Life sucks (in elk geval vandaag wel)

De overgangsklachten zijn heftig. Ik stik van de opvliegers, variërend van één per uur tot drie, misschien wel vier per uur en dat gaat dus ’s nachts gewoon door. In de winter is wapperen met mijn dekbed genoeg. In de zomer kan ik de warmte niet kwijt en zet ik dus tig keer per nacht de ventilator aan. Met benauwd weer loopt het zweet over mijn hele lijf en krijg ik er hartkloppingen bij. Hierdoor slaap ik slecht. Soms pak ik genoeg slaap, maar het komt ook vaak voor dat ik maar vijf uur geslapen heb.

De beste plek om te vertoeven is in mijn auto, want daar kan ik elke keer de airco op LOW zetten, totdat het over is. Daarna krijg ik het koud en gaat ie weer hoger.

Verder heb ik pijn in mijn gewrichten. Knieën, enkels, polsen, vingers en mijn schouders. Sommige dagen voel ik de pijn meer dan andere dagen. Soms is met name de stijfheid vervelend.

Het is niet zo dat ik mijn leven aanpas aan de klachten. Ik ga gewoon door. Ik werk, ik sport, ik klus in huis, ik doe alles wat ik wil, maar….het is niet zo moeilijk om te snappen dat deze klachten ten koste gaan van mijn humeur. En daarvan is Robert altijd de dupe. Ik heb er zo ongelooflijk de pest over in. Ik zou het liefst de pillen door de plee spoelen.

Maarja,… Ik heb er alles voor over om te blijven leven. Ik weet niet hoeveel procent risico ik verminder door die pillen wél te blijven slikken, maar in mijn ogen is met mijn prognose elk procent meegenomen. Ik wil mezelf nooit in de situatie bevinden dat de kanker terugkomt en dat ik mezelf af moet vragen of dat ook zo gelopen was als ik die pillen wel geslikt had.

Tegelijkertijd moet ik zeggen, áls de kanker desondanks terugkomt, heb ik er waarschijnlijk enorme spijt van dat ik die pillen wél geslikt heb. Ik lever enorm veel kwaliteit van leven in. Ik ben niet de vrouw, niet de partner en niet de mama die ik wens te zijn en ik heb ook niet het leven dat ik wens.

Acceptatie is het toverwoord, once again. Nu zit ik nog in de fase van PROBLEEM: ZOEK OPLOSSING en dat is een andere fase dan PROBLEEM: ACCEPTEER. Ik ben nog volop aan het zoeken of er middelen zijn die mijn klachten af doen nemen. Pas als blijkt dat ik die niet kan vinden, kan ik gaan accepteren…. Zucht, klinkt gemakkelijk, maar ook dat is een opgave.

In mijn zoektocht zat ik gisterenmorgen bij de endocrinoloog, een dokter die vanalles over hormonen weet. Ik was naar hem verwezen door mijn oncoloog. De endocrinoloog heeft een theorie, waar de opvliegers nu precies vandaan komen, want… tot op heden weet niemand dat echt. Hij heeft ook een middel waarmee hij het uitlokken van die opvliegers denkt te kunnen onderdrukken. Klinkt interessant. Helaas zit alles nog in een experimentele fase. Ik mag meedoen aan het onderzoek, maar .. daarvoor moet ik wel 10 keer een dag opgenomen worden. Tijdens die dagen wordt dan het aantal opvliegers in kaart gebracht en het middel toegediend.

10 keer een dag ziekenhuisopname om een experimenteel middel uit te testen. 10 keer een dag niet kunnen werken. 10 keer niet bij Isis en Robert kunnen zijn. Ik was resoluut; dat ga ik niet doen.

Misschien zou het eventueel ook poliklinisch kunnen, maar daarvoor moet ik dan wel een dag of 10 elke ochtend en elke avond naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. En dan moet ik de opvliegers nauwkeurig registreren. Ik heb beloofd er over na te denken.

Ik heb er niet zo’n zin in. Ik wil dit allemaal niet. Ik wil geen ziekenhuisgedoe. Ik wil geen opvliegers, zweetaanvallen, slapeloze nachten en pijnlijke gewrichten. Ik wil niks meer met die kankerzooi te maken hebben. Ik wil gewoon mijn leven terug, zo simpel is dat.

Er staat nog één middel op mijn lijstje en als dat niet werkt, mag ik toch aan de fase PROBLEEM: ACCEPTEER gaan beginnen.

Life sucks. Vaak niet, maar vandaag wel.

Advertenties

10 Reacties op “Life sucks (in elk geval vandaag wel)

  1. Wijze vrouw dat je bent… als ‘alles op een rij hebben’ maar de sleutel zou zijn voor alles, dan zou jij overal binnen mogen komen. Helaas is snappen hoe je werkt niet gelijk aan probleem oplossen, of probleem accepteren.
    Ik hoop dat schrijven oplucht en ik wens Robert het beste met jouw knorrigheid.

    Liefs Isis

  2. O, en iedereen vindt mijn haarkleur ook zo leuk: Idd, Was-donker-rood-nu-door-de-zon-oranje … en hoewel mijn kapster ook mijn nichtje is, ben ik helaas geen stap dichterbij dit kleurtje in een fles.

  3. 10 x 1 = 10 dagen, nee, ik begrijp helemaal dat je dat niet doet. Ik zou dezelfde keuze maken. Je gaat nu toe leven naar een periode van géén drie-wekelijkse ziekenhuisbezoeken, meid. Nog even meisje, je bent er bijna! champagne dan of gewoon ijsthee is beter met dit weer? Wat denk ik vaak aan je. steeds weer naar dat kl… ziekenhuis. Die herceptin vergeten mensen toch vaak hé? En begrip voor de bijwerkingen van die anti-hormonenzooi? tja…
    Het is lastig, dat te snappen als je het niet meemaakt. Ik ben vaak aan het uitleggen. Begin ik ook wat moe van te worden.
    Hier ook moeite om afkoeling te vinden. Slaap max. 6 uur per n8, dat is niet handig, nu de kinderen thuis zijn. Vandaag met ze en neefje van 3 naar zwembad, heerlijk! Maaaar dan de auto in (zonder airco!!!!) één grote opvlieger ruim een half uur lang! pfffft en thuis direct alles opengegooit.
    Meid, hang in there! (van wie heb ik die term ook al weer??, hihi)
    kus, Diaan

  4. Pff,Dees, het valt ook niet mee!!! Dit benauwde weer, ik was al bezig met een stukje op mijn log over wat dit weer met me doet! Hoe toevallig!!!! Ik word er ook helemaal agressief van, maar daardoor krijg ik het nog heter! Begrijp je standpunt wel met dat onderzoek van die endocrinoloog. Spreek je snel, dikke kus

  5. lieve dees

    dikke knuffel meid ik zou het ook niet willen meid al dat gedoe in het zh meid moest er ook niet aan denken,

    ga voor je eigen ik meid samen met robert en isis

  6. Hoi Dees.

    Ik herken je dilemma omtrent het innemen van die k.. hormoon pillen. Eigenlijk zou je die het liefste het raam uitgooien maar het gevoel van falen bij een mogelijke tegrugkeer van de borstkanker zorgt ervoor dat het iedere dag opnieuw naar binnen gaat.
    Ook ik heb veel last van de bijverschijnselen maar dat “hoort” erbij, zegt men….
    Ik wil je veel sterkte in je strijd wensen. Uit je verhalen op je blog maak ik op dat je een sterke vrouw bent die het hoofd niet laat hangen. Succes met alles!!!

  7. sorry voor een extra bericht, foutje in het e-mail adres.

  8. Oh balen he Dees, ook hier een wil-pillen-uit-het-raam-gooien en geen Zoladex spuit in mijn buik. Tegelijkertijd wil ik geen medelijden van omgeving hierover, dus heb het er maar niet vaak meer over… Mijn opvliegers zijn redelijk te doen, maar niet fijn. Ik wil geen overgang… ik loop als een oud wijf als ik een tijd gezeten heb, en ’s ochtends de trap af strompelen, jemig. Aaaarchhh!

    Dees, misschien juist nu, nu je nog herceptint, dit combineren met enkele dagen opname voor dit onderzoek? In mijn herceptin-dagen vond ik het ziekenhuis niet erg, nu kom ik er liever niet. Misschien een idee…?

    Hang in there, ‘we’ zijn met velen, verborgen, in het bijna-gewone leventje weer -lijkt het voor de buitenwereld- die nog steeds strijd voeren tegen de BK met de hormoonkuur. Houd je taai!

  9. Zoooooooooo herkenbaar!!!!!
    Liefs en een knuffel
    Marianne

  10. Hi Dees,
    pfff, hier ook al last van die plaatselijke hittegolven. Getver ! Gelukkig heb ik niet zo’n last van gewrichten enzo, maar o o, wat heb ik het vandaag ook weer een paar keer lekker heet gehad.
    Kop op, we are still here !!

    dikke kus
    Marieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s