Het regent zonnestralen

Het gaat goed.

Weet je, je moet je instellen op het leven na kanker. Het is een soort reis. Steeds kom ik op dingen die ik niet meer of niet meer zo goed kan als vroeger. Als ik me daar aan ga ergeren, heb ik een kloteleven. Als het me lukt om het te accepteren en de dag zoveel mogelijk te plukken, dan gaat het gewoon goed. In kaart brengen van de beperkingen, trucjes bedenken en de rest accepteren…

Goed betekent dan ook niet dat alles van een leien dakje gaat.

Een lotgenootje van me (een oncologieverpleegkundige die ik vanuit mijn werk ken) heeft vorige week te horen gekregen dat ze uitzaaiingen heeft. Botten en longen. Haar eerste diagnose was 7 maanden na die van mij en nu dit… De ene dag stond ze in haar uniform op de afdeling waar ze werkt en de volgende dag lag ze op diezelfde afdeling, maar dan als patiënt in een bed. Constant benauwd. Vocht in haar longen. Als een dief in de nacht heeft de kanker bezit van haar genomen. Een paar maanden geleden zaten we samen in een Hot Tub in Zweifall en hadden we hele andere plannen. Inmiddels ligt ze in een ander ziekenhuis, wachtend op een beetje herstel, zodat ze fit genoeg is om aan de chemo te beginnen. Ik heb haar twee keer een kort bezoekje kunnen brengen. Qua prognose had ik veel meer verwacht dat de rollen omgekeerd zouden zijn tussen haar en mij, maar kanker trekt zich niks aan van statistieken. Je kunt pech hebben of mazzel en verder is er niks zinnigs over te zeggen. Ik gun haar tijd en in die tijd zoveel mogelijk kwaliteit en liefde. Ik huil om haar, om haar lieve man en kinderen en ik hoop dat ze de kracht vinden, elke dag opnieuw om door te gaan.

Een andere vrouw, die ik ontmoet had bij een bijeenkomst, mailde me gisteren. Ook uitzaaiingen, kort na haar laatste infuus. Er moeten nog een aantal onderzoeken gedaan worden. Nog niet alles is in kaart. De onzekerheid is slopend. Enigszins opgekrabbeld na alle behandelingen, krijgt ze er deze schok overheen.

Kanker is niet eerlijk. Volstrekt willekeurig pakt deze sluipmoordenaar zijn slachtoffers.

En na zoveel slecht nieuws durf ik haast niet meer te vertellen dat ik gék word van de opvliegers en van de nachten slecht slapen. Het lijkt ineens een futiliteit en toch… de kwaliteit van mijn leven heeft er onder te lijden. Ik had mijn hoop gevestigd op de zenuwblokkade. We hebben het geprobeerd, tot vier maal toe. Het tempert wel enigszins maar na een paar weken komen de opvliegers gewoon terug. Jammer, ontzettend jammer.

Ik moet denken aan het lied Het regent zonnestralen van Acda en De Munnik.

Ik heb een tweede kans gekregen

En da’s meer dan ik verdien

Maar als dit het is, is dit het

Als dit het is, is het dit

Als dit het is, is het dit

En we zullen het wel zien

 

—-

O, o, o, even rustig ademhalen

O, o, o, het lijkt of het regent als altijd

Maar het regent en het regent zonnestralen

O, o, o, even rustig ademhalen

O, o, o, het lijkt of het regent als altijd

Maar het regent en het regent zonnestralen

En het regent zonnestralen

Advertenties

5 Reacties op “Het regent zonnestralen

  1. Hee Dees, wat fijn, dat het goed gaat. Wat prachtig dat het voelt, af en toe, of het zonnestralen regent. Wat heb je toch een kracht. Want ik kan me indenken hoe donker de wolken ook soms zijn, de verhalen van lotgenootjes zo dichtbij, de pijn, het verdriet, de Angst. Ik wens je wijsheid en kracht met het leren leven met de beperkingen die de ziekte je heeft aangedaan, niet niks!! en het toch pikken van die zonnestraaltjes, met die reis, het leven na de kanker. Veel liefs,
    Mar

  2. Hai Dees,

    Ik had het verdrietige bericht al gehoord, wist direct over wie er gesproken werd en zag jullie daar samen gezellig babbelend zitten in die hot tub.
    Hou je meid.

  3. Ik weet eigenlijk even helemaal niks nuttigs te zeggen…. het moet klote voelen om te zien dat lotgenoten met slecht nieuws moeten dealen. En daar tussendoor ben je bezig om je eigen weg weer te vinden in je ‘leven na de kanker’. Hou je taai, hou moed en blijf sterk!

    Liefs Anja

  4. Hoi Dees, als ik mijn zus (overleden aan kanker) erg mis luister ik altijd naar dit nummer:

    Het is zo hartverscheurend, de manier waarop hij zijn verdriet uitschreeuwt om Guusje. (Kane)

    Het is wel erg emotioneel en je moet er tegen kunnen maar soms geeft het precies weer hoe je je voelt. Echt het is zo mooi en geeft zoveel troost. Maar het geeft vooral je gevoelens van onmacht weer.Ik waarschuw je,je moet er erg bij huilen.Maar soms heb je dat nodig.
    Katie

  5. Net naar het youtube-linkje van Katie gekeken.
    Mooi.
    M’n wangen zijn nog nat.

    Hier helaas vandaag slecht nieuws; uitslag van Lief was niet goed. Onzekere, verdrietige tijden zijn weer aangebroken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s