Strengen, klonten, gaatjes, hapjes en onrust

Hoe kan ik nou weten of een streng in mijn borst kanker is of niet? Ik heb eerder een enorme tumor niet herkend als zijnde kanker, dus ja…. vanaf dat moment heb ik dus nooit meer vertrouwen. Ik voel elke dag vanalles. Ik beheers mezelf en parkeer mijn angsten in elk geval totdat ik een controle heb. Ik kan immers niet elke maand controles krijgen… of elke week… of elke dag….

Vrijdag had ik controle bij mijn radiotherapeute. Ik was alleen. Isis was ziek en dus moest Robert thuisblijven. Ik had slecht geslapen. Een ziek, snurkend kindje naast je is niet bevorderlijk voor de nachtrust en controles ook niet. Toen ik naar het radiotherapeutisch centrum reed, kreeg ik flashbacks… Dezelfde weg, dezelfde slagboom en dezelfde ruimtes waar we met een heel team mijn slechte situatie bespraken. Het blijft een traumatische ervaring.

Mijn radiotherapeute voelde wat ik voel. Tjsa…. het voelt aan als normaal borstweefsel…. maar de ene plek voelt wel anders aan als de andere. “Klonten”. Ik hou niet van klonten. Mijn radiotherapeute heeft hetzelfde als ik. Het zal wel niks zijn, maarja… dat hebben we eerder ook gedacht en toen was het toch echt kanker. Dus stuurde ze me door voor een echo en eventueel biopten. Eigenlijk kon ik pas eind december terecht, maar met tussenkomst van de mammacareverpleegkundige kon ik toch vandaag terecht.

Zo zaten Robert en ik vandaag in die wachtkamer waar we zulke slechte herinneringen aan hadden en zo gingen we het kamertje binnen, waar we ook slechte herinneringen aan hadden. De radiologe kwam zelf poolshoogte nemen en ook zij durft niet op een simpele waarneming te vertrouwen. Ze voelt wat mijn radiotherapeute en ik voelen. Ook zij denkt dat het niks zal zijn, maar ook zij gelooft dat pas als dat bewezen is. Als er kanker zit, willen we dat niet missen, niet nog een keer. Dus nam ze biopten. Twee gaatjes in mijn borst en zeven hapjes. Met spoed wordt dit onderzocht. Morgen horen we meer.

Moe ben ik, heel erg moe. De spanning is in mijn lijf gekropen en alles doet zeer. Ik wil graag geloven dat het een storm in een glas water is, maar vertrouwen heb ik niet. Ik ben ooit eerder argeloos een ziekenhuis in gelopen en kwam eruit met de diagnose Kanker. Geen vertrouwen. Niet nu en waarschijnlijk nooit meer. We kunnen niets anders doen dan er het beste van hopen.

Advertenties

9 Reacties op “Strengen, klonten, gaatjes, hapjes en onrust

  1. Lieve Dees, ik hoop en bid voor je dat het goed mag zijn. Sterkte!

  2. Ohhh wat een spanning, het is vreselijk ja. Ik duim en duim Dees,
    heb 2x in “die angst na” gezeten en was (toch) loos alarm, moest wel 3 maanden daarmee om zien te gaan omdat ze geen punctie in m’n buik aandurfden. De angst blijft en nu helemaal, laat je snel weten hoe de uitslag is? Wel super hoe ze dat doen trouwens in jouw zhk.

    Liefs
    Ellen

  3. Dees, ben in gedachten vandaag bij je.
    Hopelijk vinden we hier snel een berichtje loos alarm.

    Liefs
    Car

  4. Lieve Dees,
    Wat ongelofelijk klote is dit weer. Weer spanning, onzekerheid… Hopelijk is het niets, maar ik denk hier veel aan je en hoop op het beste. Sterkte, ook aan je man hoor! Kus, Pauline

  5. Dees, ik duim voor je vandaag!!!

  6. oh meis wat erg voor je ik leef met je mee! probeer afleiding te zoeken en geef gewoon toe aan je gevoel!

  7. Heel de dag al denk ik aan jullie!
    knuf!
    Daan

  8. o ja en beterschap voor die kleine isis!

  9. Gatver, Dees… weeeeer die spanning. Ik hoop snel te lezen dat het loos alarm is….
    Dikke knuffel
    Marianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s