MRI, mammografie en een Case of Dees

En weer sliep ik slecht vannacht. Draaien, draaien, draaien en de ene opvlieger volgde de andere op. Omdat het nu ongeveer een jaar na de diagnose is, had ik vandaag een MRI en een mammografie. Ik zou geen uitslag krijgen maar de hele gang naar het ziekenhuis, weer die buis in, weer een hele heisa omdat ik geen infuus wil maar mijn port-a-cath aan wil laten prikken, de herinneringen aan vorig jaar, weer al dat gedoe en vooral…. wéér die onzekerheid. Ik ben gewoon druk met mijn leven en in een klap sta ik daar weer als kankerpatient. Zo’n dag als vandaag is zwaar, ontzettend zwaar.

Robert zou niet meegaan, maar bleek vanmorgen ook nog eens hartstikke ziek en eigenlijk niet in staat om voor Isis te zorgen, dus zette ik haar met een boterham chocopasta en een pakje sap op ons bed voor de televisie in de hoop dat dat allemaal goed zou gaan. Ik moest weg, naar het ziekenhuis.

In de auto voelde ik mijn ogen al branden en de tranen prikken. Herinneringen kwamen terug en vooral de angst, die anders zo goed te parkeren is, liet zich niet bedwingen. Eerst port-a-cath aanprikken op de dagbehandeling Oncologie en daarna door naar Radiologie. Daar mogen ze eigenlijk niet werken met een port-a-cath, dus dat levert elke keer toestanden op, maar uiteindelijk houd ik voet bij stuk. Ik wens niet meer gepoer in mijn vaten dan strikt noodzakelijk. De buis in. Stilliggen en naar de piepjes luisteren. Daarna weer naar de dagbehandeling om het infuus eruit te laten halen. Ik voelde me zo ellendig dat ik meteen begon te huilen toen ik Janine (Nurse Practitioner) zag. Het luchtte op. Toen ik me daarna nog bij een oncologieverpleegkundige kon beklagen, ging het wel beter. Cappucinootje gedronken beneden en door voor de mammografie. Ai, in dit kamertje was ik eerder geweest, toen het echt goed mis was. Terwijl ik in het kleedkamertje stond te wachten, kreeg ik het weer te kwaad. Gelukkig was de verpleegkundige aardig en liet me huilen en vertellen. Het is en blijft een soort trauma….. De mammografie werd gemaakt. Deze werd ter goedkeuring voorgelegd aan de radioloog.

En toen werd me ineens weer duidelijk dat mijn Case in combinatie met mijn achternaam op de afdeling Radiologie sporen nagelaten heeft. De radiologe die me vorig jaar gevolgd heeft, kwam me persoonlijk vertellen dat zowel de MRI als de mammografie er goed uitzagen. Helemaal gerust was ik nog niet, dus deed ze op mijn verzoek nog een echo van mijn oksel. Ook dat zag er allemaal goed uit. YES, een pak van mijn hart….

Ze vertelde me dat ze mijn Case op verschillende plaatsen besproken hadden, met de bijbehorende plaatjes, zodat ze er van konden leren. Ze vond het zo goed van me dat ik destijds mijn brief geschreven had. Ze hadden er echt wat mee gedaan. Ik vroeg haar hoe het nou toch kwam dat die tumor op echo en op mammografie niet te zien was. Ze legde me uit dat dat kwam door mijn zwangerschap en borstvoeding. Borstvoedende borsten zien er wit uit op echo en mammografie, zelfs als je al een tijdje gestopt bent, en borstkanker dus ook. De klieren maskeerde de tumor. Pech, vette pech.

Toen ik opgelucht van de onderzoeksbank opstond, vroeg ik haar of ze de groeten over wilde brengen aan dokter van O., de radioloog die destijds de eerste echo en mammografie had gemaakt en me naar huis stuurde met de conclusie dat het ‘verdikt klierweefsel’ was. De dokter die naar aanleiding van mijn brief naar me belde en me op die manier hielp om alles een plek te geven. Of ze hem wilde vertellen dat het goed met me gaat, echt goed.

“Nou”, zei ze, “als ie niet steriel staat, kan ik wel vragen of ie even komt, als u dat graag wilt.” Dat wilde ik zeker. Ik wilde hem laten weten wat zijn reactie voor me betekend had en ik wilde hem ook vertellen hoe het nu met me ging. Ik trok wat kleren aan, de deur ging open en daar stond dokter van O. Het was voor ons beiden heel emotioneel. Hij vertelde me nogmaals wat hij geleerd had van de geschiedenis en wat ie, vol vuur en vlam, aan zijn collega’s probeerde over te brengen, namelijk dat ze mensen, ook bij een schijnbaar goede uitslag, zonder ze onnodig ongerust te maken, op het hart moeten drukken terug te komen als de afwijking verandert of blijft, of als het pijnlijk wordt of wat dan ook.

En ik vertelde hem nogmaals dat zijn reactie, door me te bellen en er met me over te spreken, het verschil had gemaakt. Mijn woede en onbegrip, over de gemiste diagnose, was die dag in één klap verdwenen en het heeft nooit meer mijn nachten geteisterd. Ik had pech gehad, gewoon vette pech. Ik was die 0,0001%. Iemand moet het haasje zijn en ja, ontzettend jammer dat ik dat was….. Hij was zichtbaar opgelucht te zien dat het goed met me ging. Een bijzondere ontmoeting, echt bijzonder. Voor mij voelt het goed. Gedane zaken nemen geen keer, dat weet ik ook wel, maar als er één vrouw eerder opgespoord wordt door mijn geschiedenis, dan heeft het toch nog zin gehad.

En nu ben ik moe, heel erg moe. Opgelucht omdat ik het weer allemaal gehad heb en dat de conclusie positief is. Nog nagloeiend van de bijzondere ontmoeting met dokter van O. Maar ook leeg omdat de angst me weer zo ontzettend leeggezogen heeft.

Goed slapen vannacht en vanaf morgen drie dagen in training en vergadering. Ik heb er zin in.

Advertenties

14 Reacties op “MRI, mammografie en een Case of Dees

  1. lieve Dees, jouw case houdt me bezig en ik blijf je volgen met vandaag tranen in mijn ogen. Gelukkig het gaat goed met je!
    Heb mooi nieuws en wil het jou vertellen. Armelle krijgt een broertje of zusje!

    Kus Tineke

  2. Hoi Lieverd,

    Met ingehouden adem lees ik je verslag van een emotionele dag.
    Een heel jaar is aan je voorbij getrokken en je hebt je hart geklaard door met die dokter te praten. Nu heb je er ook een echt mens van kunnen maken. Dees ik weet dat je jezelf niet bijzonder vindt maar ik vind je echt een ontzettend bijzonder.

    Dikke dikke kus,
    Peet

    PS Morgen weer het leven induiken !!!!

  3. ik ben blij voor je.

  4. Wat een walk down memory lane moet dat geweest zijn vandaag…
    Heel fijn dat je de dokter nu eens persoonlijk hebt kunnen ontmoeten, de lucht geklaard hebt (al had je dat op papier al gedaan, in levende lijve is toch weer iets anders lijkt me).
    Meis, allemaal goed nieuws vandaag… Morgen weer fris en fruitig aan de dag beginnen….
    Je bent en blijft een bijzondere vrouw!

    Groetjes en een dikke kus van Anja

  5. Yes, Yes,Yes alles goed!!!!!,
    Wat een emo-dag voor je, pffft! Je ligt nu vast allang heerlijk te slapen, ga ik ook maar eens doen,hihi
    knuf van mij!
    Liefs, Diaan

  6. Happy voor je Dees, heerlijk.
    Wat een verschillen in benadering bestaat er toch in ziekenhuizen.
    Jouw (bekende) case zal ook zeker meewerken in jouw geval om voor elkaar te krijgen wat jij gedaan wilt krijgen.
    Fijn dat ze daar wel snappen dat de ene echo meer zoveel meer rust geeft.

    Liefs
    Car

  7. Lieve Dees,

    wat een mooi verhaal.
    met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Morgen is mijn kankerverjaardag, dus ik was al lekker emotioneel…
    Ik hoop dat je weer een o zo belangrijke stap vooruit hebt gezet met deze dag.
    Veel liefs!

  8. Hoi Dees/Cecile,

    Ik ken je alleen als een enorme steun op het freya en obgyn-forum. Zo af en toe kijk ik hoe het met je gaat. Heel fijn om goed nieuws te lezen!

    groetjes,

    Toca

  9. lieve dees

    ben heel blij voor jouw en beterschap voor robert

    dikke knuffel annemarie die je kent via de freya kant

  10. Heel bijzonder.
    Typisch Dees.

    Liefs,
    Linda

  11. Hee Dees, ik heb lang niet op je log gekeken, er is weer heel wat gebeurd. Maar ik ben erg blij om te lezen dat het nu redelijk goed met je gaat en alle onderzoeken tot nu toe hartstikke goed zijn. En een nieuwe baan!!!
    Heel veel succes meid met je nieuwe werk, je gaat het vast weer hartstikke goed doen, echt op de Dees-manier.

    Dikke kus van Noëmi en Dion.

  12. Jeetje Dees, wat een emotionele dag was dat zeg!
    Fijn dat je meteen de uitslag kreeg. En JIPPIE WAT GEWELDIG dat alles er goed uitzag.
    En wat vreselijk normaal dat op dagen als dat je angst niet te parkeren valt… Brr!!

    Jeetje wat bijzonder, die ontmoeting met Dr. O. Fijn ook!

    X Esmée

  13. hallo desiree en robert en isis,ja 20 maart 07 zullen wij nooit vergeten. regelmatig en zeker op die dag staat er een kaarsje bij henriette.Samen met je ouders hebben we geproost op de goede uitslag. heerlijk voor jullie. en dan weer verder wat je overigens knap doet, onze complimenten. we wensen jullie veel gezondheid, energie geluk en liefs. en Genieten (met een hoofdletter)maar dat hoef ik je niet te vertellen. liefs, we denken aan jullie. Dungense Veertjes.

  14. Ik voel hier je warmte!
    Kanjer!
    U

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s