Dag lieve Margreet…..

Ik had al eerder in mijn leven kennis gemaakt met het fenomeen ‘lotgenoten’. Toen het door ons zo gewenste kindje maar niet kwam en ik geteisterd werd door gevoelens van onmacht, woede, eenzaamheid en verdriet, kwam ik terecht bij een internetforum voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen, Freya. De eerste keer dat ik daar schreef, voelde ik me zo ontzettend zielig. Ik was ineens iemand met lotgenoten. Het wende echter snel en ik bleef schrijven, zelfs toen ik uiteindelijk zwanger raakte en zelfs toen Isis geboren was. Er werd met elkaar meegeleefd, informatie uitgewisseld, er werd gelachen en ook gehuild, er werd geruzied (tja,… vrouwen…). Er waren vrouwen die uiteindelijk een kindje kregen, soms twee of meer. Er waren vrouwen die kinderloos bleven. Vreugde en verdriet wisselden elkaar af. Ik heb er meerdere echte vriendinnen aan overgehouden en een heleboel lieve internetvriendinnen (die hier ook met enige regelmaat meelezen).

Toen ik de diagnose borstkanker kreeg, ging ik op zoek naar een internetforum voor borstkankerpatiëntes en kwam bij De Amazones terecht, speciaal voor vrouwen die op jonge leeftijd borstkanker kregen. Wederom een forum waar met elkaar meegeleefd wordt, informatie uitgewisseld wordt, gelachen en gehuild wordt. Een warm bad, fantastisch.

Nu is deze laatste groep lotgenotes in één aspect echt radicaal anders dan de eerste. Van De Amazones overlijden vrouwen. Sinds ik er schrijf zijn er al vier jonge vrouwen, die ik kende en met wie ik wel eens contact had gehad, overleden. Het went niet, het is elke keer gruwelijk verdrietig en ook nog eens confronterend.

Afgelopen vrijdag is Margreet, 35 jaar, ingeslapen. Ze laat een lieve man en een lieve zoon van 5 jaar achter. Margreet is afgelopen jaar gefilmd door het programma Over mijn lijk van BNN en ze hield hier ook een weblog bij. Ik kende Margreet ook van De Amazones.

Toen ik onlangs met twee collega’s in Rijnstate was, zag ik haar man (wiens gezicht ik kende van de TV-uitzendingen) en wist dat Margreet in de buurt moest zijn. Ik keek opzij en zag haar zitten. Ik dacht een momentje na en ging toen naar haar toe om me voor te stellen. Margreet had net te horen gekregen dat ze misschien nog maar twee maanden te leven had en dat dat met een nieuwe chemokuur misschien zeven maanden zou kunnen worden. Verslagenheid, natuurlijk, maar deze twee mensen, Margreet en haar man, hadden de afgelopen jaren al heel veel te incasseren gehad en optimisme en vechtlust overheerste, zelfs op dat moment.

Ik was geraakt door de ontmoeting. Er was herkenning en we bleken ook nog eens heel dicht bij elkaar in de buurt te wonen. Maar wat ging het snel ineens…. Ik besloot voor Margreet een Amazonemand te gaan samenstellen. Dit initiatief was ooit geboren en werkt alsvolgt. Er kan een mand voor iemand worden aangevraagd bij een centraal persoon. Dan wordt er een email verstuurd met het verzoek pakjes, briefjes etc op te sturen naar een bepaald adres. De ontvanger maakt er een pakket van en gaat het aanbieden. De weken na het berichtje over de mand voor Margreet kreeg ik allerlei pakketjes met kaartjes en hiermee maakte ik een mooie mand. Ongeveer een maand geleden ging ik naar haar huis, maar Margreet bleek nog in het ziekenhuis te liggen, waar ik haar de volgende dag de mand aanbood.

Margreet was blij met de mand. Het ging niet goed met haar, maar…. als de complicaties waren opgelost, zou ze zeker nog een chemokuur proberen, want ze wilde nog langer bij haar mannen blijven. Het mocht niet zo zijn. Er bleven complicaties komen en haar conditie verzwakte. Het lukte nog net om een laatste wens te realiseren, met de hele familie naar Eurodisney, maar bij thuiskomst, moest ze al weer snel naar het ziekenhuis. Er werden plekjes in haar hersenen gevonden en toen kwam het moment dat ze steeds gevreesd hadden, het moment waarop hen verteld werd dat er niets meer te doen was en dat ze spoedig zou overlijden.

Ik had dat bericht vorige week zondag nog net gelezen en natuurlijk moest ik huilen. Het lot was onafwendbaar, maar hoe wreed is het dat een jonge, mooie, sterke vrouw, een moeder, het leven laat… Vanaf maandag waren we op Texel en kon ik haar niet verder volgen. Ik heb elke dag aan haar gedacht. Ik zag de zee, het strand en de sterren en ik heb ze daarboven gevraagd om haar hartelijk te onthalen. Toen we vrijdag thuiskwamen, kon ik pas bijlezen en wist dat het niet lang meer zou duren. Vrijdagnacht heeft ze haar laatste adem uitgeblazen. Aan haar strijd is een eind gekomen.

Lieve Margreet, je had je ‘koffers’ van de week al gepakt en was klaar voor de grote reis. Je hebt alles wat je in je had in de strijd gegooid om langer, zo lang mogelijk, te leven, niet eens voor jezelf, maar voor Sven, Robert en de anderen. Respect, alle respect. Zoveel liefde dat je elke ellende kon trotseren….. Helaas, de draak bleek te sterk. We kenden elkaar nog maar nauwelijks, maar je vertrek heeft er diep in gehakt. Ik gun je de rust die je verdient. Ik hoop dat Gerda, Jertam, Nachtvlinder en de rest van de Amazones je boven op hebben staan wachten en je alvast wat wegwijs hebben gemaakt. So long….

Advertenties

7 Reacties op “Dag lieve Margreet…..

  1. Lieve Desiree, ik lees je twee laatste stukken en er komt iets heel wezelijks naar boven na het ontroerende laatste verhaal.. hier doe jij het voor, het schrijven van je blog, om iedereen bewust te maken van leven met een ziekte, van leven tot doodgaan..heel belangrijk en vooral indrukwekkend om te lezen. Betreft je eerdere vraag … laat negatieve praat liggen, doe er niets mee, 99 procent van je lezers waardeert jouw schrijven zeer!! Liefs Tineke

  2. En zo is het maar net Tineke. Dees die ene rotte appel is jouw aandacht niet waard. Wij allemaal hier waarderen je prachtige weblog en zijn blij te kunnen reageren.

    Margreet… ik heb OML gevolgd en er ging een steek door me heen toen ik op haar log las waar ze woonde. Fantastisch dat jij dit voor haar hebt gedaan lieve Dees.
    Het is keihard he, lotjes die het niet redden, diepe zucht.
    In mijn mailgroep hebben we ook veel mensen verloren in 4 jaar tijd.
    Hier gaat het niet echt lekker, morgen een vervroegde afspraak bij mijn gyn, dat been wil maar niet beteren, ik slaap 14 uur per etmaal, zooo moe en pijn, de lymfenymfen willen dat er een scan wordt gemaakt, wil je duimen?

    Liefs,
    Ellen

  3. Lieve Dees….. wederom verwoord je het hartverwarmend, ik ben er stil van……

  4. Lieve Dees,
    Ik geloof dat het inderdaad nooit zal wennen! Maar ben je zeer dankbaar dat ik dit weblog van je mag lezen en met je mag delen.
    Meer kan ik nu even niet zeggen, ik weet niet wat en hoe…………
    Hanneke

  5. Lieve Dees,
    Veel respect en waardering voor je weblog! Dank voor het delen ervan. Wat een mooi initiatief die mand die Margreet nog heeft mogen ontvangen. Sterkte gewenst. Lieve groet Annemieke

  6. lieve dees

    zo als jij afscheid heb genomen van margreet zo heb ik dinsdag afscheid genomen van een jonge vrouw 51 jaar had ook borstkanker we wisten dat het einde in zicht kwam maar het is toch al tijd weer moeilijk.

    ze laat een man en 4 kinderen achter en 5 kleinkinderen.

    dikke knuffel; annemarie

  7. Brrr…Dees…heavy!
    Maar wat een hartverwarmend lief mooi stuk heb jij hier geschreven…Ben er stil van…

    Afscheid nemen bestaat niet…nummer van de begrafenis van mijn moeder..

    X Esmée

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s