Slaapzakje in de PETscan?

Ik bemerk bij mezelf dat de spanning op begint te lopen. Mijn laatste Herceptin was alweer een half jaar geleden. Dat half jaar ben ik doorgekomen zonder dat er uitzaaiingen werden geconstateerd. Op de één of andere manier legt dat meer druk op me, alsof de kans dat er nu uitzaaiingen geconstateerd worden, alleen maar groter wordt. ‘Omdat het eerder niet fout is gegaan, moet het nu haast wel fout gaan.’

Ik weet wel dat het onzin is. Elke maand, elk half jaar, elk jaar verder vermindert de kans dat ik bij diegenen hoor die uitzaaiingen hebben, maar het voelt anders.

In december had ik die plek in mijn andere borst. Twee weken geleden de afwijkende leverwaarden en leverecho. Nu voel ik alweer een soort knobbel tussen mijn ribjes op de amputatieplek en aan de andere kant voel ik een soort steken.

Het liefst zou ik nu alweer een afspraak maken met een dokter van mijn artsenclubje, terwijl het aantal controles nu juist minder zou moeten worden. Ik weet wel wat ze gaan vragen: ‘Zat dat er voorheen ook al?’ En dat is nu juist de vraag waar ik geen antwoord op kan geven. Ik weet het niet. Ik heb nooit minutieus mijn ribben gecheckt en nu ik dat wel doe, kan ik geen onderscheid maken tussen iets wat bij mijn ribben zelf hoort, tussen spieren, pezen of wat dan ook.

Ik hoor mijn longen piepen als ik drie trappen op loop. Ik voel een lymfeklier in mijn nek. Ik heb vage pijn in mijn linkerheup.

Ik ben er echt niet de hele dag mee bezig. Ik voel me goed. Ik ben gelukkig.

Maar ik ben er wel elke dag een paar keer mee bezig. Even voelen, kijken of ik het kan bewegen, checken hoe het aan de andere kant voelt (gaat niet, want daar loopt de lijn van mijn port-a-cath).

Weet je wat het is? Ik ben gewoon bang, bang voor uitzaaiingen, bang om klachten weg te redeneren en dan wéér verrast te worden… Gewoon bang…

———

Bang voor wat moet komen

En in mijn diepste dromen

Ren ik voor mijn leven

Maar ik kom niet verder

Ik ben bang

—-

Bang voor jou en bang voor mij

Bang voor dood en bang voor pijn

Moeder laat het lampje aan

Het is donker hier

(Bang- Doe Maar)

En wat moet ik ermee? Weer bellen? Weer een afspraak maken? Mezelf gerust laten stellen en dan op naar de volgende paniekaanval? Slaapzakje meenemen en vragen of ik elke nacht in de PETscan mag slapen?

Advertenties

5 Reacties op “Slaapzakje in de PETscan?

  1. Ik denk dat de angst misschien nog wel het ergste is aan kanker hebben. Mijn zus was net zo en ik met haar,altijd maar piekeren.Het is vreselijk nooit meer onbezorgd te kunnen zijn,mijn moeder zei altijd:De glans is eraf.Wat moet je daar verder op zeggen?Valse geruststellingen hebben ook weinig zin en nemen de angst niet weg.Door de angst ga je wel van alles voelen wat je normaal niet voelt.Ik denk toch dat je alles nog eens goed moet laten controleren,alleen dat kan je gerust stellen.Volgens mij kan een dokter vrij goed inschatten of er wel of niet iets aan de hand is.En anders blijf je je opfokken.Wil je dat niet dan kun je proberen een afleiding te zoeken misschien een weekendje weg met je gezinnetje,voel je dat weekend niets dan weet je dat het inbeelding was. Maar je hebt kans dat je je heel anders voelt als je je een keer helemaal kunt ontspannen,gewoon een paar daagjes vakantie in huisje,het is maar een idee!! Sterkte in ieder geval.

  2. Ach, meisje, wat kan ik zeggen? Ik begrijp wat je bedoelt. Het hoort er bij…Ik ga je snel bellen, we hebben elkaar steeds misgelopen van de week. Kunnen we even bij’beppen’…dikke knuffel!

  3. Hee lieverd, ik had bovenstaand stuk zelf kunnen schrijven. Ik heb er nooit veel last van gehad maar ook niet word de afgelopen weken ‘geplaagd’ door deze gevoelens. Oorzaak: last van mijn longen. Reden: had al slechte longen en de chemo, bestraling en herceptin hebben mijn longen een flinke optater geven. En toch, bekruipt mij soms het gevoel `wat als …´
    En zoals je al zegt, niet de hele dag door en ik ben zeker gelukkig.
    En toch, krijg ik dat stemmetje in mijn hoofd niet helemaal stil.
    En dat hoeft ook niet, dat stemmetje is een belangrijk stemmetje, het waarschuwt ons.
    Maar hoe zorg je ervoor dat het stemmetje niet gaat steeds harder gaat praten, onredelijke dingen gaat schreeuwen en de boventoon gaat voeren.
    Ik weet het niet!
    Maarre, schuif ff op dan kom je bij je liggen in de PET-scan…
    Dikke knuffel,
    Mariska

  4. Lieve Dees,
    Ik ben het zelf aan het blokken, zoals ik het noem. Doe leuke dingen, geniet van het eerste zonnetje in een beginnende lente, bewonder de grote tulpenboom voor ons huis. De knoppen barsten al bijna. Maar maart is ook de tijd van mijn kankerverjaardag. Zondag is het twee jaar verder. Maar ik snap zo goed wat je bedoelt. Mijn oksel doet af en toe zeer, mijn schouder is ook niet “je van het”.
    We hebben het vloerkleed weer nodig hé meid. Til jij het op, dan veeg ik alle gedachten, angsten en andere vervelende gevoelens er weer onder. Voor even…
    Knuffel van Diaan

  5. Hoi Dees, dank je wel dat je me weer eventjes bij het forum hebt getrokken, heb meteen de stoute schoenen aangetrokken om je log een beetje bij te lezen. En wat lijkt het me heeeerlijk om zo’n slaapzakje in de petscan te mogen hebben….time sharen??

    Liefs

    Chairy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s