Voordracht 23 oktober over En hoe nu verder?

Een lotgenootje zou eigenlijk het tweede verhaal houden, maar ze had verplichtingen op haar werk en kon niet komen, dus heb ik een tweede verhaal gehouden. (Robert wordt er niet goed van dat ik steeds weer interviews heb en verhalen ga vertellen. Hij vindt mij een exhibitionist. Heel eerlijk, het klopt wel dat ik het leuk vind om vanalles mee te maken en om iets te doen, waar je dan weer positieve reacties op krijgt. Tja, media-geil, behoefte aan aandacht, exhibitionist, geef het beestje maar een naam…. (shame on me…) Ik ben wel van het schreeuwerige type, dus zolang als ik blijf vertellen, gaat het goed met me…….

Dit was het slot van de avond.

En hoe nu verder?

Het zou zo handig zijn als ik hier een recept kon geven hoe je gewoon weer je leven op kunt pakken, hoe je gewoon weer de oude zou kunnen worden. Drie rode pillen en een groene en het is alsof er niks gebeurd is…

Helaas, zo werkt het dus niet. Ik kan geen standaard recept geven. Ik kan alleen vertellen hoe het mij is vergaan.

In oktober van vorig jaar had ik net mijn laatste bestraling gehad. Ik moest nog elke drie weken komen voor een infuus Herceptin en mijn hormoonpillen slikken, maar voor de rest… was ik klaar met het grote project. Joehoe…

Maarja… en toen?

Omdat de volgende groep van Herstel en Balans pas maanden later zou starten, ging ik naar een fysiotherapeute met de vraag of ze een revalidatieprogramma voor me kon maken. Ze keek naar mijn litteken, ze keek naar mijn schouder en concludeerde dat ik nog een te grote beperking had. Dáár gingen we eerst aan werken. Vanaf dat moment ging ik elke week twee keer naar haar toe en ik ga nog steeds. Ze zorgde ervoor dat mijn litteken soepel werd, dat ik mijn arm weer volledig kon bewegen en nu masseert ze mijn nek en schouders als ik gespannen ben, als ik ergens pijnlijke plekken heb. De operatie en met name de bestraling blijkt meer schade te berokkenen dan ik aanvankelijk gedacht had.

Ondertussen besloot ik om langzaamaan aan het werk te gaan. Ik startte met drie halve dagen. Om me heen zeiden veel mensen dat het te vroeg was. Maarja, ik voelde me behoorlijk goed. Ik kon wel op de bank gaan zitten wachten, maar ik wist eigenlijk niet waarop, dus besloot ik gewoon te starten. Steeds kleine stapjes maken en de afspraak met mezelf dat ik terug zou schakelen als het tegen zou vallen.

In eerste instantie voelde ik een enorm groot gat tussen de gewone, werkende mensen en mezelf. Ik had zo’n heftige tijd meegemaakt en voor hen was het leven gewoon doorgegaan. Het maakte me soms verdrietig. De kanker had een enorm gat geslagen in mijn leven.

Tegelijkertijd vond ik het fijn om stukje bij beetje weer het gewone leven op te kunnen pakken en te merken dat dat zowaar weer ging. In het begin was ik vooral een patient die weer aan het werk ging en naarmate de tijd vorderde werd ik steeds meer een werkende die ooit patient was geweest.

De drie halve dagen, werden vijf halve dagen en daarna ging ik weer volledig aan het werk. Meestal gaat het zo goed dat ik echt nergens last van heb. Soms slaap ik slecht, ik word geplaagd door opvliegers en daardoor slechte nachten, en dan kom ik mezelf tegen.

De eerste zes maanden dat ik weer aan het werk was, was het best moeilijk. Ik probeerde een balans te vinden. In mijn werk wilde ik toch laten zien dat ik er echt wel weer was. Ik probeerde thuis 100% moeder te zijn en tegelijkertijd ook nog een partner voor mijn man. Mijn ziekte en herstel kostte nog de nodige tijd, met de infusen Herceptin, de slaapproblemen, de contacten met lotgenoten, de controles in het ziekenhuis, de bezoekjes aan de fysiotherapeute, de emotionele verwerking. En uiteindelijk had ik ook nog tijd nodig voor mezelf en je raadt het al, de tijd voor mezelf was altijd sluitpost. Daar bleef niets van over.

Mensen zeggen dat je je grenzen moet bewaken, maar ga er maar eens aan staan. Het rare met die grenzen is dat er geen grenswachter bij staat die roept: “Mevrouw, mag ik u erop attenderen dat u hier uw grens over gaat?” Dus je weet pas dat je je grens over bent gegaan als je te ver bent gegaan. Is dat erg? Nou nee… Als je maar herkent dat je te ver bent gegaan. Als je maar probeert van die situatie te leren en de volgende keer misschien iets eerder te stoppen. Als je maar tijd inruimt om weer op adem te komen…

Tegenwoordig pak in mijn agenda en als ik weet dat ik een paar drukke dagen krijg, plan ik tijd voor mezelf in. Dan spreek ik met mezelf af dat ik bij thuiskomst eerst een uur in bad ga liggen en… dat doe ik dan ook. Als ik het over zou laten aan het moment, zou ik ongetwijfeld weer iets tegen komen dat ik hogere prioriteit geef dan dat wat ikzelf op dat moment het hardste nodig heb, dat zou dan weer ten koste gaan van de tijd voor mezelf.

Dat je in het begin moe wordt van werken, doodop, dat is niet raar. Je weet nog wel hoe moe je vroeger kon zijn als je na een paar weken vakantie weer aan het werk ging. Het duurde zeker een week voordat je weer enigszins in je ritme zat. Kun je nagaan wat dat betekent na een maand of negen “kankervakantie”. Dat kost gewoon tijd.

Mijn man en dochter moesten ook wennen. Doordat ik weer aan het werk was, moesten een aantal taken anders georganiseerd worden dan in de tijd dat ik ziek was. Natuurlijk knalde het soms thuis en dan gingen we weer praten om erachter te komen waar de schoen wrong en stukje bij beetje vonden we allemaal een nieuwe routine.

Mijn oncoloog raadde me aan om niet alles in één keer te willen, maar om iets uit te kiezen waar ik de komende drie maanden aan wilde werken, zodat ik na drie maanden ook terug kan kijken om te bezien of het beter is geworden, misschien nog niet hoe ik het precies wilde, maar om zo wel de vooruitgang te kunnen zien. Ik vond dat een hele goede tip en probeer die wel toe te passen.

Wanneer word je nou weer de oude? Tja, daar kan ik maar één antwoord op geven. Ik denk nooit. Hoe meer je verlangt naar de oude ‘ik’, de ‘ik’ van voor de kanker, des te moeilijker je het hebt. We hebben zo’n heftige tijd meegemaakt, dat die hoe dan ook zijn sporen nalaat. En weet je… We worden ook nooit meer zoals we waren op de middelbare school. We worden ouder en we maken vanalles mee. Dat dragen we mee in onze rugzak.

Natuurlijk word je soms overvallen door een verdrietig of boos gevoel, omdat je leven anders is gelopen dan je gehoopt had, omdat je toekomstplannen in duigen zijn gevallen, omdat je beperkingen hebt gekregen die je voorheen niet had. Huil maar, schreeuw maar, baal maar. Gun jezelf de tijd en de ruimte om te voelen zoals het voelt. Je zult zien dat dat gevoel dan namelijk ook vanzelf weer weg gaat. Het is zoals het is.

Het kan wel zijn dat je nooit meer de oude wordt, maar wedden dat je het hartstikke leuk gaat krijgen met je nieuwe ‘ik’. Mij hoor je niet zeggen dat het gemakkelijk is, maar die uitdaging kun je wel aan. Stapje voor stapje. Hulp vragen voor dat wat je niet alleen kunt, steeds even stilstaan, de balans opmaken en tijd en ruimte maken… Accepteren dat het is zoals het is. Acceptatie is het toverwoord. En het lukt. Dat weet ik zeker.

Advertenties

5 Reacties op “Voordracht 23 oktober over En hoe nu verder?

  1. Haha Dees, ik moet lachen om je zelfkennis. En zeg: blijf lekker ‘schreeuwen’! Want je kan het zo goed, getuige ook weer dit verhaal, het lijkt me zo verhelderend voor anderen in soortgelijke situaties, en ook nog eens ongelooflijk therapeutisch voor jezelf, wat je vast weer een leuker mens maakt voor je ongeving (inc. Robert ;-))
    Liefs,
    Mar

  2. MAR heeft de woorden uit mijn mond opgeschreven. Wat helder en inspirerend voor de vrouwen in de zaal, wat helder en inspirerend voor de vrouw die ze zit te schrijven.Wat een geluk dat je zo ‘mediageil’ bent. Eindelijk iemand die wat te zeggen heeft, weloverworgen en eerlijk.

    Xx Isis

  3. hou aub die behoefte aan aandacht….je krijgt van mij een staande ovatie.

  4. Ha Dees, blijf maar lekker exhibitionistisch hoor.
    Prachtige voordrachten/verhalen, zo ontzettend herkenbaar en duidelijk.
    Je radio-interview vond ik ook super. Wanneer zien we je op TV hihi…??

    Ellen

  5. Ik had me er nog niet ‘de tijd’ voor genomen om deze 2 blogs te lezen. Nu dus wel! En ik kan me alleen maar aansluiten bij de andere dames!! Vooral lekker zo doorgaan, je helpt zoveel mensen door gewoon Dees te zijn! En voor de mensen die aan de zijlijn meekijken, ook voor hen maak jij de zaken heel wat duidelijker.
    Dus, blijf jij maar lekker schreeuwen!!

    Dikke kus Anja!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s