Like a tree

Bijna twee maanden ben ik nu aan de slag in mijn nieuwe baan. Het is leuk. Leuke collega’s. Leuk bedrijf. Leuk om nieuwe dingen te leren. Leuk om weer in de gewone, werkende maatschappij te staan. Het lukt me goed om weer echt professioneel te zijn. Het lukt me nog niet om mijn eigen kanker helemaal onbesproken te laten. Dat betekent soms dat ik het er, haast uit het niets, zomaar even uit flap, zo van: “Ja, ik heb zelf afgelopen jaar borstkanker gehad.” Mensen schrikken er vaak van, maar ik… ik kan nog niet doen alsof het er niet is geweest en ik voel me er ongemakkelijk bij als mijn gesprekspartner het niet weet. Daarvoor is het té groot, té heftig. Daarvoor heeft het een té grote plek ingenomen. Ik geloof dat ik óók de behoefte voel om een verklaring te geven voor mijn metamorfose, voor mijn korte coupe en mijn extra kilo’s. Het zal wel slijten, denk ik. Op een dag hoef ik het er vast niet meer over te hebben.

Weer aan het werk zijn is óók moeilijk. Er zitten dagen tussen dat ik om half 8 in de auto zit en pas om half 7 ’s avonds weer binnen kom stuiteren. Dat is pittig, heel erg pittig. Als gezin moeten we zoeken naar een nieuwe balans en dat betekent dat ik niet meer alle taken op me kan nemen, zoals ik dat afgelopen jaar deed. Ik kán gewoon niet 5 dagen werken, nog een aantal uren per week bezig zijn met mijn herstel (Herceptin, controles, tweemaal fysio), sporten (3 maal per week 40 minuten) en dan ook nog eens het huishouden, de administratie doen, sociale contacten onderhouden en ook nog een leuke mama en echtgenote zijn. Dat past gewoon niet. De nodige conflicten verder levert dat een nieuw evenwicht op. Het is voor ons alledrie wennen, maar we zijn op de goede weg.

De beperkingen die ik heb, zijn natuurlijk ook niet weg. Ik blijf opvliegers hebben. Ik blijf slecht slapen. Ik merk dat ik na een infuus Herceptin wél vermoeider ben dan anders (Ik dacht dat ik nergens last van had, maarja, als je niet werkt en de tijd aan jezelf hebt, valt het niet zo op, maar als je lange dagen maakt, hakt het er toch in). Ik blijf pijn in mijn knieën en handen hebben (alhoewel het minder is sinds ik sport).

En dan soms, uit het niets, heb ik de blues, moet ik huilen, omdat het me allemaal echt overkomen is, omdat me ineens weer glashelder wordt in welke foute film ik heb gezeten en dat we het einde nog niet eens kennen. Ik accepteer het gevoel, ik accepteer de tranen, ik stel mezelf niet teveel vragen en bemerk dat het ook weer gewoon weggaat. Hetzelfde met angst. Van de week vroeg ik me af of ik misschien darmkanker had. Niet dat ik mezelf iets aanpraatte, hoor, maar ik werd ’s nachts wakker en zat te wikken en wegen of ik bepaalde klachten weg zou wuiven of ze serieus zou nemen en er werk van zou maken. Afwachten of toch niet. Ik weet ook wel dat de kans niet groot is dat juist ik nu ook nog darmkanker zou krijgen, maarja….. de kans dat ik borstkanker zou krijgen en dat dat niet te zien zou zijn op echo en mammografie, was natuurlijk ook verwaarloosbaar, maar het overkwam me wel. Ik wil het niet nog eens meemaken dat ik problemen wegwuif en later moet denken dat ik eigenlijk eerder actie had moeten ondernemen. Hierover nadenken kostte me mijn nachtrust. Ik stond de volgende dag gebroken op. Gelukkig konden mijn collega’s en de verpleegkundigen in het ziekenhuis me geruststellen en inmiddels zijn de problemen ook afgenomen.

Het gaat goed, het gaat goed komen.

Ik denk aan de tekst die staat op het boek Finding the “Can” in Cancer :

Like a tree… Accept the rain, take deeper root and… Reach for the sky.

Advertenties

7 Reacties op “Like a tree

  1. o lieve Dees,je bent een ontzettend mooie boom, en je takken reiken al heel ver de hemel in, ondanks die inorme stortbuien, bliksem en donder die je het afgelopen jaar te verduren hebt gekregen.
    En dat je het er af en toe uitflapt lijkt mij alleen maar goed, misschien dat er even een ongemakkelijk moment ontstaat, maar daar is nog nooit iemand dood aan gegaan en zelf ervaar ik liever een ongemakkelijk moment en dat ik weet wat iemand bezig houdt dan een gemak en ontwetendheid….

    Pas je wel een beetje op jezelf? Kun je op termijn ook 4 dagen gaan werken ofzo? want dit klinkt wel als een onmenselijk rooster, nou weet ik wel dat jij superwoman bent, maar toch 😉
    nou je zal zelf wel het beste voelen wat je aankan, daar heb ik ook wel weer alle vertrouwen in.

    Lieve Dees, heel veel sterkte met herstellen en met naar de hemel reiken en in de aarde groeien en een kus voor je lieve man en meisje, Fré

  2. Ha Dees,
    Omdat je, begrijpelijk uiteraard met je baan+kind+man++++++, al een paar dagen niet geschreven had maakte ik me een beetje zorgen of alles wel goed zou zijn.

    Gelukkig heb je het gewoon superdruk – tsja kostwinner zijn is niet gemakkelijk – i know. tsja dat zijn de mindere dingen van emancipatie! anders hadden we gewoon zonder keuzes thuis gezeten… Maar soms wegen alle keuzes zwaar en zeker en vooral in dit soort situaties.

    Hoewel het moeilijk is probeer af en toe rust te nemen Dees. Ik ken t wel: hollen of stilstaan bij jou (en mij) maar soms loop je jezelf voorbij en dan kun je toch na verloop van tijd weer terug naar af! yin/yang – moeilijk hoor balans. keep up

  3. Hoi Dees,

    jee, zeg dit is zo herkenbaar. Ik ben ook zo’n flapuit. En ja, mensen schrikken daar nog wel eens van. Maar ook ik kan het soms niet onbesproken laten. En die vermoeidheid speelt bij mij ook nog wel op hoor. Het slaat je gewoon in een keer neer. Balans is het tover woord. Maar ja, ik kan nu eenmaal niet toveren.

    ’t komt goed…ooit.
    Groetjes Diane

  4. Ha die Dees,
    Beginnen met low hanging fruits………;-) als we het dan toch over bomen hebben. Het weer wordt weer mooier, de bloemetjes staan in bloei en de vogeltjes zingen………….LENTE!!!
    see you in June. Enne alvast, veeeeeeel te vroeg, maar anders lukt het niet ben ik bang; gefelicieerd met je verjaardag.
    Hanneke

  5. Even een knuffel voor een hardwerkende mama. Meid je hebt een heleboel schouderklopjes en knuffels verdiend! Je schetst een weekschema, waar ik zwaar respect voor heb. Ik hoop voor je dat na de eerste tijd/inwerktijd weer een beetje meer rust krijgt.Dat je je draai vind.Dat “het nieuwe” minder energie kost. Het komt goed!
    Enne….The “can” in cancer…., wat een prachtige titel. Dat boek wil ik ook lezen.
    Knuf van Diana!!

  6. Lieve stoere Dees, ik sluit me aan bij Diana. Vind het werkelijk ongelooflijk wat je allemaal doet, niet zo gek dat ’t soms teveel is.

    Kijk uit dat je jezelf niet voorbij holt, ik dacht ook het 1e jaar na, hop gaan, ik ben NIET moe, ik WIL het niet. Maar ik was het wel en hoe… Jij hebt een boel meer energie, ben ik hartstikke blij om, maar nogmaals, zegt opoe te U, neem bijtijds pas op de plaats want het terugkrabbelen is op zich alweer vermoeiend.. (dit zeggende, ik heb vanmiddag een paar honderd boeken versjouwd grinnik, en braaf halverwege gestopt, anders ben ik morgen niks waard en we hebben nog een klusweek voor de boeg oeff).

    Liefs!
    Ellen

  7. Lieve Desirée,
    Het kan echt kloppen, dat je omvang verminderd is en je billen strakker zijn geworden, terwijl dat in gewicht niet echt te merken is. Naarmate meer vetweefsel wordt omgezet in spierweefsel, kan het gewicht zelfs toenemen, want spiermassa weegt zwaarder dan vetmassa.
    Dus … geef jezelf maar een flink compliment met het bereikte resultaat.
    Ik kan me heel goed voorstellen, dat de angst er af en toe nog goed inzit, maar het is ook niet niks wat je allemaal tegenkomt op je pad. Sterkte en hou je taai!

    Liefs van Jeanne.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s