Nicole is niet meer

Door mijn tranen heen probeer ik te typen, probeer ik de juiste letters te raken en iets te schrijven dat hout snijdt….

Nicole_en_de_kinderen

Nicole is niet meer. Net voor Kerst ontdekte ze een knobbel en 3 dagen na Nieuwjaarsdag hoorde ze de diagnose: borstkanker. Alle behandelingen ten spijt, bleef de kanker woekeren. Als een razende heeft de kanker haar lijf in beslag genomen en de mama afgepakt van Pieke, Puck en Miel, het liefje van Jeroen, de dochter van haar moeder, een vriendin van velen en last but not least één van ons, een amazone…

Op 1 oktober schreef ze naar alle amazones: “Jullie snappen het tenminste, vrienden en familie zijn ook heel lief en onmisbaar, maar soms moet ik echt voor ze uitspellen wat iets voor mij betekend. DAt ik dus nooit meer beter wordt bijvoorbeeld, en dat ik waarschijnlijk niet zal meemaken dat voor het eerst echt verliefd worden, dat soort dingen. Maar ook, dat ik niet meteen over een paar weken dood ben! “

Ongelooflijk maar waar dat ze een paar weken later toch echt dood is….

We hebben je gemist in Zweifall. We hadden op een kalender geschreven: “Lieve Nicole, heb je gevoeld dat we aan je dachten?” En een heleboel aanwezigen hebben een bericht voor je neer gezet. Je gaat de kalender niet meer zelf zien. Ik hoop dat je het wel gevoeld hebt…

Ik hoop dat onze amazones en je vader je hierboven goed opvangen, dat je van daar af op Jeroen, je kindjes en je moeder zult passen en hen de kracht geeft om door te gaan. Je levenskracht, je moed, je energie, je vrolijkheid zal in onze gedachten achterblijven…

So long, Coller, so long…….

Advertenties

9 Reacties op “Nicole is niet meer

  1. Ik heb helemaal geen woorden. Ik kende haar niet, maar jou woorden raken mij heel diep. Ik kan alleen maar hopen dat, wanneer ik ooit ga, iemand zo’n mooie woorden over mij zal zeggen. Wat zal zij vele harten geraakt hebben in haar veel te korte leven…. En wat komt dit weer dichtbij voor jou….heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet en dit verlies… een amazone heeft haar strijd verloren…

  2. Je t’embrasse
    Ursula.

  3. Ik klik op de foto om het uit te vergroten en moet dan ook gelijk zachtjes huilen om het gemis wat nu harten van famile en vrienden verscheurt.

  4. Dees,wat mooi,wat zo ontzettend mooi en lief geschreven,hier heeft niemand meer wat aan toe te voegen..

    Liefs,Tatiana x

  5. Ach die foto, die zegt alles,wat verschrikkelijk oneerlijk,wat een drama, drie zulke prachtige kinderen die hun moeder moeten missen. En hun moeder die dat heeft moeten beseffen.Het is zo oneerlijk,zo fout,het zou niet moeten kunnen,moeders zouden geen kanker mogen krijgen.Hierom kun je inderdaad alleen maar huilen,wat valt er verder te zeggen?

  6. Lieve Desirée,
    Daar krijg ik het toch even helemaal koud van. Zo midden in het leven, moeder van een jong gezin en dan niet meer verder mogen leven. Dat is niet te bevatten.Ik wens haar gezin heel veel sterkte toe bij het vinden van een manier om hier mee om te gaan, want een weg terug is er – helaas – niet meer.
    Nog even terugkomend op de twee voordrachten die je gegeven hebt. Ze waren geweldig: zo persoonlijk, zo vol van emotie, zo reëel, zo helder, zo allesomvattend. Super!
    Ik heb ook gehoord dat je baat begint te krijgen van de aangebrachte zenusblokkade en dat je overweegt het nog een keer te laten doen. Fantastisch, want de kwaliteit van leven neemt toch toe als je geen opvliegers meer krijgt.
    Veel liefs van Jeanne.

  7. Lieve Dees,

    Je hebt het inderdaad heel mooi omschreven. Bij mij stroomden de tranen ook over de wangen toen ik las dat Nicole overleden was. Zelfs mijn man heeft een traan gelaten.
    Soms vind ik het zo jammer dat ik zo ver bij Nederland vandaan zit, dat maakt het een beetje moeilijker.

    Liefs Marga (bloemetje)

  8. Waarom houdt het nooit op…
    Ik en velen met mij treuren nog om Ingeborg, 38 jaar, eierstokkanker, zo lang gevochten, zo’n bijzondere vrouw, hoe moet haar gezin verder, net als Nicole’s gezin.

    Ja Dees het is een keiharde oneerlijke wereld. Mijn liefste vriendin gaat ook niet goed, de tweede die ik moet gaan missen. Soms denk ik waarom ben ik tot op heden ontsnapt, waaraan verdien ik dit..
    Liefs
    Ellen

  9. Erg mooi verwoord, Dees. Zo voelt het.
    We kunnen zo goed voelen wat er in hen om gaat en we kunnen zo weinig.
    Tranen en kwetsbaarheid, ondertussen moeten we ook in het leven staan. Goochelen tussen verdriet en genieten.
    Vandaag hebben we en morgen ken je niet.
    Maar ondertussen dat verdriet…
    Liefs
    Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s