Grenzen

Grenswach_koewacht_2

En toen zakte ik door mijn hoeven, zeg maar,….

Teveel, te vaak, alles willen en soms echt even niet meer kunnen. Geen zin? Zin Maken! Rustig aan doen? Kan in het weekend ook nog. Pijn? Negeren! Kan niet? Ligt op het kerkhof!!

Mensen hebben het dan over grenzen en dat je er niet overheen moet… Het punt is alleen dat niemand weet waar die grens ligt. Er staat geen grenswachter bij die roept: “Mevrouw, mag ik u erop attenderen dat u uw grens over gaat?” Geen slagboom, geen bordjes… Er zijn mensen die al beginnen met remmen als ze op 1 kilometer afstand een grens denken te zien en ik… ik zie grenzen vooral als dingen waar je even overheen wilt kijken…

Het is ingewikkelde materie. Ik ben een ingewikkeld mens. Soms verlang ik zo naar rust en orde, maar ik ken mezelf. Ik ga me vervelen als ik alles netjes op orde heb, als alles in balans is. Ik heb het nodig om te draven. Ik ben als de dood niks mee te maken, niet meer geraakt te worden, niet met passie voor de dingen te kunnen gaan. Robert verklaart me voor gek. Hij zegt steeds: “Jij moet gewoon rustig aan doen.” Ik kan dat niet. En ik wil dat niet. Ik wil met passie werken en leven en anders niet. Ik houd het niet vol als het niet intensief en met bezieling kan. Dan kom ik de dag niet door. Ik wil me niet netjes aan mijn grenzen houden, want dan vind ik er geen moer meer aan.

Ilse, mijn fysiotherapeute, vergeleek het met topsport. Ze zei: “Jij leeft je leven als topsport. Je wilt alles meemaken, het optimale overal uithalen. Alles of niks. Net als die sporters die ondanks de pijn doorgaan en blijven doorgaan, tot ze er zelfs van moeten kotsen. Je hebt ook sporters die zichzelf in acht nemen als ze kramp krijgen, maar jij gaat door, ondanks de pijn. En hoewel je weet dat het niet goed voor je is, geef je daar toch de voorkeur aan, want met minder dan het optimale kun je geen genoegen nemen. Dan vind je er niks meer aan. Dat type topsporter kan ook alleen maar echt voor de top gaan. Als ze stoppen, stoppen ze met alles en vinden ze het zelfs niet meer leuk om er recreatief mee bezig te zijn. Dat was de kick niet. De kick is voor het optimale te gaan.”

Ik vind het heel zinnig gezegd en ik herken me hier helemaal in. Ik heb altijd zo geleefd. Overal vreselijk veel energie in gestoken. Situaties en mensen opgezocht, die mij uitdaagden, die me over grenzen heen trokken, die me meer en meer over mijzelf leerden. Ik heb mezelf in lastige situaties gebracht, vaak mijn kop gestoten, maar echt waar, elke ervaring was de moeite waard. Geen spijt. Hooguit dat ik mensen teleurgesteld of gekwetst heb, maar voor de rest, nee, totaal geen spijt.

Robert vindt dat ik roofbouw pleeg en in zekere zin heeft ie daar wel gelijk in. Maarja,… een beetje roofbouw, is dat niet de prijs die ik betaal voor een uitdagend leven, waarvan elke dag de moeite waard is om geleefd te worden? Om in termen van de sporters te blijven, is Robert ook een echte recreant. Of beter,… hij is boeddhistisch. Hij hoeft geen uitdagingen. Hij leeft het leven zoals het komt. Hij is in staat om niet te sturen en te vertrouwen dat het leven hem brengt waar hij wezen moet. Hij snapt ook niet waar ik die uitdagingen voor nodig heb.

Ik heb wel geleerd om mijn lijf serieus te nemen, in elk geval serieuzer. Ik wist al een paar weken dat het te zwaar werd. Ik wilde eigenlijk al een streep trekken, maar dan blijft het lastig als er vanalles gepland staat, want daar kan ik niet zo gemakkelijk Nee tegen zeggen. Ik zag de grens wel, maar ik dacht dat ik best nog even een sprintje kon trekken. Poeh… En toen kwam ik dus toch tegen die slagboom tot stilstand…

Betekent stoppen met draven het opgeven van passie? En zoja, vind ik het leven dan nog wel leuk? Dat zijn de vragen waar het allemaal om draait…..

De antwoorden kwamen via mijn coach, waar ik via mijn werk een traject mag volgen. Geweldig mens. Iemand die echt zinnige dingen te zeggen heeft. Ik had toevallig gisteren een afspraak staan en die kwam deze keer wel heel goed van pas.

Van haar heb ik geleerd dat ik de ‘rush’ best uit mijn levensloop mag halen. Als ik namelijk teveel haast, mis ik de intensiteit van de dingen die ik meemaak. En… daar was het me toch juist allemaal om te doen? Ze heeft me geleerd dat ik best hulp mag vragen voor de dingen die gemakkelijker zijn als je assistentie krijgt. Het hóeft namelijk allemaal niet alleen. Ze heeft me ook geleerd om soms wel even bij te komen, al is het maar om de intensiteit van de vorige en de volgende stap niet te missen.

Heb ik gisterenmiddag twee keer geblinddoekt een traject afgelegd over kussens, banken, stoelen en wiebelige dingen om tot bovenstaande inzichten te komen. Blijkt er dus een passievol, intensief leven mogelijk te zijn zonder dat ik roofbouw pleeg.

Het inzicht is er. Nu er nog naar leren leven.

Advertenties

7 Reacties op “Grenzen

  1. Zonder je coach was je zelf al een heel eind op weg. Herken veel uit je mails van de afgelopen week.
    Nu je inzichten nog toepassen en dat kan soms verrekt lastig zijn.
    De draver af en toe even op stal zetten.

  2. Effe voor de duidelijkheid dat gldt toch eigenlijk voor ons allemaal. Maar bij jou is het net anders, behalve dat je topsport beoefent kijk je ook nog of je het goed doet.
    En jij en ik en heel veel andere mensen weten het:

    JE BENT EEN TOPMENS!!!!!

    Ursuls.

  3. dikke kus voor jou Dees en hulde aan je coach!

  4. Ha tante,

    Uurtje te vroeg voor college dus heb mezelf weer even bijgelezen. Heb je echt al veel te lang niet gezien, ben je dit weekend thuis?

    Hele dikke kus,

    El

  5. Ehm, lees ik hier het verhaal van mijzelf…. ??
    toi toi toi meissie ! Let goed op jezelf

    dikke kus van mij

  6. Cecil dit slaat op jou topper !!!
    die je bent ,op mijn hyves staat nog altijd het gedicht voor jou cecil “” Vrouw zijn “”;) liefs deb

    Vrouw zijn is meer dan het dragen van

    een rok, of koken voor je man,

    gelijk de beste kok

    Vrouw zijn is meer dan

    de kinderen op schoot,

    of dure lingerie in vlammend rood

    Vrouw zijn is meer dan

    borsten hoge hakken,

    de boodschappen doen

    of zegels plakken

    Vrouw zijn is een

    simpele japon

    en zelfrespect,

    je straalt het uit

    bij iedere stap die je zet

  7. Grenzen zijn er ook om te verkennen, helemaal mee eens!

    Je ziet ze niet, als je angstvallig ´onder de grens blijft´, tenminste dat vind ik.

    Maar altijd over de grens, altijd vinden dat het moet kunnen, dat JIJ het moet kunnen, ja, dat hou je niet vol.

    Jij kwam er achter (ik ook!:-) )

    Wat ik bijzonder vind is hoe je het kunt beschrijven, ik lees en denk:JA!! dát is het, zo is het!

    Fijn dat je stil kunt staan bij het intense van het leven, kunt genieten zonder door te hoeven draven en over de grenzen te gaan.

    Waarschuwing (dat had je vast zelf ook al bedacht): het is wel een kwestie van vallen en opstaan, de grens lokt 😉

    Sterkte en natuurlijk ook veel plezier met de nieuwe inzichten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s