Kankerverjaardag en confrontaties

Op mijn ‘kankerverjaardag’ (20 maart) hadden we een afspraak met de radiotherapeute. Mijn moeder kwam oppassen en zo kon Robert toch weer een keer mee naar het ziekenhuis. Sinds de laatste bestraling was hij er niet meer geweest. We maakten een rondje langs de belangrijkste dokters en verpleegkundigen en om deze bizarre verjaardag te vieren, hadden we voor iedereen paaseieren meegenomen. Mijn borstkankerboeken schonk ik, op advies van een lotgenootje, aan de verpleegkundigen van de mammacare zodat ze die weer aan andere patiëntes uit kunnen lenen. Hoewel ik nog niet klaar ben met de behandelingen, voelde het wel als een einde aan het Borstkankerjaar.

De radiotherapeute las het verslag van de radiologe. Hoewel we eigenlijk al wisten dat het goed was, hielden we toch onze adem in, toen ze zei: “Een gedeelte van de borst is niet goed te beoordelen,…. omdat daar de port-a-cath zit.” Zo logisch, zo weinig zorgelijk en toch flitste het door ons hoofd: “Het zal toch niet dat er toch iets verdachts zit….”. Maar nee, gewoon goed. Ze controleerde me nogmaals en voelde ook geen afwijkingen. Daarna kregen we een interessant wetenschappelijk gesprek, want ja, ik blijf een raar soort patiënt met de specifieke kennis die ik, vanwege mijn vak, heb. Binnen vijf minuten van patiënt naar professional. Robert zat erbij en keek ernaar en moest er wel om lachen.

Er wordt vaak aan me gevraagd of het confronterend is om weer aan het werk te zijn en elke dag over kanker te praten en te lezen. Ik moet zeggen, nee, eigenlijk niet. Het is wel zo dat ik me bij veel dingen veel meer voor kan stellen. Ik ken andere patiëntes met specifieke problemen en dus komt alles wel dichterbij. Het geeft me wel voldoening om de opgedane kennis te kunnen gebruiken en op die manier een steentje bij te kunnen dragen aan kwaliteit van zorg, want ja, ik blijf een idealist.

Zelfs de ontmoetingen met ongeneeslijk verklaarde lotgenootjes en zelfs de begrafenissen zijn voor mij niet confronterend in de zin dat ik bang word voor mijn eigen toekomst. Sterker nog, deze ontmoetingen hebben mijn beeld, over het leven van iemand die ongeneeslijk verklaard is, genuanceerd. Mijn beeld was zo ontzettend veel afschrikwekkender dan wat ik ervan gezien heb bij deze vrouwen. Deze vrouwen weten weliswaar dat ze geen tien jaar meer te leven hebben, maar ook zij weten niet wanneer ze dood gaan en dus maken ze van elke dag het beste. Ze blijven mogelijkheden aanpakken om langer te leven. Ze blijven plannen maken, hebben steeds nog een horizon. Ze beschikken over een ongelooflijke kracht. Ze zijn in staat om teleurstelling op teleurstelling te incasseren, aan de kant te schuiven om toch nog zoveel mogelijk te kunnen genieten, al is het van kleine dingen. De ontmoetingen met deze vrouwen zijn goud waard. Ze hebben veel voor me betekend, want ze hebben me laten zien dat ook van die situatie (die ik uiteraard het meeste vrees) iets te maken is. Sindsdien beheerst de angst mijn leven niet meer.

Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Hoewel ik de dood in mijn nek heb voelen hijgen, weet ik dat net zo min als iedere lezer van mijn weblog, als iedere bewoner van deze aarde. Ik weet dat er een reële kans is dat er ooit uitzaaiingen komen, maar ik weet ook dat het even reëel is dat dat niet gebeurt. We weten het gewoonweg niet. Geen statistiek, geen wetenschappelijk artikel, geen ontmoeting en geen begrafenis die daar wat aan verandert. Dus leef ik met de gedachte dat het gewoon goed gaat totdat het tegendeel bewezen is…. (en hopelijk gebeurt dat nooit).

Advertenties

5 Reacties op “Kankerverjaardag en confrontaties

  1. Lieve Dees, heel erg fijn te horen dat het goed gaat! en zoals jij bent geinspireerd door logenoten, zo heeft jouw verhaal mij enorm geinspireerd, en ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Heel erg bedankt voor het delen van al je ervaringen het afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar en je bent er nog sterker en nog wijzer uitgekomen, ik wou bijna zeggen, nog liever, maar dat kan natuurlijk niet 😉 dikke kus, Fré

  2. Alweer een jaar geleden… en wat is er veel gebeurd in dat jaar zeg! Ook ik wil je bedanken voor het delen van je verhaal met ons… het heeft me zoveel bewuster gemaakt.
    Hou je taai!!!!

    Dikke kus van Anja!

  3. Lieve dees,
    wat heb je dat goed verwoord wat het voor jou betekent de ontmoeting met de ongeneeslijk verklaarde lotgenoten die naast confrontaties zoveel van waarde met zich meebrengen. En heel waardevol dat je dit deelt. Dank daarvoor.
    liefs Annemieke

  4. Lieve Dees, ik vier met je mee dat je een punt mocht zetten achter je ‘kankerjaar’. Dat die punt daar maar dik en krachtig blijft staan!! Hoe het je heeft veranderd, en hoe je aankijkt tegen de ziekte, en de dood, dat vind ik ongelooflijk inspirerend. Met de angst moet je leren leven, maar jij laat het je leven niet overschaduwen, en dat vind ik zo knap. Dat je jouw ervaringen, in echte Dees-stijl (zoals ik je ken van Freya) deelt met lotgenoten, en in jouw geval ook nog via je werk, dat zal heel veel mensen moed en kracht geven. Dikke kus! Mar

  5. Ze blijven mogelijkheden aanpakken om langer te leven. Ze blijven plannen maken, hebben steeds nog een horizon. Ze beschikken over een ongelooflijke kracht. Ze zijn in staat om teleurstelling op teleurstelling te incasseren, aan de kant te schuiven om toch nog zoveel mogelijk te kunnen genieten, al is het van kleine dingen.

    Ik vind dit zo mooi gezegd…. en ik voel het inderdaad ook zo. Ik ben helaas een bijna uitbehandelde kankerpatient en ik kan me helemaal vinden in je woorden. Ze geven me een extra boost om het leven nog langer te maken.

    Liefs,
    Eveline (tevens ook freya lotgenote)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s