De achtbaan

(geschreven op maandag 30 juni 2008)

Ik heb er twee heerlijke weken vakantie op zitten. In het begin kostte het me moeite om me er aan over te geven, maar uiteindelijk lukte het en heb ik echt ongelooflijk genoten.
Samen_eten_apt_8
Het was een geweldige combinatie met mijn ouders, mijn zus en haar gezin, Robert en Isis. De kindjes speelden geweldig met elkaar. Robert en ik konden af en toe samen op stap. Ik ben met mijn zus en moeder gaan lunchen en heb eindelijk eens wat emotionele woorden tegen ze gezegd. Robert en mijn zwager ontfermden zich over de rode wijn, de rosé en het eten. Mijn ouders pasten met enige regelmaat op de kleintjes. Mooi weer, veel zwembad (met kindjes die elke dag meer durfden), heerlijk eten…. Zoals vakantie moet zijn, zeg maar.

Op de laatste avond kregen we helaas slecht nieuws vanuit Nederland. De jongste broer van mijn moeder had een einde aan zijn leven gemaakt. Hij was al langere tijd depressief en kon de gedachte blijkbaar niet langer verdragen dat hij zijn vrouw en zijn kinderen tot last was.

Lieve oom Henk, je hebt echt je best gedaan om weer lol in het leven te krijgen, maar het was je niet gegeven. Ik hoop dat je rust hebt gevonden…..

Woensdag wordt hij begraven. Zucht… Zo zielig voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, zo zielig voor mijn moeder, die zo dol was op haar broer. Geen woorden om te beschrijven wat dat met je doet….

En dan nog vanmorgen weer een controle. Deze keer bij mijn oncoloog. Om 8.30 en dat na mijn vakantie. Viel ik met mijn neus weer midden in het patiëntenleven. Bleeeeeh. (Hoewel alles goed was…)

We hebben een nieuwe ejectiefractieonderzoek afgesproken. Ik heb gevraagd om een extra MRI (een half jaar na de vorige in plaats van een jaar). Hij ging ermee akkoord als ik na mijn laatste Herceptin mijn port-a-cath eruit zou laten halen. Het stuk onder en rond de PAC hebben ze immers niet goed kunnen beoordelen en dat was wel een indicatie voor een tussentijdse MRI. Mooi, een beetje extra geruststelling kan ik wel gebruiken, want ik voel nog steeds elke dag knobbels en strengen in mijn borst. Het laten verwijderen van mijn PAC vind ik wel moeilijk. Ik ben zo bang dat ik de goden verzoek, dat er prompt weer narigheid ontstaat, maarja,… ik weet ook wel dat dat tussen mijn oren zit en op een dag moet ik er toch in gaan geloven. Kortom, eind augustus gaat ie eruit.

Verder heb ik nog gesproken over The Life after… en alle shit die die hormoontherapie met zich meebrengt. Ik weet ook wel dat hij er niks mee kan, maar ik heb me de laatste tijd zo verbaasd over presentaties waarbij de klachten een beetje gebagatelliseerd werden, dat ik vond dat ik op zijn minst openheid van zaken moest geven. Dat ie het maar weet…. Mijn oncoloog is gelukkig een schat en hij wist het echt wel en hij had gelukkig nog een paar suggesties.

Allereerst word ik doorgestuurd naar een endocrinoloog die aan het experimenteren is met een stofje tegen opvliegers. Geen idee wat het is, maar ik wil er zeker meer over weten. I’ll keep you posted. Ik zou eindelijk wel weer eens goed willen slapen (en dat zonder de Valium die ik enkele nachten tijdens mijn vakantie gebruikt heb).

En verder stelde hij voor op alle gebieden waarover ik nog niet tevreden ben minidoelen te stellen die binnen drie maanden te halen moeten kunnen zijn. Daarbij zie je beter welke vooruitgang je boekt in plaats van dat je kijkt naar wat er allemaal nog steeds aan schort. Ik vond het een goeie, we gaan ermee aan de slag.

En toen ik het ziekenhuis uitliep en Robert belde met de goede uitslag, moest ik toch weer huilen. Goed nieuws, dat wel, maar ik voelde me weer zo patiënt en daar heb ik zo ongelooflijk GENOEG van.

(en verder kan ik via mijn eigen computer geen berichten meer plaatsen op mijn weblog. Daar baal ik zo gigantisch van. Ze hebben iets veranderd, maar dat trekt onze computer niet en kan ik dus alleen via een andere computer iets plaatsen.)

Kortom, drie weken, waarin alle emoties weer de revue zijn gepasseerd. De achtbaan van het leven in een rap tempo. Ik probeer zolang mogelijk de rust en de warmte van de Provence en de zon vast te houden, maar heel gemakkelijk wordt me dat niet gemaakt.

Advertenties

5 Reacties op “De achtbaan

  1. Oh gelukkig, het is je gelukt om je log bij te werken.
    Heb aan je gedacht vandaag.

  2. Lieve Dees, Ik hoop dat het een mooi afscheid was vandaag! Heb veel aan je gedacht…
    Ik bedenk me ook als je een word document opstuurt naar mij dan kan ik het ook voor je plaatsen op weblog.nl, mits ik je password weet. Idee???
    Wel geweldig dat je weer door de APK ben gekomen. Leuk dat we elkaar weer gaan zien op 18 juli!!!

  3. Lieve Dees,
    Ik lees nu pas je log. Meid, ben even stil. Heel veel knuffels van mij! Denk aan je lieverd!
    Kus, Diaan

  4. Dag Henk,
    Met een enorm gevoel van onmacht laat je ons achter. Tranen schieten mij in de ogen omdat ik mijn maatje kwijt ben. Natuurlijk zei ik nooit tegen je dat ik van je hield, maar dat was wel zo. Ook ik heb geworsteld met de goeie woorden, die je zouden kunnen helpen. Maar je kroop steeds verder in je cocon. In diepe eenzaamheid zag je niet dat iedereen om je heen liefde naar je uitstraalde. Je was te ziek om die signalen op te pikken. Jij hebt rust gevonden, wij niet. Afgelopen dagen heb ik talloze vakantiefoto doorgeworsteld op zoek naar die ene, waarmee jij het best getypeerd zou kunnen worden. Voortdurend werd ik aan jou herinnerd.
    Verdriet en plezier wisselden elkaar af. Voortdurend schoten herinneringen door me heen.
    Hoe je zelfs bij de aankoop van onderbroeken met een stalen gezicht kon blijven onderhandelen. Het ging nergens over , alleen de lol om te testen hoe ver je kon gaan. Ik denk aan die Nubiër die ons voor 10 euro de hele dag in een faluca over de Nijl meenam uit zeilen nam. Ik denk aan aan onze busreis naar Abu Simbel waar we zonder escorte met de lokale bus voor 12 euro naar toe gingen terwijl de gewone toerist voor 90 euro niet de helft van de lol beleefde dan wij tijden hetzelfde traject. Ik denk aan die fles cola die we zouden kopen, maar met een tapijt terugkwamen. Ik denk aan je ondoorgrondelijke grappen tijdens het kaarten.
    Ik denk aan de die fantastische reizen die we met zijn vieren maakten, noem verder maar op. Indonesie, Amerika, Egypte Turkye, Tjechië, slowakije, Noorwegen, Zweden Duitsland Frankrijk, Italië.
    Henk ik mis je. Hoe moet dat nou met ons verder?
    Ik slaap slecht, denk aan jou, denk aan Rina, denk aan je kinderen, denk aan de familie.
    Ben dankbaar dat het weer goed gaat met Desiree, maar mijn angst blijft latent aanwezig. Ik voel me bijna schuldig als ik geniet van al het positieve om ons heen.
    Ben dankbaar voor al die mooie herinnneringen, maar diep bedroefd omdat jij niet meer bij ons bent.

  5. lieve dees

    gelukkig weer goed door de apk gekomen meid.en nog gecondoleerd met je oom meid.en natuurlijk ook je ouders en verdere familie

    dikke tut annemarie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s