je zo’n wijze lotgenoten groep hebt. Fijn dat je steun daarvan krijgt en dat ze je zo goed begrijpen, aanvoelen.
    Cyste ??? hoe kan dat??

    Snuifse!

  2. Wat Isis al schreef: fijn dat je zo’n wijze lotgenoten hebt! Die voelen je altijd nog het beste aan en kunnen je van de beste raad voorzien, want zij snappen wat jij voelt.
    Fijn dat je ook deze hond weer in zijn hok hebt gezet! Geniet maar van de lente! En je mag voor mij meegenieten, want ik mag deze week niet lopen….heb mijn enkelband verrekt en zit verplicht met mijn pootje omhoog…. dus niks wandelen in de zon……
    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s