Het zal je borst maar wezen

Pas geleden moest ik denken aan een werkstuk dat we in het eerste jaar van Gezondheidswetenschappen in een groep moesten maken. Het ging over borstkanker. Ik was 18 jaar en ik had nul affiniteit met het onderwerp. Ik weet alleen nog dat we een titel moesten bedenken en dat we daar een hoop lol om hebben gehad. Uiteindelijk werd de titel “Het zal je borst maar wezen.”

Twintig jaar later heb ik meer affiniteit dan me lief is. Vandaag, precies een jaar geleden, haalde de chirurg míjn borst eraf. Borstkanker. Een enorme tumor. Mijn borst die mijn dochter 11 maanden gevoed had werd een borst die me uiteindelijk verraadde.

“Vind jij het zielig dat ik verkouden ben?” zei Isis gisteren.

Ik: “Ja, dat vind ik best zielig.”

Isis: “Ah,… ik vind het zielig dat jouw borst ziek was.”

Ik: “Nouja… , gelukkig is ie eraf gehaald en nu kan ie niet meer ziek worden.”

Daarmee was het onderwerp afgesloten.

Van de week werd ik weer even teruggebracht naar de maanden dat ik Isis voedde. Ik heb dat met zo ontzettend veel plezier gedaan dat ik er weer week van word als ik er aan denk. Het was in het kader van een onderzoek, waar ik aan meedeed, waarbij gekeken wordt of tepelvocht gebruikt kan worden om borstkanker in een vroeg stadium op te sporen. Ik heb er zelf niets aan, maar wie weet helpt het de toekomstige generatie.

En dan ben ik nu al weer een jaar een éénborstige vrouw, een amazone. Ik mis mijn borst niet. Ik weet waarom ik hem op wilde offeren. Alles op alles om te overleven. Ik heb geweldige sportbeha’s gevonden van Shock Absorber, in hippe kleuren met hoesjes en daar kan ik mijn prothese infriemelen. Dat levert een aardig decolleté op.

Mijn leven is niet gegaan zoals ik het me op mijn 18e voorgesteld had, maar zielig, nee, dat kan ik echt niet zeggen.

Advertenties

3 Reacties op “Het zal je borst maar wezen

  1. tsja wat je je op je 18e voorstelde… Ik kan me goed herinneren dat jij altijd een bolderkar vol met kinderen wilde. Juist omdat t je als een van de enigen dit zo helder voor ogen had is het afwijken van dit levenspad des te wranger (ja dat is wel het woord). Als ik je blog lees realizeer ik me dat het voor niet lotgenoten erg moeilijk is om ons in te leven omdat we er niet MEE leven bijna 24 uur. Maar daarom des te waardevoller dat je ons n kijkje geeft in je leven. liefs DaanPT

  2. Lieve Dees, weer zo’n datum… ze staan in het hoofd gegrift he.

    Je verhaal over Maarten, kan alleen maar zeggen, de spijker op z’n kop wat hij zegt. Wat nou vechten, ja vechten om alle bijwerkingen/ellende vol te houden.
    Hoe vaak ik niet heb gehoord over Lance, daaag, zo is de praktijk niet. Monika kreeg zelfs van haar ouders te horen, als hij beter kan worden kan jij het ook, zoo erg. Mijn 2e soulmaatje is nu ook (weer) ernstig ziek en is blij dat ze experimentele chemo mag/kan ondergaan. Dat is pas een gevecht om die keus te maken, nog ietsje langer op deze aardbol kunnen blijven, maar hoe… Ook zij zegt, al is het voor mensen na mij, misschien kunnen die genezen.

    Liefs
    Ellen

  3. Je bent toch zo’n mooi persoon!
    Zoals jij in het leven staat en met de dingen omgaat…. het blijft bewonderenswaardig!

    Smak!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s